MasukShare
บทที่ 24
Tanggal publikasi:
2026-09-18 00:35:16หญิงสาวยืนมองวิวทิวทัศน์ในเวลาค่ำคืน พร้อมกับปล่อยใจไปกับเรื่องราวในอดีตที่เธอไม่มีวันลืม เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เธอได้พบกับเขาเป็นครั้งแรก เพราะมันเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เกิดเรื่องราวต่าง ๆ มากมายระหว่างเขาและเธอ
ผ่านมานานเกือบหกปีแล้วที่ณชญาดาไม่เจอเขา ไม่ขวนขวายตามข่าวของเขา ผู้ชายซึ่งเป็นรักแรกและรักเดียวของเธอ เธอตัดเขาออกไปจากชีวิตโดยไม่ลังเล ทันทีที่รู้ว่าเขามีคู่หมั้นคู่หมายที่กำลังจะแต่งงานกัน พร้อมกับเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกน้อยเพียงลำพัง
ณชญาดาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีโอกาสได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ทุกอย่างที่นี่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน บรรยากาศที่เงียบสงบราวกับโลกหยุดเคลื่อนไหวของไร่แห่งนี้ ทำให้เธอย้อนนึกไปถึงชายหนุ่มท่าทางไม่เป็นมิตรที่เป็นคนนำเธอมาที่นี่ ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน แต่เหตุการณ์เหล่านั้นก็ยังคงจรดลึกอยู่ในความทรงจำยากที่จะลบเลือน
จำได้ว่าในตอนนั้นตนเองโดนคำวิจารณ์จากบรรณาธิการว่าเป็นนักเขียนข้อมูลกูรู นั่งเทียนจินตนาการเขียนงาน ทำให้ผลงานที่ออกมาไม่สามารถทำให้คนอ่านอินไปกับเรื่องราวที่ตนเขียน นักเขียนโลกสวยอย่างณชญาดาเลยคิดอยากจะออกมาหาประสบการณ์จากชีวิตจริง
และสถานที่จริง จึงตัดสินใจขับรถคันเก่าของตนเองจากกรุงเทพฯ มุ่งสู่ภาคเหนือหวังเติมเต็มประสบการณ์ชีวิต แม้ว่าพี่สาวจะคัดค้านก็ตามที แต่ก็ยังดึงดันที่จะทำตามความคิดของตนเอง
และดูเหมือนเทวดาจะเห็นใจและเข้าใจจุดประสงค์ของณชญาดา ก็เลยเปิดโอกาสให้เธอได้เรียนรู้ชีวิต เพราะจู่ ๆ หนูแดงที่ขับมาก็ดับลงโดยไม่ทราบสาเหตุ สตาร์ทเท่าไรก็สตาร์ทไม่ติด ทำให้เธอต้องมายืนโบกรถเพื่อขอความช่วยเหลือ
“จอดค่ะจอด” หญิงสาวตะโกนพร้อมกับยกมือโบกสะบัดให้กับรถที่ขับผ่านไป แต่รถเหล่านั้นก็ไม่ยอมจอด ไม่แม้แต่จะชะลอดูเธอเลยสักนิด
“ทำไมคนสมัยนี้ถึงได้แล้งน้ำใจกันจัง” เธอถอนหายใจออกมาอย่างท้อแท้ เมื่อรถที่ขับผ่านมาคันแล้วคันเล่าแต่ไม่มีคันไหนเลยที่จะหยุดให้ความช่วยเหลือ และนาน ๆ ถึงจะมีรถขับผ่านมาแถวนี้สักคัน แถมแบตโทรศัพท์มือถือก็จำเพาะจะต้องมาหมดเอาในเวลานี้ ซวยซ้ำซวยซ้อนจริง ๆ
เมื่อยืนโบกรถอยู่นานแต่ก็ไม่มีรถคันไหนจอดรับ สุดท้ายจึงต้องเสี่ยงตายด้วยการมายืนขวางถนนเพื่อหยุดรถของเขา จากนั้นเขาก็พาเธอมาที่นี่ ไร่แห่งนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายจนมาถึงจุดหักเห ที่ทำให้เธอตัดสินใจเดินออกไปจากชีวิตของเขาอย่างเงียบ ๆ ด้วยความเศร้าโศกเสียใจโดยไม่เอ่ยคำลา ณชญาดายิ้มเศร้า ๆ เมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เหล่านั้น
