MasukShare
บทที่ 103
Tanggal publikasi:
2026-09-18 00:41:05เมื่อใหญ่เห็นว่าทั้งคู่กำลังจะเปิดศึกใส่กันก็เลยรีบห้ามทัพ ขืนปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายเถียงกันไปเถียงกันมาแบบนี้คงจะไม่ดีแน่
“ใจเย็น ๆ อย่าเพิ่งเถียงกัน เรามาช่วยคิดกันก่อนดีกว่าว่าจะติดต่อคุณพีทยังไง เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย”
ยังไม่ทันที่ใครจะได้ออกความเห็นใด ๆ ก็ได้ยินเสียงแปลก ๆ ด้านนอก
“เสียงอะไร!” วันวรุณเอ่ยถาม และก็ได้รับคำตอบเมื่อได้ยินเสียงคนพูดโทรโข่งอยู่หน้ากระท่อม
“ใครอยู่ด้านในมอบตัวเดี๋ยวนี้ ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว”
“ตำรวจ! ซวยแล้ว”
“ทำไงดีล่ะพี่ใหญ่”
“แยกย้ายกันหนีเพื่อเอาตัวรอดก่อนเว้ยไอ้เก้า คุณวันตามผมมานี่”
“แล้วเด็กคนนี้ล่ะ”
“ปล่อยทิ้งไว้ที่นี่แหละ ขืนชักช้าเราจะโดนตำรวจรวบตัว ตามผมมา”
ใหญ่สั่งให้หญิงสาวกระโดดหนีทางหน้าต่าง
“จะให้ฉันโดดลงไปทางนี้อย่างนั้นเหรอ”
“ไม่มีเวลาแล้ว ถ้าไม่โดดเราก็จะต้องโดนจับ โดดเดี๋ยวนี้คุณวัน”
วันวรุณจำใจต้องโดดตามที่ใหญ่บอกโดยมีพวกมันโดดตามมาด้วย จากนั้นก็แยกย้ายกันหลบหนี ใหญ่ฉุดวันวรุณให้วิ่งตามเขาเข้าไปในป่าเพื่อใช้เป็นที่หลบซ่อนตัว วิ่งหนีกันมาได้พักใหญ่วันวรุณก็บอกให้หยุด
“หยุดก่อน...หยุด...ฉันไปไม่ไหวแล้ว”
“ทนอีกหน่อยนะคุณวัน หยุดตอนนี้เราจะไม่ปลอดภัย”
“แต่ฉันเหนื่อยจนแทบจะไม่มีแรงเดินแล้วนะ”
“เร็วเข้าคุณวันถ้าตำรวจตามมาทันล่ะก็เราจบเห่แน่”
ทั้งคู่วิ่งลึกเข้าไปในป่ารกร้างอีกพักใหญ่ เมื่อเห็นว่าหลบหนีกันมาไกลแล้วต่างก็พากันนั่งพักเหนื่อย
“คนของแกมันไม่ได้เรื่องเลยไอ้ใหญ่ ดูซิแทนที่เราจะใช้เด็กเป็นเครื่องมือต่อรองเรียกร้องเงินจากพีท กลับคว้าน้ำเหลว แถมยังต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้”
“เอาน่าคุณวัน อย่าบ่นนักเลย รอดมาได้ก็บุญแล้ว”
“ยังจะกล้าพูดแบบนี้อีก”
“พวกแกจะหนีไปไหน คิดหรือว่าจะหนีพวกฉันพ้น”
สองหนุ่มสาวหันไปมองทางด้านหลัง ก่อนจะพบว่าชายฉกรรจ์หลายคนยืนเรียงรายอยู่ทางด้านหลัง หนึ่งในนั้นลูกน้องคนสนิทของเสี่ยเจ้าของบ่อนการพนันที่ทั้งคู่ไปกู้ยืมเงินมา ใหญ่กับวันวรุณถึงกับหน้าถอดสีเมื่อเห็นพวกมัน
“ว่าไงนี่ก็เกินกำหนดชำระเงินมาหลายวันแล้ว ทำไม่ยังไม่เอาเงินมาคืน นอกจากไม่คืนแล้วยังคิดจะหนีอีก นึกหรือว่าจะรอดพ้นเงื้อมือพวกเราไปได้”
“ฉันไม่มีเงินมาคืนให้พวกแกหรอก ถึงแกจะบีบคอฉันให้ตายฉันก็ไม่มีให้”
“ถึงไม่มีเงินแต่ก็มีอย่างอื่นที่ชดใช้แทนเงินได้ ส่วนแกไม่มีค่าอะไร ไปลงนรกซะ”
พูดจบก็ควักปืนมาเล็งไปตรงหน้าไอ้ใหญ่
“ไว้ชีวิตผมเถอะนะครับผมขอร้อง ผมจะรีบหาเงินมาใช้คืนให้”
“มึงมีปัญญาเหรอ อยู่ไปก็ไร้ค่าตายห่าดีสุด”
