LOGINShare
บทที่ 64
publish date:
2026-09-18 00:38:13สุดท้ายความพยายามของเขาก็สัมฤทธิ์ผล หัวใจของเธอกลับมาเต้นอีกครั้ง ณชญดาเริ่มขยับตัว ธนวรรธน์เห็นเช่นนั้นก็กอดเธอไว้แนบอกพร้อมกับเรียกชื่อเธอ
“ญาดา”
“หือ”
ชายหนุ่มดีใจที่เห็นหญิงสาวในอ้อมแขนลืมตา เขาก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอ และกอดกระชับเธอไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม พร้อมกับยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
“คุณฟื้นแล้ว รู้ตัวไหมว่าทำให้ผมตกใจมากแค่ไหน”
“ลูก”
“ซันกับญาณินไม่เป็นไร พวกเขาปลอดภัยดี”
ธนกฤตยอมปล่อยให้เด็ก ๆ วิ่งไปหาณชญาดา เมื่อเห็นว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว
“แม่ดา/น้าดา” เด็ก ๆ คุกเข่าลงข้างตัวเธอ
“ไม่เป็นไรใช่ไหม” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความห่วงใย แม้จะเห็นว่าเด็กน้อยทั้งสองปลอดภัย มีเพียงเขม่าดำ ๆ ที่ติดอยู่ที่แก้มและตามเนื้อตัว แต่ไม่ได้รับอันตรายมากไปกว่านั้นก็โล่งใจ
เด็กน้อยทั้งสองพร้อมใจกันพยักหน้าแทนคำตอบ ญาณิศาโผเข้าไปกอดมารดาไว้แน่น พร้อมกับร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ณชญาดาลูบหัวลูกด้วยความรักใคร่ และรู้ดีว่าลูกอยู่ในอาการตกใจเกรงว่าเธอจะเป็นอะไรไป
“แม่ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้องไห้นะคนดี แม่ดีใจที่หนูกับพี่ซันปลอดภัย” ญาณิศาผละออกจากอ้อมกอดของณชญาดาและยิ้มให้เธอทั้งน้ำตา
“อย่าเพิ่งพูดอะไรมากเลย ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล”
“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ เชื่อฉันนะคะ”
“แผลที่หัวคุณเลือดยังไหลไม่หยุด”
“แค่เล็กน้อยเท่านั้น”
“โอเค ไม่ไปโรงพยาบาลก็ได้ แต่ผมจะตามหมอมาดูอาการคุณ”
ณชญาดาพยายามที่จะปฏิเสธแต่เขาดุเธอเสียงเข้ม
“หยุดเลยนะ ถ้าไม่อยากไปนอนโรงพยาบาลก็ต้องทำตามที่ผมบอก เข้าใจไหม”
หญิงสาวพยักหน้าแทนคำตอบ
“ผมจะพาคุณกับลูกกลับบ้านเอง ไปเด็ก ๆ กลับบ้านกัน” ธนวรรธน์อุ้มณชญาดาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะหันไปสั่งน้อยซึ่งยืนอยู่ไม่ห่าง
“น้อยจูงน้อง ๆ ไปที่รถ”
“ค่ะคุณพีท”
“พี่พีทพาคุณญาดากับเด็ก ๆ กลับไปก่อนนะครับ ผมจะอยู่ดูแลทางนี้เอง เสร็จธุระแล้วจะรีบตามกลับไป”
“ฝากด้วยนะพอล”
“ครับพี่พีท”
หลังจากแพทย์ทำการตรวจร่างกายของณชญาดาอย่างละเอียด ก็แจ้งให้ธนวรรธน์ทราบว่าหญิงสาวปลอดภัยแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง
มีเพียงความอ่อนเพลียและบาดแผลตามร่างกายภายนอกเท่านั้น อีกไม่นานก็จะหายเป็นปกติ และควรพักผ่อนให้มาก ยังไม่ควรให้ทำอะไรในตอนนี้ ตลอดระยะเวลาที่หมอทำการตรวจ ฑีฆายุและญาณิศาอยู่ไม่ห่างกายณชญาดา
“ผมจะลงไปส่งคุณหมอข้างล่าง ส่วนคุณก็นอนพักห้ามลุกขึ้นมาเด็ดขาดเข้าใจไหมญาดา ถ้าคุณไม่ทำตามที่ผมบอกคุณโดนดีแน่” เขาประคองให้เธอล้มตัวลงนอนพร้อมกับห่มผ้าให้เธอ
ก่อนออกไปไม่วายหันมาสั่งเด็ก ๆ ให้คอยดูหญิงสาวเอาไว้ เธอต้องนอนพักอยู่บนเตียงเท่านั้น ห้ามลุกขึ้นมาทำอะไรเด็ดขาด
“เชิญครับคุณหมอ”
ฑีฆายุและญาณิศานั่งลงข้างตัวณขญาดา แม่หนูน้อยเอื้อมมือไปปิดตามารดา
“นอนพักก่อนนะคะแม่ดา ญาณินกับพี่ซันจะอยู่เป็นเพื่อนแม่ดาเองค่ะ”