ในขณะที่ธนวรรธน์ยืนจ้องมองณชญาดา เขาก็คิดถึงเหตุการณ์ในวันที่เขาและเธอได้พบกันเป็นครั้งแรกเช่นกัน แม้เวลาจะล่วงเลยผ่านมานานหลายปีแล้วก็ตาม
แต่เขาก็ยังคงจดจำได้ไม่มีวันลืม ราวกับว่าเหตุการณ์เหล่านั้นมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง จำได้ว่าเขาเกือบขับรถชนเธอ เพราะเธอวิ่งออกมาตัดหน้ารถเขาอย่างกะทันหัน โชคดีที่เขาเบรกทันมิฉะนั้นอีกฝ่ายคงได้รับบาดเจ็บ เพราะเขาเองก็ขับรถมาด้วยความเร็ว เขาเข้าใจว่าเธอเลือกที่จะฆ่าตัวตายด้วยวิธีนี้ และต่อว่าเธอเกี่ยวกับเรื่องนั้น
แต่หญิงสาวปฏิเสธ พร้อมทั้งชี้แจงว่าที่เธอต้องทำเช่นนี้เพราะต้องการขอความช่วยเหลือ นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาและเธอพบกัน เขาพาเธอกลับมาที่ไร่ของตนเอง ความสัมพันธ์ของเขาและเธอค่อย ๆ พัฒนามาจนถึงจุดที่มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน ทุกอย่างกำลังจะดำเนินไปได้ด้วยดี แต่เธอเลือกที่จะเดินหายไปจากชีวิตของเขาโดยไม่บอกเหตุผล
ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาในความคิดคำนึงของเขาอีกครั้ง ภาพเหล่านั้นยังคงชัดเจน และเป็นภาพจำที่ทำให้เขาเจ็บ เพราะเขารักเธอ แต่เธอกลับทิ้งเขาไปอย่างไม่สนใจใยดี
เช้าวันต่อมาธนวรรธน์สั่งให้ณชญาดาเตรียมตัวตามเขาเข้าไปที่ไร่ เพื่อให้เธอเก็บข้อมูลต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับใบชา การลงพื้นที่จริงจะทำให้เห็นถึงขั้นตอนและวิธีการปลูกชา รวมถึงการดูแลต้นชาเหล่านั้น ณชญาดาเตรียมอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่คิดว่าจำเป็นต้องใช้ติดตัวไปด้วย โดยเฉพาะเครื่องอัดเสียงและกล้องถ่ายรูป
เมื่อเริ่มต้นลงมือทำงานณชญาดาก็ใส่ใจกับงานอย่างเต็มที่ เธอสอบถามข้อมูลต่าง ๆ จากเขาเพื่อนำไปใช้ในงานเขียน ความตั้งใจในการทำงานของเธอทำให้ธนวรรธน์เต็มใจที่จะให้ข้อมูลที่เธอต้องการ ถ้าเป็นเรื่องของการทำงานธนวรรธน์เองก็จะเต็มที่กับมันเสมอ เพราะเขาถูกจัดอยู่ในประเภทคนบ้างานคนหนึ่งเหมือนกัน
“ใครเป็นคนคิดริเริ่มที่จะทำไร่ชาแห่งนี้คะ”
“พ่อผมเป็นคนบุกเบิกไร่นี้ ท่านศึกษาหาข้อมูลและปลูกชามาก่อนที่ผมกับพอลจะเกิดซะอีก”
“คุณกับคุณพอลถือเป็นทายาทรุ่นที่สอง”
“ใช่”
ธนวรรธน์พาณชญาดาเดินชมไร่พร้อมกับตอบทุกข้อซักถามของเธอ เขาพาเธอมาหยุดยืนในจุดที่สวยที่สุดของไร่ เพราะเป็นมุมสูงและเป็นเนินหลังเต่า เมื่อมองลงไปก็จะเห็นวิวไร่ชาไต่ระดับซึ่งถือเป็นทัศนียกภาพที่สวยงามที่สุดของไร่นี้
“เนื้อที่ทั้งหมดประมาณกี่ไร่คะ”
“พันกว่าไร่” เขาตอบก่อนจะพูดขยายความ
“คุณคงจะเห็นแล้วว่าเราปลูกชาแบบขั้นบันได เพราะจะง่ายต่อการดูแลและเก็บเกี่ยว ทำกันมาตั้งแต่คุณพ่อผมยังมีชีวิตอยู่ ผมและพอลแค่มาสานงานต่อจากพ่อ”
ณชญาดาอดไม่ได้ที่จะถ่ายภาพที่สวยงามตรงหน้าเก็บไว้
Bab terbaru
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 109