จากนั้นก็ยิงใส่ไอ้ใหญ่หลายนัดจนมันตายคาที่อย่างเลือดเย็น ยิงต่อหน้าต่อตาวันวรุณ หญิงสาวกรีดร้องด้วยความตกใจก่อนจะเป็นลมล้มพับไป เมื่อมั่นใจว่ามันตายแล้วก็หันไปสั่งลูกน้อง
“เฮ้ย! ไปเว้ย เอาตัวนางนี่ไปด้วย”
“ครับพี่”
วันวรุณถูกพวกนักเลงคุมบ่อนการพนันนำตัวไปขึ้นรถตู้ในสภาพหมดสติ
“ไปกันได้แล้ว”
“กลับไปที่บ่อนเลยใช่ไหมครับ”
“ใช่”
ตำรวจตรงเข้าไปในตัวกระท่อมพร้อมกับธนวรรธน์และธนกฤต ทันทีที่ธนวรรธน์เห็นร่างที่นอนไร้สติของลูกสาว ซึ่งถูกมัดมือมัดเท้านอนอยู่ที่พื้น ก็รีบตรงเข้าไปแก้มัดและอุ้มขึ้นมาไว้แนบอก
“พวกมันหนีไปแล้วครับหมวด”
“กระจายกำลังของเราไล่ล่าไอ้พวกนั้นกลับมาให้ได้”
“ครับผม”
“ไม่ต้องห่วงนะครับคุณธนวรรธน์ ผมกับลูกน้องจะจัดการทางนี้”
“ฝากด้วยนะครับหมวด ส่วนผมกับน้องชายขอตัวพาลูกกลับบ้านก่อน”
“เชิญครับ”
ระหว่างที่นั่งรถกลับไปที่ไร่ ธนวรรธน์มีสีหน้าเป็นห่วงญาณิศา ที่ยังคงนอนสลบไม่รู้สึกตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา
“ขนาดเราระวังแล้วแต่ก็ยังพลาดจนได้” ธนกฤตพูดออกมาด้วยความหงุดหงิด
“วันนี้มันมีคนนอกเข้ามาจัดเตรียมสถานที่ในไร่ของเรา ก็เลยยากแก่การควบคุม ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร แต่อย่างน้อยเราก็ได้ตัวญาณินกลับมาอย่างปลอดภัย ส่วนไอ้คนที่ลงมือลักพาตัวญาณินก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ ให้พวกเขาเป็นคนจัดการ”
เมื่อณชญาดาเห็นธนวรรธน์อุ้มลูกเดินเข้ามาในบ้าน หญิงสาวก็ผวาตรงไปที่เขา
“ลูกเป็นอะไรไปคะพีท”
“แค่หมดสติไปเท่านั้น”
“หมายความว่ายังไงคะ”
“พวกมันโปะยาสลบญาณิน ลูกก็เลยหมดสติไป”
“แน่ใจนะคะว่าลูกไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่านั้น”
“แน่ใจ ผมไปถึงก่อนที่พวกมันจะลงมือทำอะไรกับลูกของเรา”
“ฉันจะไปเตรียมน้ำมาเช็ดตัวให้ลูก”
ณชญาดาพูดพร้อมกับไปจัดการตามที่บอก ธนวรรธน์อุ้มตัวบุตรสาวกลับขึ้นไปที่ห้องนอนของลูก โดยมีธนกฤต และน้อยที่จูงมือฑีฆายุเดินตามไปด้วย เขาวางญาณิศาไว้บนเตียงก่อนจะนั่งลงข้างตัว พร้อมกับลูบไล้ใบหน้าลูกด้วยความอ่อนโยน
“ตัวแค่นี้ไม่รู้ทำไมถึงเจอแต่เรื่องร้าย ๆ ไหนจะโดนรถชนอาการสาหัส และยังต้องมาถูกลักพาตัวอีก” ธนวรรธน์เอ่ย
“ยังโชคดีนะครับพี่พีทที่เราไปช่วยญาณินกลับมาได้อย่างปลอดภัย”
“น้องเป็นอะไรไปครับลุงพีท”
“น้องหมดสติเพราะโดนยาสลบครับ”
“แล้วเมื่อไรน้องถึงจะฟื้น”
“อีกพักใหญ่ ๆ ไม่ต้องห่วงนะซันน้องไม่ได้เป็นอะไร แค่หลับไปเท่านั้น”
Bab terbaru
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 109
