เจียวเจียวเป็นคนมีวาสนา

ฤดูหนาวผ่านไป ลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชย ดอกท้อบานสะพรั่ง มีทั้งสีเข้มและสีอ่อน ต่างแข่งขันกันเบ่งบานภายใต้แสงอาทิตย์ของฤดูใบไม้ผลิ

จวนโหวได้จัดงานศพให้กับนายท่านรอง หลังจากตรุษจีนจึงจัดพิธีศพอย่างยิ่งใหญ่ ฮูหยินหยางได้ขอฮูหยินผู้เฒ่าแยกครอบครัวเมื่อพ้นระยะไว้ทุกข์ จางซินอวี้แต่งงานออกไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้ตอบอะไร แต่จางซื่อฉินกลับตกลงทันที

ตอนนี้เรือนรองแทบจะหมดหวังแล้ว หากไม่ใช่เพราะต้องการใช้ชื่อคุณหนูจวนโหวเพื่อหาคู่ที่ดีให้กับจางซินอวี้ ฮูหยินหยางก็คงจะพาบุตรชายและลูกสะใภ้ออกไปจากที่นี่นานแล้ว

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นางทำเรื่องสกปรกมากมายในที่ลับ จึงกลัวว่าจางซื่อฉินจะเปลี่ยนใจมาแก้แค้น หากยังดื้อรั้น ถึงตอนนั้นชีวิตของนางก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้แล้ว

ตอนนี้เรือนรองใช้ชีวิตในจวนโหวราวกับไม่มีตัวตน เซวี่ยอิงถงเรียกคืนอำนาจในการจัดการเรื่องในจวนกลับมา หลังจากนั้นได้มอบให้จ้าวเยี่ยนเจียวเป็นคนดูแลแทน เพราะนางไม่ได้อยู่ประจำในจวน อีกทั้งยังมีฮูหยินผู้เฒ่าคอยช่วยอยู่ จึงวางใจได้ว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดอย่างแน่นอน

บรรยากาศในจวนยังคงหดหู่ แม้แต่สีหน้าของบ่าวไพร่ก็เศร้าสร้อย เดินเหินกันอย่างระมัดระวัง

จ้าวเยี่ยนเจียวอยู่ในคณะงิ้วมานาน การแสร้งทำเป็นเศร้าจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่เมื่อนางเห็นสามีของนางเศร้าจริงๆ ความเศร้าของนางก็กลายเป็นเรื่องจริง

ในขณะที่นางกำลังคิดว่าเมื่อไหร่บรรยากาศในจวนจะดีขึ้น นางเกิดเป็นลมตอนที่กำลังจะคารวะฮูหยินผู้เฒ่า ตอนแรกคิดว่าที่นางเป็นลมเพราะตื่นเช้าเกินไปและยังไม่ได้กินอะไร แต่พอหมอมาตรวจชีพจรก็พบว่านางตั้งครรภ์

คนทั้งจวนพากันดีใจยกใหญ่ จนถึงตอนนี้แม้แต่จ้าวเยี่ยนเจียวเองเริ่มคิดเหมือนกับที่ฮูหยินผู้เฒ่าและพี่สะใภ้ใหญ่พูดอยู่เสมอว่านางเป็นคนที่มีวาสนา

เพราะการตั้งครรภ์ของนาง ทำให้บรรยากาศในจวนดีขึ้นทันที ฮูหยินผู้เฒ่าที่ไม่สบายใจก็หันมาเอาใจใส่นาง

เซวี่ยอิงถงเป็นห่วงว่าจ้าวเยี่ยนเจียวจะเหนื่อยกับการตั้งครรภ์ นางจึงต้องรับหน้าที่ดูแลเรื่องในบ้านเอง นางส่งยาสมุนไพรที่ดีที่สุดมาให้จ้าวเยี่ยนเจียว ให้ความสำคัญกับจ้าวเยี่ยนเจียวเป็นอันดับแรก แม้แต่จางซื่อฉินที่แต่ก่อนคิดว่าจ้าวเยี่ยนเจียวไม่คู่ควรกับน้องชายของเขาก็มีท่ามทีที่ดีขึ้นกับนาง

จางเจิ้งเหอเองก็ดีใจ แม้สีหน้าภายนอกจะยังคงอ่อนโยนเช่นเดิม เพียงแต่ความสุขของเขาอยู่ได้ไม่นาน เพราะจ้าวเยี่ยนเจียวมีอาการแพ้ท้อง ตลอดทั้งวัน นางอาเจียนจนแทบเป็นลม กินอะไรก็ไม่ได้ ทำให้จางเจิ้งเหอรู้สึกเป็นกังวลร้อนอกร้อนใจ

จ้าวเยี่ยนเจียวเป็นคนชอบกิน นางชอบกินและกินได้เยอะ แต่ตอนนี้นางกลับกินอะไรไม่ลง ในเวลาไม่กี่วัน ใบหน้ากลมๆ ที่น่ารักของนางก็ซูบลงไปเยอะมาก

“อยากกินอะไรหรือไม่?” ตอนนี้ทุกวันจางเจิ้งเหอพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้จ้าวเยี่ยนเจียวสามารถกินอะไรเข้าไปได้บ้าง

จ้าวเยี่ยนเจียวนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของนางซีดเซียว ในชีวิตนี้นางได้ลิ้มรสของการไม่มีความอยากอาหารแล้ว จึงไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้ “ข้าอยากกินบ๊วย”