ธนวรรธน์โอบกอดเธอไว้ด้วยความดีใจ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายแห่งความสุข “ผมดีใจมากเลยรู้ไหม ขอบคุณสำหรับของขวัญล้ำค่าที่คุณมอบให้ผม” “หุบยิ้มบ้างก็ได้นะคะ ฉันรู้แล้วค่ะว่าคุณมีความสุขมากแค่ไหน” “เราไปบอกข่าวดีนี้กับทุกคนกันเถอะ” ธนวรรธน์และณชญาดาประกาศข่าวดีนี้ให้คนอื่นรู้ ทุกคนต่างก็โห่ร้องแสดงความยินดีกับเขา แม้แต่ญาณิศาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่รู้ว่าตนเองกำลังจะมีน้อง “น้องอยู่ในนี้เหรอคะแม่ดา” ญาณิศาวางมือบนหน้าท้องแบนราบของมารดา “ใช่แล้วลูก” “เข้าไปอยู่ได้ยังไง” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย คำถามของญาณิศาทำให้ผู้ใหญ่หลายคนอึ้งไป เพราะไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง และพร้อมใจกันยกหน้าที่นี้ให้ณชญาดาเป็นผู้ตอบ “พอหนูโตขึ้นหนูก็จะรู้คำตอบนี้เองค่ะ” “หนูก็เคยอยู่ในท้องของแม่ดามาก่อนใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ ถึงแม้หนูจะตัวเล็กตอนอยู่ในท้องแม่ แต่หนูดิ้นเก่งมากเลย” “ญาณิศาขาแดนซ์ตัวจริงเสียงจริงอยู่ตรงนี้นี่เอง อาเพิ่งรู้นะว่าญาณินแดนซ์เก่งตั้งแต่ยัง
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 108
“น่าสงสารคุณวันนะคะ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง” “สงสารวันทั้งที่วันส่งคนมาจับตัวลูกของเราไปน่ะเหรอ คนแบบนี้ไม่น่าสงสารหรอกญาดา” “ฉันรู้ค่ะพีทว่าสิ่งที่เธอทำลงไปมันผิด แต่ฉันก็ไม่อยากที่จะไปซ้ำเติมอะไรเธอมากไปกว่านี้” “ใจดีมากเกินไปหรือเปล่าครับคุณญาดา” “ฉันแค่สงสารเธอเท่านั้นเองค่ะคุณพอล แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอาเรื่องนะคะ ฉันเชื่อค่ะว่ากฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับสิ่งนั้นเป็นการตอบแทน” “เราออกเดินทางกันดีกว่า ขืนชักช้าก็อาจจะตกไฟร์ทได้” “เดี๋ยวผมจะขับรถไปส่งพวกพี่ที่สนามบินเองครับ” “เด็ก ๆ ออกเดินทางกันได้แล้วลูก” ในขณะที่ทุกคนเดินไปขึ้นรถ ช้อยก็ถึงกับเข่าอ่อนเมื่อแอบได้ยินเรื่องราว เกี่ยวกับชะตากรรมเจ้านายของตัวเอง ดีนะที่ไม่พลอยติดร่างแหไปด้วย ไม่งั้นคงได้ไปกินข้าวแดงในคุกแน่ นาทีนั้นช้อยก็ตัดสินใจที่จะแปรพักตร์มาอยู่กับนายหญิงคนใหม่ของไร่ธนวรรธน์ ทั้งนี้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ถ้าขืนยังกระด้างกระเดื่องมีหวังได้โดนไล่ออกเป็นแน่ ใครจะว่ายังไงก
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 107
