นางชอบดูงิ้วเป็นพิเศษ

เมื่อเห็นท่าทางของทั้งสองคน จ้าวเยี่ยนเจียวก็โกรธจัด นางวางถังน้ำในมือลงอย่างแรง จนน้ำกระเซ็นไปโดนรองเท้าปักของจ้าวเสวี่ยและจ้าวซิ่น

จ้าวซิ่นร้องออกมาด้วยความตกใจ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ส่วนจ้าวเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็รีบปรับสีหน้าซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ ใบหน้าของนางยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนงดงงาม

จ้าวเยี่ยนเจียวหัวเราะเยาะในใจ จ้าวเสวี่ยยังคงเสแสร้งเหมือนเดิม ตรงกันข้ามกับจ้าวซิ่นที่โกรธจนตาขวาง ดูน่ามองกว่ามาก

“พวกเรา...” มุมปากของจ้าวเยี่ยนเจียวยกขึ้น “รู้จักกันด้วยหรือ?!”

เมื่อจ้าวเยี่ยนเจียวพูดคำนี้ออกมา จ้าวซิ่นก็โกรธทันที “ข้าก็ว่าแล้วว่านางเป็นคนโง่เง่า ผ่านมาหลายปี คงจะลืมแม้กระทั่งทางกลับบ้าน พวกเรายังรีบร้อนจะมาทักทายนางอีก ข้าว่านางโง่จนลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร”

จ้าวเสวี่ยมองจ้าวซิ่นอย่างกังวลเล็กน้อย พูดปลอบนางอย่างอ่อนโยนว่า “น้องสามอย่าโกรธเลยนะ ตอนน้องสี่ออกจากบ้านยังเล็กอยู่เลย การที่นางลืมพวกเราก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้”

จ้าวซิ่นมองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างจับผิด สังเกตว่าแม้ว่านางจะสวมเสื้อผ้ากลางเก่ากลางใหม่ แต่เนื้อผ้านั้นดีมาก นางที่เป็นแค่คนรับใช้ในคณะงิ้ว กลับมีเสื้อผ้าเช่นนี้สวมใส่ ไม่รู้ว่าไปแอบทำอะไรมา

ความรังเกียจในดวงตาของนางซ่อนไว้ไม่มิด “จริงอยู่ที่ยังเล็ก ถึงได้ทิ้งการเป็นคุณหนูดีๆ แล้วไปทำงานในคณะงิ้วให้อับอายขายหน้า”

“น้องสาม อย่างไรเสียพวกเราก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน” จ้าวเสวี่ยดึงแขนเสื้อของนางเบาๆ ส่งสายตาเป็นนัยให้นางพูดน้อยลง

จ้าวเยี่ยนเจียวนึกถึงจุดประสงค์ของตนเอง จึงทำได้เพียงอดทนต่อการดูถูก ปิดปากเงียบ

“น้องสี่ ข้าคือพี่รองของเจ้า” ดวงตาของจ้าวเสวี่ยมีน้ำตาคลอ กล่าวกับจ้าวเยี่ยนเจียวว่า “เมื่อครู่ที่ข้างสระน้ำ เจ้ามองพี่อย่างเหม่อลอย พี่เดาว่าเจ้าคงจำพี่ได้แล้ว แต่ไม่ยอมรับว่ารู้จักกัน ดูเหมือนว่าหลายปีที่ผ่านมา เจ้ายังคงโกรธพี่รองอยู่”

จ้าวเยี่ยนเจียวรู้สึกขบขัน นางไม่มีเวลาเหลือเฟือพอที่จะแค้นคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน แต่เพราะอยู่ในโรงงิ้วมานาน นางชอบดูงิ้วเป็นพิเศษ จึงเกิดความสนใจในท่าทีของจ้าวเสวี่ย นางมองคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม “ข้าจ้องมองเจ้าจนตะลึงจริงๆ ไม่ใช่เพราะจำได้ว่าเจ้าเป็นใคร แต่เป็นเพราะเจ้าเป็นสาวงาม”

จ้าวเสวี่ยรู้ดีว่าตัวเองหน้าตาดี คำชมที่ตรงไปตรงมาของจ้าวเยี่ยนเจียวทำให้นางรู้สึกภูมิใจ รอยยิ้มจึงดูจริงใจขึ้นเล็กน้อย

ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเปล่งประกายเหมือนกำลังดูงิ้วสนุกๆ เรื่องหนึ่ง “พี่สาวคนนี้งดงามจริงๆ โดยเฉพาะเมื่อยืนอยู่ข้างๆ...” นางเหลือบมองจ้าวซิ่น “ข้างคนที่ไม่โดดเด่น ยิ่งทำให้ดูงดงามเจิดจ้า”

