เขาชอบข้าที่เป็นแบบนี้

จ้าวเยี่ยนเจียวยิ้มให้นาง ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม ที่จริงแล้วนางก็ยังไม่เข้าใจตัวเอง แต่ก็รู้สึกได้ว่าเยว่ฉีอวิ๋นนั้นตามใจนางมาก ตราบใดที่นางไม่ไปจากหงเสีย เขาก็จะปล่อยให้นางทำตามใจตัวเองได้

เมื่อเข้าไปในวิหารใหญ่ จ้าวเยี่ยนเจียวพาจินจื่อไปไหว้พระอย่างตั้งใจ และยังขอเครื่องรางนำโชคกลับไปให้ท่านป้าของนางด้วย จากนั้นจึงเดินไปที่วิหารเล็กเพื่อจุดธูปและสวดมนต์ขอพรให้พี่ชายของเยว่ฉีอวิ๋น เห็นเปลวเทียนที่สว่างไสว นางก็สงบใจลงและสวดมนต์

หลังจากสวดมนต์เสร็จแล้ว ก็จะได้กินอาหารเจชื่อดังของวัดผู่ถัว

การจะได้กินอาหารเจของที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากจะต้องบริจาคเงินทำบุญอย่างน้อยห้าสิบตำลึงแล้ว ยังต้องจองล่วงหน้าเป็นเวลานาน ท่านป้าของนางได้จองอาหารโต๊ะนี้ไว้ตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว จ้าวเยี่ยนเจียวพึมพำบทสวดมนต์ในปาก ได้ยินเสียงล้อไม้กลิ้งอยู่ด้านหลัง นางไม่ได้หันไปดู ยังคงสวดมนต์ต่อไปอย่างใจเย็น

เมื่อสวดมนต์เสร็จแล้ว นางก็ดึงจินจื่อให้ลุกขึ้น พอหันกลับไป ก็รู้สึกประหลาดใจ การได้เห็นเยว่ฉีอวิ๋นที่นี่ไม่น่าแปลกใจนัก เพราะที่นี่มีป้ายชื่อของพี่ชายของเขา แต่ที่นางคิดไม่ถึงคือเขาเข็นรถเข็นของจางเจิ้งเหอมาด้วย

เห็นจางเจิ้งเหออยู่ที่นี่ นางรู้สึกงงงวย สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา และสุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่ขาของเขาที่ถูกคลุมด้วยผ้าห่ม “ขาของท่านยังไม่หายดีอีกหรือ?”

“หมอบอกว่าต้องพักฟื้นอีกครึ่งปี”

“แค่ล้มลงก็ต้องพักฟื้นตั้งครึ่งปี ร่างกายของท่านช่างอ่อนแอจริงๆ” ร่างกายแบบนี้ยังจะกล้าคิดที่จะแต่งงานอีก? ไม่กลัวว่าจะได้ฮูหยินที่เอาแต่ใจจนทำให้ตัวเองลำบากจนตายเลยหรือ? คำพูดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างไม่พอใจ

นางรู้ว่าตัวเองมีความรู้สึกที่ไม่ควรมีกับจางเจิ้งเหอ แต่ถึงแม้จะรู้ว่าไม่ควร ตอนนี้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว ใครใช้ให้นางใจเต้นกับเขาไปแล้วล่ะ

จางเจิ้งเหอลดสายตาลงไม่ได้อธิบายอะไรมาก เขาแค่โบกมือให้นางเบาๆ นางไม่เข้าใจจึงเดินเข้าไปหา

“เข็นข้าไปหน่อย” จางเจิ้งเหอมองไปที่ป้ายชื่อ

รถเข็นนี้ทำจากไม้เนื้อแข็งจึงมีน้ำหนักไม่เบา การจะเข็นต้องใช้กำลังพอสมควร แต่สำหรับจ้าวเยี่ยนเจียวแล้วเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว นางเข็นเขาไปข้างหน้า จางเจิ้งเหอจ้องมองป้ายชื่อที่อยู่ตรงหน้าอย่างตั้งใจ

“คุณชายสามเยว่ช่างมีน้ำใจมากจริงๆ ที่ตั้งป้ายชื่อให้ท่านแม่ทัพใหญ่”