ณชญาดาหลับลงตาลงตามที่ลูกบอก ร่างกายของเธออ่อนล้าไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ขณะที่หญิงสาวนอนพักอยู่นั้นก็ได้ยินการสนทนาของเด็กน้อยทั้งสอง
“ตอนที่ญาณินร้องไห้จะวิ่งกลับเข้าไปหาน้าดาข้างใน แล้วลุงพีทกอดไว้ไม่ยอมให้เข้าไป ตอนนั้นลุงพีทเรียกญาณินว่าลูกด้วยล่ะ ได้ยินใช่ไหม”
“อืม”
“ทำไมลุงพีทถึงพูดแบบนั้น แถมยังแทนตัวเองว่าพ่ออีก หรือว่าลุงพีทรักน้าดาก็เลยเรียกญาณินว่าลูก”
“ญาณินก็อยากให้แม่กับลุงพีทรักกันค่ะพี่ซัน ญาณินจะได้มีพ่อเหมือนคนอื่น เพื่อนของญาณินมีพ่อกันทุกคนเลย พ่อเขายังมารับที่โรงเรียนด้วย มีญาณินคนเดียวที่ไม่มีพ่อ”
“ญาณินอยากให้ลุงพีทเป็นพ่อของญาณินเหรอ”
“ถ้าได้ลุงพีทเป็นพ่อล่ะก็วิเศษไปเลย ญาณินจะพาไปอวดเพื่อน ๆ ที่โรงเรียน ให้พวกเขารู้ว่าญาณินก็มีพ่อเหมือนกัน”
คำพูดไร้เดียงสาที่มาจากใจของลูกทำให้ณชญาดาสะท้อนใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าลูกจะรู้สึกเหมือนตัวเองมีปมด้อยเรื่องพ่อ เพราะลูกไม่เคยพูดหรือแสดงออกให้เธอได้รับรู้ถึงความรู้สึกเหล่านี้ น้ำตาของเธอไหลออกมาไม่ขาดสาย
‘ฉันทำถูกหรือผิดกันนะที่ปกปิดว่าใครเป็นพ่อของลูก’
Latest chapter
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 109
ธนวรรธน์โอบกอดเธอไว้ด้วยความดีใจ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายแห่งความสุข “ผมดีใจมากเลยรู้ไหม ขอบคุณสำหรับของขวัญล้ำค่าที่คุณมอบให้ผม” “หุบยิ้มบ้างก็ได้นะคะ ฉันรู้แล้วค่ะว่าคุณมีความสุขมากแค่ไหน” “เราไปบอกข่าวดีนี้กับทุกคนกันเถอะ” ธนวรรธน์และณชญาดาประกาศข่าวดีนี้ให้คนอื่นรู้ ทุกคนต่างก็โห่ร้องแสดงความยินดีกับเขา แม้แต่ญาณิศาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่รู้ว่าตนเองกำลังจะมีน้อง “น้องอยู่ในนี้เหรอคะแม่ดา” ญาณิศาวางมือบนหน้าท้องแบนราบของมารดา “ใช่แล้วลูก” “เข้าไปอยู่ได้ยังไง” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยความสงสัย คำถามของญาณิศาทำให้ผู้ใหญ่หลายคนอึ้งไป เพราะไม่รู้จะตอบคำถามนั้นยังไง และพร้อมใจกันยกหน้าที่นี้ให้ณชญาดาเป็นผู้ตอบ “พอหนูโตขึ้นหนูก็จะรู้คำตอบนี้เองค่ะ” “หนูก็เคยอยู่ในท้องของแม่ดามาก่อนใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ ถึงแม้หนูจะตัวเล็กตอนอยู่ในท้องแม่ แต่หนูดิ้นเก่งมากเลย” “ญาณิศาขาแดนซ์ตัวจริงเสียงจริงอยู่ตรงนี้นี่เอง อาเพิ่งรู้นะว่าญาณินแดนซ์เก่งตั้งแต่ยัง
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 108
“น่าสงสารคุณวันนะคะ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง” “สงสารวันทั้งที่วันส่งคนมาจับตัวลูกของเราไปน่ะเหรอ คนแบบนี้ไม่น่าสงสารหรอกญาดา” “ฉันรู้ค่ะพีทว่าสิ่งที่เธอทำลงไปมันผิด แต่ฉันก็ไม่อยากที่จะไปซ้ำเติมอะไรเธอมากไปกว่านี้” “ใจดีมากเกินไปหรือเปล่าครับคุณญาดา” “ฉันแค่สงสารเธอเท่านั้นเองค่ะคุณพอล แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เอาเรื่องนะคะ ฉันเชื่อค่ะว่ากฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับสิ่งนั้นเป็นการตอบแทน” “เราออกเดินทางกันดีกว่า ขืนชักช้าก็อาจจะตกไฟร์ทได้” “เดี๋ยวผมจะขับรถไปส่งพวกพี่ที่สนามบินเองครับ” “เด็ก ๆ ออกเดินทางกันได้แล้วลูก” ในขณะที่ทุกคนเดินไปขึ้นรถ ช้อยก็ถึงกับเข่าอ่อนเมื่อแอบได้ยินเรื่องราว เกี่ยวกับชะตากรรมเจ้านายของตัวเอง ดีนะที่ไม่พลอยติดร่างแหไปด้วย ไม่งั้นคงได้ไปกินข้าวแดงในคุกแน่ นาทีนั้นช้อยก็ตัดสินใจที่จะแปรพักตร์มาอยู่กับนายหญิงคนใหม่ของไร่ธนวรรธน์ ทั้งนี้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ถ้าขืนยังกระด้างกระเดื่องมีหวังได้โดนไล่ออกเป็นแน่ ใครจะว่ายังไงก
