พี่น้องพบพานอีกครั้ง

เยว่ฉีอวิ๋นอยากจะเยาะเย้ยความโอ้อวดของนาง แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มในดวงตาของจางเจิ้งเหอ ก็ต้องยอมรับว่าจ้าวเยี่ยนเจียวพูดถูก ช่วงนี้อารมณ์ของจางเจิ้งเหอไม่ค่อยดีนัก แต่เมื่ออยู่กับจ้าวเยี่ยนเจียวเขากลับยิ้มบ่อยขึ้นมาก

เขาสนใจจ้าวเยี่ยนเจียวแล้วหรือ?

เยว่ฉีอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ตอนนี้จางเจิ้งเหอได้หมั้นหมายแล้ว และคู่หมั้นก็เป็นพี่น้องกับจ้าวเยี่ยนเจียว แบบนี้คงไม่ใช่เรื่องดี

จ้าวเยี่ยนเจียวมองแสงแดดข้างนอก คิดว่ากินไปมากขนดนี้ ควรจะไปเดินเล่นเพื่อให้อาหารย่อยบ้าง “คุณชายสาม คุณชายรอง ข้าจะพาจินจื่อไปตักน้ำที่สระเซียนก่อนนะเจ้าคะ”

จางเจิ้งเหอไม่พูดอะไร เยว่ฉีอวิ๋นก็ไม่ได้ห้ามนาง

ทางวัดได้สร้างบันไดขึ้นเป็นพิเศษที่ข้างสระเซียน เพื่อให้ผู้มาสักการะได้ตักน้ำได้สะดวก

วันนี้อากาศดี ศาลาเล็กๆ ข้างสระน้ำจึงมีคนนั่งชื่นชมความงามของฤดูใบไม้ผลิกันเต็มไปหมด

จ้าวเยี่ยนเจียวและจินจื่อถือถังน้ำคนละใบเดินไปที่จุดตักน้ำ หลังจากตักน้ำเสร็จแล้ว พวกนางก็หิ้วถังน้ำเดินกลับ

แต่เมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็รู้สึกเหมือนถูกใครจ้องอยู่ตลอดเวลา นางจึงหยุดเดิน จินจื่อก็หยุดเดินตามพร้อมกับเรียกนางเบาๆ ด้วยความสงสัย “คุณหนู?”

สายตาของจ้าวเยี่ยนเจียวกวาดมองไปรอบๆ สุดท้ายก็หยุดที่ศาลาแปดเหลี่ยมที่อยู่ไม่ไกลนัก ในนั้นมีคนนั่งอยู่หลายคน หนึ่งในนั้นเป็นหญิงสาวกำลังแสดงสีหน้าตื่นเต้น จ้องมองนางอย่างจดจ่อ

สิบปีที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้จ้าวเยี่ยนเจียวเปลี่ยนไปมากนัก การเปลี่ยนแปลงเดียวของนางคือรูปร่างจากตัวกลมๆ เล็กๆ กลายเป็นตัวกลมๆ ยืดสูงขึ้น

ส่วนคนตรงหน้า ใบหน้าของนางยังคงมีเค้าโครงในวัยเด็ก แต่กลับงดงามยิ่งขึ้น หุ่นของนางอรชรอ้อนแอ้น ส่วนที่ควรจะผอมก็ผอมราวกับไม่มีกระดูก ส่วนที่ควรจะอวบอิ่มก็อวบอิ่ม ชุดกระโปรงสีแดงสดที่นางสวมใส่ทำให้ดึงดูดสายตาของผู้คนเมื่อยืนอยู่ในศาลา

สาวงามแสดงสีหน้ากระตือรือร้น นางหันหลังกลับไปพูดอะไรบางอย่าง จากนั้นบรรดาหญิงสาวที่สวมชุดงดงามที่นั่งอยู่ในศาลาก็หันหน้ามา

จ้าวเยี่ยนเจียวคิดว่าหลังจากที่ออกจากตระกูลจ้าวแล้ว นางจะไม่ได้เป็นคนตระกูลจ้าวอีกต่อไป และสามารถทิ้งอดีตไว้ข้างหลังได้ แต่ความจริงแล้วอดีตไม่ได้หายไปไหน เพียงแค่รอโอกาสที่จะกลับมา ซึ่งพอกลับมา ความทรงจำก็ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาเป็นระลอกคลื่น