ธนวรรธน์โอบกอดเธอไว้ด้วยความดีใจ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายแห่งความสุข “ผมดีใจมากเลยรู้ไหม ขอบคุณสำหรับของขวัญล้ำค่าที่คุณมอบให้ผม” “หุบยิ้มบ้างก็ได้นะคะ ฉันรู้แล้วค่ะว่าคุณมีความสุขมากแค่ไหน” “เราไปบอกข่าวดีนี้กับทุกคนกันเถอะ” ธนวรรธน์และณชญาดาประกาศข่าวดีนี้ให้คนอื่นรู้ ทุกคนต่างก็โห่ร้องแสดงความยินดีกับเขา แม้แต่ญาณิศาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่รู้ว่าตนเองกำลังจะมีน้อง “น้องอยู่ในนี้เหรอคะแม่ดา” ญาณิศาวางมือบนหน้าท้องแบนราบของมารดา “ใช่แล้วลูก” “เข้าไปอยู่ได้ยังไง” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย คำถามของญาณิศาทำให้ผู้ใหญ่หลายคนอึ้งไป เพราะไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง และพร้อมใจกันยกหน้าที่นี้ให้ณชญาดาเป็นผู้ตอบ “พอหนูโตขึ้นหนูก็จะรู้คำตอบนี้เองค่ะ” “หนูก็เคยอยู่ในท้องของแม่ดามาก่อนใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ ถึงแม้หนูจะตัวเล็กตอนอยู่ในท้องแม่ แต่หนูดิ้นเก่งมากเลย” “ญาณิศาขาแดนซ์ตัวจริงเสียงจริงอยู่ตรงนี้นี่เอง อาเพิ่งรู้นะว่าญาณินแดนซ์เก่งตั้งแต่ยัง
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 108
“น่าสงสารคุณวันนะคะ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง” “สงสารวันทั้งที่วันส่งคนมาจับตัวลูกของเราไปน่ะเหรอ คนแบบนี้ไม่น่าสงสารหรอกญาดา” “ฉันรู้ค่ะพีทว่าสิ่งที่เธอทำลงไปมันผิด แต่ฉันก็ไม่อยากที่จะไปซ้ำเติมอะไรเธอมากไปกว่านี้” “ใจดีมากเกินไปหรือเปล่าครับคุณญาดา” “ฉันแค่สงสารเธอเท่านั้นเองค่ะคุณพอล แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอาเรื่องนะคะ ฉันเชื่อค่ะว่ากฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับสิ่งนั้นเป็นการตอบแทน” “เราออกเดินทางกันดีกว่า ขืนชักช้าก็อาจจะตกไฟร์ทได้” “เดี๋ยวผมจะขับรถไปส่งพวกพี่ที่สนามบินเองครับ” “เด็ก ๆ ออกเดินทางกันได้แล้วลูก” ในขณะที่ทุกคนเดินไปขึ้นรถ ช้อยก็ถึงกับเข่าอ่อนเมื่อแอบได้ยินเรื่องราว เกี่ยวกับชะตากรรมเจ้านายของตัวเอง ดีนะที่ไม่พลอยติดร่างแหไปด้วย ไม่งั้นคงได้ไปกินข้าวแดงในคุกแน่ นาทีนั้นช้อยก็ตัดสินใจที่จะแปรพักตร์มาอยู่กับนายหญิงคนใหม่ของไร่ธนวรรธน์ ทั้งนี้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ถ้าขืนยังกระด้างกระเดื่องมีหวังได้โดนไล่ออกเป็นแน่ ใครจะว่ายังไงก
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 107
ร่างกายของณชญาดาร้อนผ่าวไปกับการกระทำของเขา ลมหายใจหอบกระชั้นที่เป่ารดลงมาของอีกฝ่าย สร้างความวาบหวามให้เธอได้เช่นกัน ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กำลังคลอเคลียใกล้ชิดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้หญิงสาวคิดอะไรไม่ออก รู้แต่เพียงว่าอยากให้เขาพาเธอไปให้สุดทาง ไม่ว่าเขาจะพาเธอไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหน