ข่าวคุณชายใหญ่จวนโหว

ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวเข้าไปในเรือนเหมยหลิน เซวี่ยอิงถงก็ปรากฏตัวออกมาจากเงามืด “ความสัมพันธ์ดีจริงๆ”

“พี่สะใภ้ใหญ่” จ้าวเยี่ยนเจียวร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ

เซวี่ยอิงถงยิ้มให้น้องสะใภ้ เพราะสูงกว่าผู้หญิงทั่วไปเล็กน้อย เมื่อจ้าวเยี่ยนเจียวยืนอยู่ข้างๆ จึงสูงเพียงแค่ไหล่ของนางเท่านั้น นางก้มลงมองใบหน้ากลมๆ ของน้องสะใภ้ ดูไม่ออกว่าอายุเท่าไหร่ ใบหน้าเด็กนี้ช่างน่ารักเสียจริง

ตอนนี้จางเจิ้งเหอยังหนุ่มอยู่ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าอีกหลายปี คุณชายรองพาภรรยาออกไปข้างนอก อาจจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพ่อกับบุตรสาว เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางก็หัวเราะมากขึ้น พร้อมกับเหลือบไปมองจางเจิ้งเหอ

จางเจิ้งเหอเลิกคิ้ว เขาไม่รู้ว่าเซวี่ยอิงถงคิดอะไรอยู่ แต่เขารู้สึกว่ารอยยิ้มของนางค่อนข้างเจ้าเล่ห์ “มาดักรอพวกเรา มีอะไรหรือขอรับ?”

“ซื่อฉินให้ข้ามาบอกเจ้า”

จางเจิ้งเหอก็ตั้งใจฟัง

“สำเร็จแล้ว”

คำพูดสั้นๆ สองคำนั้นช่างหนักแน่น จางเจิ้งเหอหลบสายตาลงเล็กน้อย อารมณ์ของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก เขาแค่ถามว่า “พี่ใหญ่สบายดีหรือไม่?”

“วางใจเถอะ!” เซวี่ยอิงถงยื่นมือไปตบไหล่ของจางเจิ้งเหอ “ช่วงตรุษจีน เพื่อไม่ให้ฮูหยินผู้เฒ่าไม่สบายใจ พวกเขาจะกลับมาช้าหน่อย”

“รับทราบแล้ว”

จ้าวเยี่ยนเจียวฟังคำพูดของพวกเขาแล้วรู้สึกเหมือนอยู่ในหมอก จนกระทั่งเซวี่ยอิงถงจากไป นางถึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? อะไรที่สำเร็จแล้ว?”

จางเจิ้งเหอลูบแก้มสีชมพูของนาง “เจียวเจียวไม่ใช่คนเชื่อเรื่องเวรกรรมตามสนองหรือ?”

จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้า “ในละครงิ้วก็แสดงแบบนั้น ตอนจบ คนดีได้รับผลตอบแทนที่ดี ส่วนคนชั่วก็ถูกลงโทษ แบบนี้ถึงจะสะใจคนดู”

จางเจิ้งเหอดึงนางเข้ามาในอ้อมแขนของเขา ถอนหายใจเบาๆ “สำเร็จคือในที่สุดก็ถึงเวลาที่กรรมจะสนอง” จ้าวเยี่ยนเจียวถูกกอดแน่น แต่นางก็ไม่ได้ดิ้นรน หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง นางพอจะคาดเดาได้ลางๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ นางแค่พูดเบาๆ ว่า “ถ้าในที่สุดกรรมตามสนอง แค่นี้ก็สาแก่ใจแล้ว เมื่อละครปิดฉากลง ไม่จำเป็นต้องเก็บเอามาคิดอีก”

สมแล้วที่เป็นคนใจกว้าง จางเจิ้งเหออดไม่ได้ที่จะแสดงความรักทั้งหมดที่มี เขาจึงก้มลงจูบริมฝีปากที่นุ่มนวลของนาง

นางครางออกมา ไม่ได้ห้ามเขา ริมฝีปากและลิ้นสอดประสาน ผลัดเปลี่ยนกันยั่วเย้า เสียงหอบหายใจบางครั้งหนักบางครั้งเบาสลับกับเสียงครางแผ่วไม่เป็นภาษาดังขึ้นในห้องตลอดทั้งคืน...