ใบหน้ากลมๆ ของนางไม่ยิ้มเหมือนเคย ตอนนี้สีหน้าของนางดูมืดมนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางเมินเฉยต่อคนในศาลาแล้วเดินไปอีกทาง

เดินออกจากสระเซียน นางก็รู้สึกว่ามีเสียงฝีเท้าเบาๆ ตามมาอยู่ด้านหลัง จ้าวเยี่ยนเจียวจึงขมวดคิ้วหรี่ตาลง แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะหยุดเดิน

“น้องสี่”

เสียงที่เต็มไปด้วยความรักนี้ ทำให้จ้าวเยี่ยนเจียวหยุดเดินอย่างไม่เข้าใจ และหัวเราะออกมา

ในตระกูลจ้าว นอกจากแม่เลี้ยงและพี่สาวแท้ๆ ที่ไม่ชอบนางแล้ว คนที่รังแกนางมากที่สุดก็คือจ้าวเสวี่ยที่เกิดจากอนุภรรยาเหมือนกัน

จ้าวเสวี่ยเป็นบุตรสาวของอนุภรรยาของเรือนหลัก ฮูหยินเถียนเป็นฮูหยินเอกเรือนใหญ่ของตระกูลจ้าว เป็นคนเก่งมาก มีวิธีจัดการสามีได้อย่างเด็ดขาด หลังจากแต่งงานแล้ว เรือนหลักก็ไม่มีบุตรจากอนุอีกเลย บุตรที่มีเพียงคนเดียวของอนุเรือนใหญ่ก็คือจ้าวเสวี่ยซึ่งเกิดจากสาวใช้ก่อนที่ฮูหยินเถียนจะแต่งงานเข้ามาในตระกูลจ้าว

จ้าวเยี่ยนเจียวและจ้าวเสวี่ยต่างก็เกิดจากอนุภรรยา ควรจะมีความเห็นอกเห็นใจกัน แต่จ้าวเสวี่ยถูกเลี้ยงดูโดยฮูหยินเถียนมาตั้งแต่เด็ก นางเก่งในการดูสีหน้าผู้คน รู้จักเอาใจและประจบประแจง ทำให้ใช้ชีวิตอยู่ในจวนได้อย่างราบรื่น

เพื่อที่จะสนิทสนมกับจ้าวซิ่น บุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินใหญ่ของเรือนรอง นางจึงกลั่นแกล้งจ้าวเยี่ยนเจียวที่เกิดจากอนุภรรยาด้วยกันไม่น้อย ทิ้งบาดแผลทางใจไว้ให้นางในวัยเด็ก

จ้าวเสวี่ยเห็นนางหยุดเดิน ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความสุข แล้วเดินมาตรงหน้าจ้าวเยี่ยนเจียว “เป็นเจ้าจริงๆ น้องสี่ พี่คิดถึงเจ้ามาก”

ในใจของจ้าวเยี่ยนเจียว แม้พี่สาวแท้ๆ ของนางร้ายกาจ แต่จ้าวเสวี่ยกลับน่ารังเกียจยิ่งกว่า จ้าวเสวี่ยมักจะกลั่นแกล้งนาง แล้วทำเป็นใจดีพูดแทนนาง ต่อหน้าผู้คนมักทำเป็นคนใจดีมีเมตตา แต่กลับใช้พี่น้องของตัวเองเป็นฉากหลังเพื่อทำให้ดูเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย เมื่อเวลาผ่านไป ใครๆ ก็รู้ว่าคุณหนูรองจ้าวเสวี่ยเป็นคนฉลาดและมีไหวพริบ คุณหนูสามจ้าวซิ่นเป็นคนเอาแต่ใจและดื้อรั้น ส่วนคุณหนูสี่เป็นคนทึ่มทื่อและโง่เขลา

“น้องสาม” จ้าวเสวี่ยดึงจ้าวซิ่นมาแล้วพูดว่า “รีบมาดูสิ น้องสี่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยจริงๆ”

จ้าวซิ่นเดินไปข้างหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ยังคงมีท่าทีหยิ่งผยอง