เธอก็พร้อมที่จะไปกับเขา ใช่แต่เธอเท่านั้นที่รู้สึก ร่างกายเขาเองก็แทบจะลุกโลดไปด้วยไฟรักที่ร้อนแรงเช่นกัน หญิงสาวยอมทำทุกอย่างตามเสียงกระซิบสั่งของธนวรรธน์ดุจต้องมนตร์ ไม่ว่าเขาสั่งให้ทำอะไรเธอก็ทำตามโดยไม่ขัดขืน อีกทั้งยังตอบสนองจุมพิตและโอบรัดร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามที่เขาร้องขอ แถมยังเผลอเบียดตัวเข้าหาเขาแทนการวิงวอนร้องขอให้เขาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย ซึ่งธนวรรธน์ก็ทำตามคำวิงวอนนั้นโดยไม่รั้งรอ ความเชี่ยวชาญและช่ำชองของเขานั้น ไม่ทำให้หญิงสาวต้องเจ็บปวดอย่างที่เคยนึกหวั่น เพราะห่างหายจากเรื่องเหล่านี้มานานเท่ากับอายุของลูก แต่มันหาเป็นเช่นนั้น เธอรู้สึกแต่เพียงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในส่วนหนึ่งของร่างกายเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่ถูกซุ
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 106
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการสำคัญบนเวที เจ้าบ่าวได้ทำเซอร์ไพรสเจ้าสาว ด้วยการออกมาโชว์สเต็ปการเต้นพร้อมกับน้องชายของเขา และที่จะขาดไม่ได้เลยคือสองแสบวัยซนประจำไร่ ไม่รู้ไปแอบซุ่มซ้อมเต้นกันมาตั้งแต่เมื่อไร เสียงกรี๊ดกร๊าดพร้อมเสียงปรบมือตามจังหวะดังขึ้นตลอดเวลา แขกที่มาร่วมงานดูจะชื่นชอบและสนุกสนานไปกับเซอร์ไพรสในครั้งนี้ การแสดงของพวกเขาได้สร้างความสุขและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนที่มาร่วมงาน โดยเฉพาะณชญาดา ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างธนวรรธน์จะลุกขึ้นมาทำอะไรที่เซอร์ไพรสเธอแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่วิสัยของเขาแต่เขาก็ทำเพื่อเธอ หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข และรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาทำ เรียกได้ว่างานฉลองมงคลสมรสของธนวรรธน์และณชญาดา ได้ถูกจัดขึ้นในบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง และคงจะเป็นที่กล่าวขานกันไปอีกพักใหญ่เกี่ยวกับบิ๊กเซอร์ไพรส์ของเจ้าบ่าว เมื่อถึงฤกษ์ส่งตัวเข้าหอคุณจันทราซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่สุด ได้เป็นตัวแทนของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมาให้โอวาทแก่คู่บ่าวสาว “ป้าขออวยพรให้พวกคุณทั้งสองดูแลซึ่งกันและกัน แล้วก็รักกันให้มาก ๆ ครองรักกันอย่า
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 105