จ้าวเยี่ยนเจียวพูดจบ สีหน้าของจ้าวเสวี่ยที่แต่เดิมมีความสุขก็เปลี่ยนไปทันที อยู่กับจ้าวซิ่นมาหลายปี รู้ดีว่าสิ่งที่จ้าวซิ่นเกลียดที่สุดคือการที่คนอื่นบอกว่านางหน้าตาดีกว่า แม้ว่าจ้าวซิ่นหน้าตาไม่ได้ขี้เหร่ แต่เพราะมีริมฝีปากกว้างเหมือนมารดา และบังเอิญมีใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ดังนั้น ริมฝีปากนั่นได้ทำให้ความงดงามเสียไปหลายส่วน ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าจ้าวเสวี่ยจะประจบจ้าวซิ่นมากแค่ไหน จ้าวซิ่นก็ไม่สามารถชอบนางได้อย่างแท้จริง

ไม่มีใครอยากมีคนที่โดดเด่นกว่าอยู่ข้างกายตลอดเวลา

จ้าวซิ่นจ้องมองจ้าวเสวี่ยด้วยความโกรธ “ข้าก็ว่าแล้ว ตอนออกจากบ้านให้เจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ห้ามเจ้าใส่ชุดกระโปรงสีแดงที่เด่นเกินไป แต่เจ้าบอกว่าเปลี่ยนไม่ทัน ที่แท้ก็คิดจะเหยียบย่ำข้าเมื่อออกจากบ้านนี่เอง สารเลว เจ้ากล้ามาเล่นลูกไม้กับข้าหรือ”

“น้องสามเข้าใจผิดแล้ว” จ้าวเสวี่ยอดกลั้นความอับอาย แก้ตัวอย่างร้อนรน “พี่จะกล้าคิดเช่นนั้นได้อย่างไร พี่รีบมาที่วัดผู่ถัวเพื่อตามหาน้องสี่ วันนี้เราได้กลับมาเจอกันแล้ว เรื่องของพี่น้องเราค่อยกลับไปคุยกันที่บ้านก็ได้ ตอนนี้น้องสี่สำคัญที่สุดนะ!”

“ก็แค่ลูกอนุต่ำต้อย จะสำคัญตรงไหน” จ้าวซิ่นมองจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างหยิ่งผยอง “ข้าไม่สนว่าเจ้าจะจำได้หรือไม่ได้ อย่างไรเจ้าก็เป็นคนของตระกูลจ้าว วันนี้เจ้าต้องกลับไปกับข้า”

จ้าวเยี่ยนเจียวเหลือบมองนางด้วยรอยยิ้มหยัน “เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้มาสั่งข้าแบบนี้?”

จ้าวซิ่นเบิกตากว้าง “ก็เพราะข้าเป็นคุณหนูสายตรงของตระกูลจ้าว การที่ข้าเอ่ยปากให้เจ้ากลับไปก็ถือว่าให้เกียรติเจ้ามากแล้ว”

“ข้าไม่กลับ เจ้าจะทำอะไรข้าได้?”

“เจ้า...”

จ้าวเสวี่ยดึงจ้าวซิ่นไว้ พวกนางส่งเสียงดังเกินไป ทำให้คนอื่นจับจ้อง จ้าวซิ่นกับจ้าวเยี่ยนเจียวอยากจะขายหน้า แต่นางไม่อยากร่วมด้วย “ข้ารู้ว่าน้องสี่กังวลเรื่องที่ทำให้คุณชายรองของจวนโหวตกน้ำเมื่อหลายปีก่อน เลยไม่กล้ากลับบ้าน” จ้าวเสวี่ยแสดงสีหน้าเข้าใจ “แต่น้องสี่ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เรื่องมันผ่านไปแล้ว ไม่ว่าจะทำผิดแค่ไหน ผู้ใหญ่ในบ้านล้วนให้อภัยแล้ว ดังนั้นเจ้าจึงกลับไปได้อย่างสบายใจ ไม่มีใครตำหนิเจ้า”

พูดอย่างจริงใจ แต่ก็ใส่ร้ายนางอีกครั้ง คนอื่นไม่รู้ แต่คนในตระกูลจ้าวรู้ดีว่านางถูกผลักออกมาให้รับผิด เพื่อรักษาหน้าของจวนโหว

“ตอนนั้นพี่รองกับน้องสามไม่ได้ไม่ช่วยเจ้า แต่ตอนนั้นพวกเรายังเด็ก ไม่มีอำนาจที่จะช่วยได้ หลายปีที่ผ่านมา เมื่อพวกเรานึกถึงเจ้า หัวใจก็เจ็บปวดเหมือนถูกมีดกรีด ดังนั้น น้องสี่ เจ้าอย่าถือสาพวกพี่เลยนะ” จ้าวเสวี่ยเดินไปจับมือของจ้าวเยี่ยนเจียว ความนุ่มนวลที่สัมผัสได้ ทำให้แม้แต่ผู้หญิงด้วยกันอย่างนางก็ยังตกใจ

นางคิดว่าการใช้ชีวิตในคณะงิ้ว จ้าวเยี่ยนเจียวคงจะลำบาก แต่ความรู้สึกบนมือไม่สามารถโกหกได้ เมื่อมองผิวที่เนียนละเอียดของนางอีกครั้ง ก็เห็นได้ชัดว่าแม้จะอยู่ในคณะงิ้ว แต่ชีวิตของนางไม่ได้ลำบากอะไร

แววตาของจ้าวเสวี่ยฉายแววครุ่นคิด