ร่างกายของณชญาดาร้อนผ่าวไปกับการกระทำของเขา ลมหายใจหอบกระชั้นที่เป่ารดลงมาของอีกฝ่าย สร้างความวาบหวามให้เธอได้เช่นกัน ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กำลังคลอเคลียใกล้ชิดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้หญิงสาวคิดอะไรไม่ออก รู้แต่เพียงว่าอยากให้เขาพาเธอไปให้สุดทาง ไม่ว่าเขาจะพาเธอไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหน เธอก็พร้อมที่จะไปกับเขา ใช่แต่เธอเท่านั้นที่รู้สึก ร่างกายเขาเองก็แทบจะลุกโลดไปด้วยไฟรักที่ร้อนแรงเช่นกัน หญิงสาวยอมทำทุกอย่างตามเสียงกระซิบสั่งของธนวรรธน์ดุจต้องมนตร์ ไม่ว่าเขาสั่งให้ทำอะไรเธอก็ทำตามโดยไม่ขัดขืน อีกทั้งยังตอบสนองจุมพิตและโอบรัดร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามที่เขาร้องขอ แถมยังเผลอเบียดตัวเข้าหาเขาแทนการวิงวอนร้องขอให้เขาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย ซึ่งธนวรรธน์ก็ทำตามคำวิงวอนนั้นโดยไม่รั้งรอ ความเชี่ยวชาญและช่ำชองของเขานั้น ไม่ทำให้หญิงสาวต้องเจ็บปวดอย่างที่เคยนึกหวั่น เพราะห่างหายจากเรื่องเหล่านี้มานานเท่ากับอายุของลูก แต่มันหาเป็นเช่นนั้น เธอรู้สึกแต่เพียงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในส่วนหนึ่งของร่างกายเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่ถูกซุ
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 106
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการสำคัญบนเวที เจ้าบ่าวได้ทำเซอร์ไพรสเจ้าสาว ด้วยการออกมาโชว์สเต็ปการเต้นพร้อมกับน้องชายของเขา และที่จะขาดไม่ได้เลยคือสองแสบวัยซนประจำไร่ ไม่รู้ไปแอบซุ่มซ้อมเต้นกันมาตั้งแต่เมื่อไร เสียงกรี๊ดกร๊าดพร้อมเสียงปรบมือตามจังหวะดังขึ้นตลอดเวลา แขกที่มาร่วมงานดูจะชื่นชอบและสนุกสนานไปกับเซอร์ไพรสในครั้งนี้ การแสดงของพวกเขาได้สร้างความสุขและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนที่มาร่วมงาน โดยเฉพาะณชญาดา ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างธนวรรธน์จะลุกขึ้นมาทำอะไรที่เซอร์ไพรสเธอแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่วิสัยของเขาแต่เขาก็ทำเพื่อเธอ หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข และรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาทำ เรียกได้ว่างานฉลองมงคลสมรสของธนวรรธน์และณชญาดา ได้ถูกจัดขึ้นในบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง และคงจะเป็นที่กล่าวขานกันไปอีกพักใหญ่เกี่ยวกับบิ๊กเซอร์ไพรส์ของเจ้าบ่าว เมื่อถึงฤกษ์ส่งตัวเข้าหอคุณจันทราซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่สุด ได้เป็นตัวแทนของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมาให้โอวาทแก่คู่บ่าวสาว “ป้าขออวยพรให้พวกคุณทั้งสองดูแลซึ่งกันและกัน แล้วก็รักกันให้มาก ๆ ครองรักกันอย่า
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 105