“พี่ชายของข้าปกป้องชายแดนมาหลายปี ความปลอดภัยของเขามีผลกระทบต่อทั้งจวนกั๋วกง การตั้งป้ายชื่อเพื่อขอพรให้ปลอดภัยจากเหตุเพทภัยเป็นสิ่งที่ควรทำ”

“คุณชายสามเยว่เอาแต่สนใจเรื่องของตัวเองก็เชื่อเรื่องการขอพรให้ปลอดภัยด้วยหรือ” จางเจิ้งเหอหัวเราะเบาๆ “พูดตรงๆ แล้ว ป้ายชื่อนี้คงไม่ได้ตั้งไว้เพื่อขอพรให้ท่านแม่ทัพใหญ่หรอก แต่ทำเพื่อความสบายใจของคุณชายสามเยว่เองใช่หรือไม่?”

“ทุกคนเมามายมีเพียงคุณชายรองที่ตื่นรู้เพียงคนเดียว ใช่แล้ว ที่ทำเพื่อความสบายใจของข้าเองแหละ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร นี่ก็ไม่ได้มีเจตนาร้าย”

จางเจิ้งเหอยิ้มเล็กน้อย ไม่ปฏิเสธ แล้วเงยหน้ามองจ้าวเยี่ยนเจียว”สั่งอาหารเจไว้แล้วหรือ?”

จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้า

“เช่นนั้นไปกันเถอะ”

ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเบิกกว้างด้วยความระแวดระวัง “ท่านป้าของข้าสั่งอาหารไว้แค่สองที่เท่านั้นเจ้าค่ะ”

“อะไรนะ?” จางเจิ้งเหอมองใบหน้าของนางที่ดูเหมือนจะปกป้องอาหาร “เจ้าทำข้าลำบากถึงขนาดนี้ จะให้ข้ากินข้าวกับเจ้าไม่ได้เลยหรือ?”

นี่มันตั้งใจจะยัดเยียดความลำบากของเขาให้นางอีกแล้ว “ท่านขาเจ็บเพราะล้มเองต่างหาก”

“แต่ก็เพราะเจ้าทำให้เป็นแบบนี้”

คนคนนี้ตั้งใจจะหาเรื่องนางชัดๆ จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกมึนงง นางที่เป็นคนไม่ยอมเสียเปรียบ กลับต้องยอมเขาอยู่ร่ำไป มองดวงตาที่เปล่งประกายของเขา นางก็ยอมแพ้ในที่สุด พอถูกหลอกบ่อยเข้า นางรู้สึกชาชินแล้ว ในใจของนางรู้สึกว่าถ้าเขาไม่หลอกสิแปลก...

“ยอมแพ้ท่านแล้ว”

เยว่ฉีอวิ๋นที่อยู่ข้างๆ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาคิดว่าเรื่องอาหารจะทำให้ไม่มีใครยอมใครแล้ว แต่ไม่คิดว่าจ้าวเยี่ยนเจียวจะยอมอ่อนข้อให้คนอื่น

วันนี้มีคนมาไหว้พระไม่น้อย แต่เมื่อพวกเขาออกจากวิหารเล็กแล้วเดินไปที่สวนไผ่ด้านหลัง ก็มีคนเปิดทางให้เรียบร้อยแล้ว ทำให้จ้าวเยี่ยนเจียวสามารถเข็นรถเข็นไปได้อย่างราบรื่น

เดินไปบนเส้นทางที่ไม่มีอะไรขวางกั้น จ้าวเยี่ยนเจียวยอมรับว่าอำนาจนั้นน่าหลงใหล ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีคนคอยอำนวยความสะดวกให้

ในสวนไผ่ด้านหลังวัดผู่ถัว มีห้องพักสองชั้นสวยงามตั้งเรียงราย ภายใต้การนำของสามเณรน้อยอายุประมาณหกเจ็ดขวบ พวกเขาเดินผ่านระเบียงเข้าไปในห้องที่มีอาหารเจเตรียมไว้แล้ว