“จริงเหรอครับคุณวุธ” “จริงครับ แต่มันก็มีความสุขไปอีกแบบหนึ่ง คนเป็นแม่เหนื่อยกว่าเราเยอะ” “ไม่เป็นไรผมยอมเหนื่อยเพื่อลูก” “แล้วจะคอยดู อย่ามาบ่นให้ได้ยินนะ จะปล่อยให้เลี้ยงลูกคนเดียวให้เข็ดเลย” “อย่ามาขู่ผมเสียให้ยากเลย ผมไม่กลัวคำขู่ของคุณหรอกญาดา” “กลัวหน่อยไม่ได้เหรอคะ เราก็มีญาณินอยู่แล้วทั้งคน แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ” ธนวรรธน์ยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดออดอ้อนพร้อมกับยืนยันหนักแน่น “ไม่” ณชญาดาทำหน้าหนักใจกับเผด็จการทางความคิดของเขา แต่การมีลูกก็ไม่ได้แย่ ถึงจะทำให้เหนื่อยแต่ก็มีความสุข เมื่อได้เฝ้ามองพัฒนาการในทุกย่างก้าวของพวกเขา ความคิดของหญิงสาวต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินคำพูดของจิรนันท์ “ตอนแรกที่ญาดาปฏิเสธที่จะรับงานนี้ พี่นึกว่าเป็นเพราะไม่อยากทิ้งญาณินไปทำงานที่ต่างจังหวัดตามลำพัง ที่แท้คุณพีทกับญาดาเคยมีอดีตร่วมกันมาก่อน แต่ต้องเลิกลากันไปก่อนจะย้อนกลับมาคบกันใหม่อีกครั้ง แบบนี้เขาเรียกว่าลมพัดหวนใช่ไหมคะ นี่ล่ะนะที่โบราณว่าคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกัน” “แต่กว่าที่พวกเข
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 104
ณชญาดาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำที่จะใช้เช็ดตัวให้ญาณิศา ธนวรรธน์ดึงตัวฑีฆายุให้นั่งบนตักเขา หญิงสาวเช็ดตัวให้ลูกด้วยความทนุถนอม เพียงไม่นานญาณิศาก็เริ่มรู้สึกตัว “น้องฟื้นแล้วครับน้าดา” “เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” ญาณิศาส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นกอดมารดา “คนใจร้ายจับตัวหนูไป” ณชญาดาลูบหลังและไหล่ของลูกพร้อมกับพูดปลอบโยน “ขวัญเอ๋ยขวัญมา ไม่เป็นไรแล้วนะลูก พ่อพีทกับอาพอลไปช่วยหนูกลับมาได้อย่างปลอดภัย” “เป็นอะไรหรือเปล่าญาณิน” ฑีฆายุเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพี่ซันละคะเป็นอะไรไหม” “พี่ไม่เป็นไร กลับบ้านไปคราวนี้พี่จะไปฝึกเทควันโดให้มาก ๆ คราวหน้าจะได้ช่วยญาณินจากคนร้ายพวกนั้นได้” สองพี่น้องกอดกันและกันไว้อย่างอบอุ่น สายใยแห่งความผูกพันของเด็กน้อยทั้งสอง เรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี ทันใดนั้นโทรศัพท์ของธนวรรธน์ก็ดังขึ้น เขากดรับคุยอยู่สักพักก็วางสายก่อนจะหันมาบอกทุกคน “ตำรวจจับตัวคนร้ายได้สองคน กำลังนำตั
Anda juga akan menyukai
คนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว291.1K Dibacaคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้204.9K Dibacaหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย289.8K Dibacaรักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
พราวนภา80.1K Dibacaหวนรัก คืนปรารถนา
โมรียา1.3K Dibacaพูดเองนะว่าไม่รัก
ณัฐพรพราว239 Dibacaไม่หวนคืน Never again
มนสิกานต์17.1K Dibacaเพลิงรักวันไร้ใจ
ภัสสพิชชา60 Dibaca