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 107
ร่างกายของณชญาดาร้อนผ่าวไปกับการกระทำของเขา ลมหายใจหอบกระชั้นที่เป่ารดลงมาของอีกฝ่าย สร้างความวาบหวามให้เธอได้เช่นกัน ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กำลังคลอเคลียใกล้ชิดจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้หญิงสาวคิดอะไรไม่ออก รู้แต่เพียงว่าอยากให้เขาพาเธอไปให้สุดทาง ไม่ว่าเขาจะพาเธอไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหน เธอก็พร้อมที่จะไปกับเขา ใช่แต่เธอเท่านั้นที่รู้สึก ร่างกายเขาเองก็แทบจะลุกโลดไปด้วยไฟรักที่ร้อนแรงเช่นกัน หญิงสาวยอมทำทุกอย่างตามเสียงกระซิบสั่งของธนวรรธน์ดุจต้องมนตร์ ไม่ว่าเขาสั่งให้ทำอะไรเธอก็ทำตามโดยไม่ขัดขืน อีกทั้งยังตอบสนองจุมพิตและโอบรัดร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามที่เขาร้องขอ แถมยังเผลอเบียดตัวเข้าหาเขาแทนการวิงวอนร้องขอให้เขาเติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย ซึ่งธนวรรธน์ก็ทำตามคำวิงวอนนั้นโดยไม่รั้งรอ ความเชี่ยวชาญและช่ำชองของเขานั้น ไม่ทำให้หญิงสาวต้องเจ็บปวดอย่างที่เคยนึกหวั่น เพราะห่างหายจากเรื่องเหล่านี้มานานเท่ากับอายุของลูก แต่มันหาเป็นเช่นนั้น เธอรู้สึกแต่เพียงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในส่วนหนึ่งของร่างกายเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่ถูกซุ
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 106
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการสำคัญบนเวที เจ้าบ่าวได้ทำเซอร์ไพรสเจ้าสาว ด้วยการออกมาโชว์สเต็ปการเต้นพร้อมกับน้องชายของเขา และที่จะขาดไม่ได้เลยคือสองแสบวัยซนประจำไร่ ไม่รู้ไปแอบซุ่มซ้อมเต้นกันมาตั้งแต่เมื่อไร เสียงกรี๊ดกร๊าดพร้อมเสียงปรบมือตามจังหวะดังขึ้นตลอดเวลา แขกที่มาร่วมงานดูจะชื่นชอบและสนุกสนานไปกับเซอร์ไพรสในครั้งนี้ การแสดงของพวกเขาได้สร้างความสุขและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนที่มาร่วมงาน โดยเฉพาะณชญาดา ไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างธนวรรธน์จะลุกขึ้นมาทำอะไรที่เซอร์ไพรสเธอแบบนี้ เพราะมันไม่ใช่วิสัยของเขาแต่เขาก็ทำเพื่อเธอ หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข และรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาทำ เรียกได้ว่างานฉลองมงคลสมรสของธนวรรธน์และณชญาดา ได้ถูกจัดขึ้นในบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง และคงจะเป็นที่กล่าวขานกันไปอีกพักใหญ่เกี่ยวกับบิ๊กเซอร์ไพรส์ของเจ้าบ่าว เมื่อถึงฤกษ์ส่งตัวเข้าหอคุณจันทราซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่สุด ได้เป็นตัวแทนของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมาให้โอวาทแก่คู่บ่าวสาว “ป้าขออวยพรให้พวกคุณทั้งสองดูแลซึ่งกันและกัน แล้วก็รักกันให้มาก ๆ ครองรักกันอย่า