เพิ่งจะผ่านพ้นวันที่สิบห้าของเดือน ข่าวการกลับมาเมืองหลวงของคุณชายใหญ่จวนโหวก็แพร่สะพัดออกไป

กองทัพเดินเข้าเมืองหลวง นอกจากรองแม่ทัพจางซื่อฉินผู้สง่างามที่ขี่ม้าอยู่ด้านหน้าแล้ว ยังมีโลงศพสีดำขนาดใหญ่อีกหนึ่งโลงอยู่ข้างหลัง

นอกประตูจวนโหว ผู้คนที่รอต้อนรับการกลับมาของคุณชายใหญ่ เมื่อเห็นภาพนี้ ความสุขในดวงตาก็ค่อยๆ จางหายไป...

ร่างของฮูหยินผู้เฒ่าสั่นเล็กน้อย จางเจิ้งเหอที่อยู่ข้างๆ รีบเข้าไปประคองนาง

“นี่...” เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าสั่น “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

จางเจิ้งเหอและเซวี่ยอิงถงมองหน้ากัน

เซวี่ยอิงถงหลบสายตาลงเล็กน้อย คุกเข่าลงต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่า “หลานสะใภ้ไม่กตัญญูที่ปิดบังท่านย่าเจ้าค่ะ”

ฮูหยินหยางจ้องมองกลุ่มคนที่กำลังเข้ามาใกล้ นางเองก็หวังว่าจะมีโลงศพกลับมาที่เมืองหลวง โดยมีร่างของจางซื่อฉินนอนอยู่ในนั้น แต่ตอนนี้จางซื่อฉินกำลังขี่ม้าอย่างสง่างาม ในขณะที่นางมองไปรอบๆ กลับไม่เห็นสามีของนาง บุตรชายของนางก็ไม่เห็น...

ฮูหยินหยางกลับมามีสติอีกครั้ง คว้ามือของเซวี่ยอิงถงไว้ “พูดมาให้ชัดๆ เจ้าปิดบังเรื่องอะไรไว้?”

เซวี่ยอิงถงไม่ได้ตอบ แต่นางมองฮูหยินหยางเหมือนมองของที่ตายแล้ว ในตอนที่เรือนรองคิดจะฆ่าสามีของนาง พวกเขาก็ได้สร้างความแค้นที่ไม่อาจให้อภัยได้ไว้เรียบร้อยแล้ว

จางซื่อฉินมาถึงหน้าประตูจวน ยื่นมือออกไปและจับมือของฮูหยิน

หยางไว้ ดึงมือของนางออกจากภรรยาของเขา

ฮูหยินหยางเงยหน้าขึ้น เมื่อมองสบตากับดวงตาสีดำน้ำหมึกของจางซื่อฉิน นางก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่างในทันที

“ตอนที่ข้าเข้าไปในทะเลทรายแล้วเจอเรื่องร้าย เป็นเพราะท่านอาส่งคำสั่งผิดพลาด ทำให้ถูกพวกเซียนเป่ยซุ่มโจมตี พวกทหารฝีมือดีกว่าพันคนแทบจะไม่มีใครรอดชีวิต”

เมื่อฮูหยินหยางได้ยินดังนั้น ใบหน้าของนางก็ซีดเผือด นางรู้ดีว่าการเดินทางไปในทะเลทรายครั้งนี้เป็นกับดักที่สามีของนางวางไว้ให้จางซื่อฉิน

“ตอนที่ข้าบาดเจ็บหนักแล้วหนีไปบังเอิญเจอเข้ากับพายุทราย ข้าหนีการตามล่าได้ แต่ก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอด ตอนที่กำลังใกล้ตาย มีพ่อค้าผ่านมาช่วยไว้ โชคไม่ดีที่ข้าบาดเจ็บสาหัสหมดสติอยู่นาน จึงถูกพาไปที่ซีอวี่ หลังจากพักฟื้นอยู่หลายเดือนอาการก็เริ่มดีขึ้น เมื่อติดต่อกับกองทัพได้ ท่านอาเพื่อไถ่โทษจึงมารับข้า แต่โชคไม่ดีถูกลอบสังหารระหว่างทางกลับค่าย ข้าช่วยไม่ทัน ท่านอาจึงเสียชีวิตที่นั่น แม้แต่ท่านแม่ทัพกับคุณชายสามเยว่ที่รีบมาช่วยก็ได้รับบาดเจ็บ คุณชายสามเยว่อยู่ในรถม้าด้านหลัง ท่านอาเสียชีวิตในสนามรบ ห่อศพด้วยหนังม้า ตายอย่างสมเกียรติ ท่านอาเป็นความภาคภูมิใจของจวนโหว เป็นผู้มีพระคุณของเรือนใหญ่ เป็นเกียรติของเรือนรอง”