ที่จริงแล้วเย่ฉีอวิ๋นก็สั่งอาหารไว้เหมือนกัน จึงสั่งให้ยกมาวางด้วยกัน โต๊ะอาหารจึงเต็มไปด้วยอาหารมากมาย มีผัดเห็ดหอม, เต้าหู้สีทอง[1], ยำเห็ดหูหนู, มันฝรั่งผัดเปรี้ยวหวาน, มะเขือยาวผัดถั่วฝักยาว, ฟักเขียวตุ๋นซีอิ๊ว และอื่นๆ จ้าวเยี่ยนเจียวที่ก่อนหน้านี้ยังกังวลว่าอาหารจะไม่พอ เมื่อเห็นดังนั้นก็รู้สึกว่าความสุขนี้มาถึงอย่างกะทันหัน ดวงตาของนางเป็นประกาย

อาหารบนโต๊ะมีมากเกินไปสำหรับสามคน แต่เมื่อมีจ้าวเยี่ยนเจียวอยู่ด้วย คำว่า ‘กินไม่หมด’ ก็ไม่เคยเกิดขึ้น อีกทั้งวันนี้จางเจิ้งเหอก็มีอารมณ์อยากอาหารด้วย อาหารบนโต๊ะจึงถูกทั้งสามคนกินไปเกือบหมด

เยว่ฉีอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “ตราบใดที่มีเจียวเจียวอยู่ ก็ไม่ต้องกังวลว่าอาหารจะเหลือ”

“ถ้าท่านเอาขาหมูแก้วจากเป่าชิ่งโหลวมาให้ข้าอีกจาน ข้าก็จะกินหมดเหมือนกัน” จ้าวเยี่ยนเจียวพูดจบก็เพิ่งนึกได้ว่าที่นี่เป็นวัด นางจึงรีบพูดว่า “อา-มิ-ตา-พุทธ”

เยว่ฉีอวิ๋นยิ้มมองนาง แล้วสั่งให้คนมาเก็บจานชามบนโต๊ะออกไป นำชุดน้ำชาและกระดานหมากรุกมาวางไว้แทน

จ้าวเยี่ยนเจียวมองดูเยว่ฉีอวิ๋นกับจางเจิ้งเหอเล่นหมากรุกกันอย่างสนุกสนาน นางปลดถุงผ้าที่เอว เทเมล็ดแตงโมที่อยู่ข้างในออกมา

“ยังจะกินอีกหรือ?” เยว่ฉีอวิ๋นเหลือบมอง รู้สึกโชคดีที่เด็กคนนี้ไม่ใช่บุตรสาวของเขา ไม่อย่างนั้นคงจะปวดหัวน่าดู

จ้าวเยี่ยนเจียวแทะเมล็ดแตงโม ‘ฆ่าเวลา’

เยว่ฉีอวิ๋นถอนหายใจ “ต่อหน้าคุณชายรอง เจ้าควรจะทำตัวให้มีมารยาทหน่อย”

จ้าวเยี่ยนเจียวมองจางเจิ้งเหอ เห็นว่าเขายังคงสงบนิ่ง สายตาที่มองนางดูอ่อนโยน “ดูเหมือนว่าเขาจะชอบข้าที่เป็นแบบนี้นะเจ้าคะ”

จางเจิ้งเหอหัวเราะเบาๆ เสียงของเขารู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด

เยว่ฉีอวิ๋นมองจางเจิ้งเหออย่างสงสัย พูดกับจ้าวเยี่ยนเจียวว่า “เจ้าเอาความมั่นใจมาจากไหน?”

“ก็แค่รอยยิ้มนี่อย่างไรเจ้าคะ มุมปากยกขึ้น ดวงตาดูเหมือนจะยิ้ม ไหล่ที่ผ่อนคลาย...แสดงว่าตอนนี้เขามีความสุขมาก เมื่อเทียบกับตอนที่อยู่กับคุณชายในวิหารเล็กแล้ว เขาคงจะชอบอยู่กับข้ามากกว่า”

[1] อาหารที่นำเต้าหู้ (ซึ่งอาจนำไปทอด, เจียว หรืออบในหม้อทอดไร้น้ำมัน) จากนั้นนำไปคลุกกับไข่แดงเค็ม หรือราดด้วยซอส เพื่อให้มีลักษณะกรอบนอกนุ่มใน และมีสีเหลืองทองสวยงาม