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 105
“จริงเหรอครับคุณวุธ” “จริงครับ แต่มันก็มีความสุขไปอีกแบบหนึ่ง คนเป็นแม่เหนื่อยกว่าเราเยอะ” “ไม่เป็นไรผมยอมเหนื่อยเพื่อลูก” “แล้วจะคอยดู อย่ามาบ่นให้ได้ยินนะ จะปล่อยให้เลี้ยงลูกคนเดียวให้เข็ดเลย” “อย่ามาขู่ผมเสียให้ยากเลย ผมไม่กลัวคำขู่ของคุณหรอกญาดา” “กลัวหน่อยไม่ได้เหรอคะ เราก็มีญาณินอยู่แล้วทั้งคน แค่นี้ก็พอแล้วเนอะ” ธนวรรธน์ยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดออดอ้อนพร้อมกับยืนยันหนักแน่น “ไม่” ณชญาดาทำหน้าหนักใจกับเผด็จการทางความคิดของเขา แต่การมีลูกก็ไม่ได้แย่ ถึงจะทำให้เหนื่อยแต่ก็มีความสุข เมื่อได้เฝ้ามองพัฒนาการในทุกย่างก้าวของพวกเขา ความคิดของหญิงสาวต้องหยุดชะงักลงเมื่อได้ยินคำพูดของจิรนันท์ “ตอนแรกที่ญาดาปฏิเสธที่จะรับงานนี้ พี่นึกว่าเป็นเพราะไม่อยากทิ้งญาณินไปทำงานที่ต่างจังหวัดตามลำพัง ที่แท้คุณพีทกับญาดาเคยมีอดีตร่วมกันมาก่อน แต่ต้องเลิกลากันไปก่อนจะย้อนกลับมาคบกันใหม่อีกครั้ง แบบนี้เขาเรียกว่าลมพัดหวนใช่ไหมคะ นี่ล่ะนะที่โบราณว่าคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกัน” “แต่กว่าที่พวกเข
เงาใจในเพลิงพรหม บทที่ 104
ณชญาดาเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับน้ำที่จะใช้เช็ดตัวให้ญาณิศา ธนวรรธน์ดึงตัวฑีฆายุให้นั่งบนตักเขา หญิงสาวเช็ดตัวให้ลูกด้วยความทนุถนอม เพียงไม่นานญาณิศาก็เริ่มรู้สึกตัว “น้องฟื้นแล้วครับน้าดา” “เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” ญาณิศาส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นกอดมารดา “คนใจร้ายจับตัวหนูไป” ณชญาดาลูบหลังและไหล่ของลูกพร้อมกับพูดปลอบโยน “ขวัญเอ๋ยขวัญมา ไม่เป็นไรแล้วนะลูก พ่อพีทกับอาพอลไปช่วยหนูกลับมาได้อย่างปลอดภัย” “เป็นอะไรหรือเปล่าญาณิน” ฑีฆายุเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “ไม่เป็นไรค่ะ แล้วพี่ซันละคะเป็นอะไรไหม” “พี่ไม่เป็นไร กลับบ้านไปคราวนี้พี่จะไปฝึกเทควันโดให้มาก ๆ คราวหน้าจะได้ช่วยญาณินจากคนร้ายพวกนั้นได้” สองพี่น้องกอดกันและกันไว้อย่างอบอุ่น สายใยแห่งความผูกพันของเด็กน้อยทั้งสอง เรียกรอยยิ้มจากผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี ทันใดนั้นโทรศัพท์ของธนวรรธน์ก็ดังขึ้น เขากดรับคุยอยู่สักพักก็วางสายก่อนจะหันมาบอกทุกคน “ตำรวจจับตัวคนร้ายได้สองคน กำลังนำตั
You May Also Like
ท่านรองฯร้อนแรง (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น634.1K viewsเพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง163.0K viewsไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn92.4K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้204.9K viewsเพราะรักไม่เคยจางหายไป
อิงวรา181 viewsกาลครั้งนั้นคือคุณ
Umamii.147 viewsสัมพันธ์ลับนายกแสนร้าย (นายกสุเมธ:ของขวัญ)
นามปากกาดาวเหนือ85 viewsคุณหนูสายเผือก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์322 views