“จริงเหรอครับคุณวุธ” “จริงครับ แต่มันก็มีความสุขไปอีกแบบหนึ่ง คนเป็นแม่เหนื่อยกว่าเราเยอะ” “ไม่เป็นไรผมยอมเหนื่อยเพื่อลูก” “แล้วจะคอยดู อย่ามาบ่นให้ได้ยินนะ จะปล่อยให้เลี้ยงลูกคนเดียวให้เข็ดเลย” “อย่ามาขู่ผมเสียให้ยากเลย ผมไม่กลัวคำขู่ของคุณหรอกญาดา” “กลัวหน่อยไม่ได้เหรอคะ เราก็มีญาณินอยู่แล้วทั้งคน แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ” ธนวรรธน์ยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดออดอ้อนพร้อมกับยืนยันหนักแน่น “ไม่” ณชญาดาทำหน้าหนักใจกับเผด็จการทางความคิดของเขา แต่การมีลูกก็ไม่ได้แย่ ถึงจะทำให้เหนื่อยแต่ก็มีความสุข เมื่อได้เฝ้ามองพัฒนาการในทุกย่างก้าวของพวกเขา ความคิดของหญิงสาวต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินคำพูดของจิรนันท์ “ตอนแรกที่ญาดาปฏิเสธที่จะรับงานนี้ พี่นึกว่าเป็นเพราะไม่อยากทิ้งญาณินไปทำงานที่ต่างจังหวัดตามลำพัง ที่แท้คุณพีทกับญาดาเคยมีอดีตร่วมกันมาก่อน แต่ต้องเลิกลากันไปก่อนจะย้อนกลับมาคบกันใหม่อีกครั้ง แบบนี้เขาเรียกว่าลมพัดหวนใช่ไหมคะ นี่ล่ะนะที่โบราณว่าคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกัน” “แต่กว่าที่พวกเข
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 104
ณชญาดาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำที่จะใช้เช็ดตัวให้ญาณิศา ธนวรรธน์ดึงตัวฑีฆายุให้นั่งบนตักเขา หญิงสาวเช็ดตัวให้ลูกด้วยความทนุถนอม เพียงไม่นานญาณิศาก็เริ่มรู้สึกตัว “น้องฟื้นแล้วครับน้าดา” “เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” ญาณิศาส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นกอดมารดา “คนใจร้ายจับตัวหนูไป” ณชญาดาลูบหลังและไหล่ของลูกพร้อมกับพูดปลอบโยน “ขวัญเอ๋ยขวัญมา ไม่เป็นไรแล้วนะลูก พ่อพีทกับอาพอลไปช่วยหนูกลับมาได้อย่างปลอดภัย” “เป็นอะไรหรือเปล่าญาณิน” ฑีฆายุเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพี่ซันละคะเป็นอะไรไหม” “พี่ไม่เป็นไร กลับบ้านไปคราวนี้พี่จะไปฝึกเทควันโดให้มาก ๆ คราวหน้าจะได้ช่วยญาณินจากคนร้ายพวกนั้นได้” สองพี่น้องกอดกันและกันไว้อย่างอบอุ่น สายใยแห่งความผูกพันของเด็กน้อยทั้งสอง เรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี ทันใดนั้นโทรศัพท์ของธนวรรธน์ก็ดังขึ้น เขากดรับคุยอยู่สักพักก็วางสายก่อนจะหันมาบอกทุกคน “ตำรวจจับตัวคนร้ายได้สองคน กำลังนำตั
Anda juga akan menyukai
How Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์104.1K Dibacaเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก407.9K Dibacaนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย158.4K Dibacaบำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย NC18++
Me'JinJIn97.8K Dibacaแอปฯรักษาใจ
นิมิตจันทร์82 Dibacaรวมเรื่องสั้นสุดแซ่บ_2_nc+++
เจ้าหนอนผีเสื้อ270 Dibacaกุศโลบายรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม22 Dibacaหอมกรุ่นอุ่นรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์213 Dibaca
