สูญเสีย

คำพูดของจางซื่อฉินทำให้ฮูหยินหยางแทบจะหายใจไม่ออก รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที

เขารู้!

ฮูหยินหยางมองจางซื่อฉิน ไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีก จางซื่อฉินรู้ว่าการที่ท่านอาเข้าไปในทะเลทรายก็เพื่อที่จะฆ่าเขา ตอนนี้เขาโต้กลับแล้วและไม่ไว้หน้าเลย “เจ้าช่างโหดเหี้ยมนัก!”

จางซื่อฉินจับมือฮูหยินหยาง ออกแรงเล็กน้อยเพื่อขัดจังหวะคำพูดของนาง “ยังมีท่านย่าอยู่ อาสะใภ้ก็ทำใจให้สบายเถอะ” ร่างของฮูหยินหยางอ่อนปวกเปียก

นี่คือเขาต้องการให้นางยอมรับผลที่เกิดขึ้น ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร เพื่อฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว จางซื่อฉินจะไม่เปิดเผยเรื่องนี้ออกมา จางซินอวี้ที่อยู่ข้างหลังร้องไห้จนหน้าเปื้อน รีบเข้าไปพยุงมารดาเอาไว้

จางซื่อฉินปล่อยมือ แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่า

จางเจิ้งเหอเห็นดังนั้นก็รีบคุกเข่าลงทันที จ้าวเยี่ยนเจียวก็รีบคุกเข่าตาม

“ท่านย่าขอรับ หลานไม่กตัญญู” จางซื่อฉินก้มหน้าลง “ไม่สามารถปกป้องท่านอาได้”

ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าซีดเผือด หัวใจของนางเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด ได้แต่ส่ายหน้าพูดอะไรไม่ออก จ้องมองโลงศพตรงหน้าด้วยใบหน้าอาบน้ำตา ความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการที่คนรุ่นพ่อรุ่นแม่ต้องส่งศพบุตรชายของตัวเอง เดิมทีนางคิดว่าหลานชายคนโตหายตัวไปคงจะเสียชีวิตแน่แล้ว แต่โชคดีที่สวรรค์เมตตา หลานชายคนโตกลับมาอย่างปลอดภัย แต่บุตรชายคนรองกลับเสียชีวิตแทน

ภาพตรงหน้าดูเหมือนจะเคยเกิดขึ้นแล้ว เมื่อสิบกว่าปีก่อน บุตรชายคนโตของนางถูกบุตรชายคนรองนำตัวกลับมา ตอนนี้บุตรชายคนรองเสียชีวิตถูกนำตัวกลับมาโดยหลานชายคนโต นี่เป็นโชคชะตาแบบไหนกัน...

ร่างของนางสั่นเทา เอื้อมมือที่สั่นๆ ไปดึงจางซื่อฉินขึ้น

จางซื่อฉินจับมือที่เย็นเยียบของฮูหยินผู้เฒ่าสั่งทันทีว่า “ส่งท่านย่ากลับไปที่เรือนซ่งชิง”

เมื่อคำสั่งดังขึ้น คนรับใช้ในจวนโหวก็กลับมามีสติ โคมไฟสีแดงที่แขวนอยู่ตรงประตูใหญ่เพื่อแสดงความยินดีในวันปีใหม่ถูกถอดออก แทนที่ด้วยโคมไฟสีขาว

ในเวลาเพียงชั่วพริบตาเดียว จวนโหวก็ไม่เหลือความสุขแล้ว มีเพียงผ้าคลุมศพสีขาวและผู้คนที่สวมชุดไว้ทุกข์เต็มไปหมด ทั่งทั้งจวนเงียบงัน ไม่มีเสียงพูดคุย กระทั่งบ่าวไพร่ที่เคยจับกลุ่มพูดคุย ยามนี้คนทั้งจวนราวกับคนไร้วิญญาณ

จ้าวเยี่ยนเจียวและจางเจิ้งเหอได้เปลี่ยนมาสวมชุดผ้าป่าน คุกเข่าอยู่หน้าศาลบรรพชน พวกเขานั่งอยู่อย่างสงบ

ในวันส่งท้ายปีเก่า เซวี่ยอิงถงกลับมาเมืองหลวงกล่าวในเรือนเหมยหลินว่า 'สำเร็จแล้ว' ตอนนี้จ้าวเยี่ยนเจียวเข้าใจแล้ว

นางก้มลงเผากระดาษเงินกระดาษทอง เพราะไม่เคยเจอหน้านายท่านรองมาก่อนจึงไม่มีความรู้สึกใดๆ แต่นางรู้ว่าเขามีส่วนในการทำร้ายจางเจิ้งเหอหลายครั้ง ดังนั้นจึงไม่สามารถเห็นใจได้ สิ่งเดียวที่นางทำได้คือจุดธูปคารวะในพิธีศพ เพื่อให้เกียรติเป็นครั้งสุดท้ายและคุกเข่าเพื่อส่งเขาไปยังที่อันเหมาะสมตามเวรกรรม

จางซินอวี้ที่อยู่ข้างๆ ใบหน้าซีดเผือด ท่าทางที่เคยเอาแต่ใจบัดนี้หายไปสิ้น นางหมดอาลัยตายอยาก นางน่าจะไม่รู้ว่าบิดาและพี่ชายของนางทำอะไรไว้ รู้เพียงแค่ว่าบิดาตายพี่ชายบาดเจ็บสาหัส ทำนางหมดสิ้นคนหนุนหลังให้คอยโอ้อวดเหมือนเมื่อก่อนเสียแล้ว

เดิมทีจ้าวเยี่ยนเจียวคิดว่าฮูหยินหยางจะร้องไห้ฟูมฟาย แต่กลับไม่คิดว่านางจะยอมรับผลลัพธ์นี้ได้อย่างสงบ แม้แต่ตอนที่หมอมาตรวจอาการบุตรชายคนเดียวของนางและบอกว่าเขาบาดเจ็บสาหัสจนในอนาคตไม่สามารถมีลูกได้แล้ว นางก็รับฟังอย่างเฉยชา

จ้าวเยี่ยนเจียวยกศีรษะขึ้นมองจางเจิ้งเหอที่ดวงตาดูเศร้าสร้อย เข้าใจว่าถึงแม้อีกฝ่ายจะทำสิ่งที่โหดเหี้ยมแค่ไหน แต่สุดท้ายพวกเขาก็เป็นสายเลือดเดียวกัน เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้สึกอะไร

จางเจิ้งเหอรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมา จึงสบตากับนาง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย

รอยยิ้มจางๆ นี้ทำให้ใจที่เป็นกังวลของนางคลายลง จางเจิ้งเหอไม่เคยเป็นคนอ่อนแอ เมื่อเขาทำอะไรลงไปแล้ว เขาจะไม่เสียใจในภายหลัง ถึงแม้จะเศร้าใจ แต่ก็เป็นเพียงเพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือด จึงเกิดความรู้สึกเสียดายก็แค่นั้น

นับว่าโหดร้ายเกินไปหรือไม่ที่เรื่องราวจบลงเช่นนี้?

พวกเขาไม่ได้เป็นคนใจดำ แต่ก็อย่างที่ว่าไว้ ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว จะปล่อยให้คนชั่วลอยนวลและคนดีต้องทนทุกข์ทรมานได้อย่างไร...