จางเจิ้งเหอรีบให้จินจื่อไปเอาบ๊วยดองมาให้ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าจะกินแค่นี้ไม่ได้ อย่างไรนี่ก็ไม่อิ่มท้องหรอก”

จ้าวเยี่ยนเจียวกินบ๊วยดอง รสชาติเปรี้ยวหวานทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมาก เมื่อเห็นจางเจิ้งเหอขมวดคิ้ว นางก็อดไม่ได้ที่จะล้อเลียน “เมื่อวานพี่ใหญ่เข้าวังเพื่อขอพระบรมราชานุญาตให้หมอหลวงมาดูอาการแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ ท่านหมอบอกว่าพอผ่านช่วงนี้ไปก็จะดีขึ้นแล้ว ท่านไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ”

จางเจิ้งเหอฮึขึ้นมา “ยังไม่เกิดก็ไม่รู้จักกตัญญูแล้ว ดูเหมือนว่าหลังจากคลอดแล้วต้องสั่งสอนให้ดีหน่อย”

จ้าวเยี่ยนเจียวเหลือบมองเขาอดขำไม่ได้ ความรู้สึกของการถูกรักนี่มันดีจริงๆ นางถามเขาว่า “บ๊วยในจวนใกล้จะหมดแล้วใช่หรือไม่?”

บ๊วยดองที่นางชอบในจวนทั้งหมดเป็นของที่ท่านป้าของนางให้มาตอนที่ออกจากหยางโจว ตอนนี้เหลือไม่มากแล้ว

จางเจิ้งเหอเคยสัญญากับนางว่าจะพานางกลับไปหยางโจว แต่เป็นเพราะงานศพท่านอาของเขา จึงไม่สามารถออกจากจวนได้ แถมตอนนี้นางก็ตั้งครรภ์แล้ว ยิ่งไปไหนไม่ได้ ต้องอยู่ในเมืองหลวงไปก่อน

“ไม่ต้องห่วง” จางเจิ้งเหอประคองใบหน้าของนาง “ทุกอย่างสามารถลำบากได้ ยกเว้นเจ้า”

กำลังซึ้งกันอยู่ พลับด้านนอกเรือนเหมยหลินก็มีเสียงดังขึ้น เป็นเสียงของหลี่ต้าจ้วงดังขึ้นนอกประตู “คุณชายรอง ฮูหยินผู้เฒ่า คุณชายใหญ่ คุณนายใหญ่ และท่านป้ารองมาขอรับ”

จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินแล้วยังไม่ทันได้ตอบอะไร จางเจิ้งเหอก็เชิญคนเข้ามาแล้ว

ฮูหยินผู้เฒ่า คุณชายใหญ่ คุณนายใหญ่ จ้าวเยี่ยนเจียวรู้ว่าเป็นใคร แต่ท่านป้ารอง?

ดวงตาของจ้าวเยี่ยนเจียวเบิกกว้างเมื่อนางเห็นคนที่เข้ามาพร้อมกับฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านป้า!” นางรีบจะลุกขึ้นจากเตียงเตรียมจะวิ่งออกไป

จางเจิ้งเหอก็รีบจับนางไว้ “เจียวเจียว ระวังหน่อย”

“หลานสะใภ้ของข้า” ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว “เจ้าระวังหน่อย”

จ้าวเยี่ยนเจียวพยักหน้าอย่างเร่งรีบ ให้จางเจิ้งเหอค่อยๆ พยุงนางให้ลุกขึ้น ถึงแม้ในใจจะตื่นเต้น แต่นางก็ไม่กล้าเร่งฝีเท้า นางค่อยๆ เดินไปหาฉินเยว่อดไม่ได้ที่จะกอดนางไว้แน่น ดวงตาของนางแดงก่ำ

ฉินเยว่เห็นจ้าวเยี่ยนเจียวร้องไห้ก็รู้สึกสงสาร “เจียวเจียวไม่ต้องร้องนะ ป้ามาหาเจ้าแล้ว”

“เจียวเจียวคิดถึงท่านป้ามากเลยเจ้าค่ะ”

“ป้าก็คิดถึงเจียวเจียวเหมือนกัน ดูสิ เจ้าผอมไปเยอะเลย” ฉินเยว่ตรวจสอบใบหน้าของหลานสาวด้วยความเป็นห่วง พอรู้ว่าจ้าวเยี่ยนเจียวตั้งครรภ์แล้วนางก็รู้สึกตื่นเต้นมาก ดังนั้นเมื่อจางเจิ้งเหอส่งคนมารับนางที่หงเสีย นางก็รีบไปขออนุญาตจากคังหมัวมัวบอกว่านางจะไปเมืองหลวง “คุณชายรองส่งคนมารับป้าด้วยรถม้าคันใหญ่”

“ในนั้นมีรถม้าอีกคันที่สามารถทำอาหารได้ใช่หรือไม่?”

“ใช่” ฉินเยว่แปลกใจ “ป้าเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ถึงแม้จะเดินทางมาหลายวัน แต่ก็ไม่รู้สึกเหนื่อย”

“รถม้าคันนั้นคุณชายรองให้ข้าเป็นของขวัญเจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวเช็ดน้ำตาบนใบหน้า โอ้อวดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ

เมื่อเห็นท่าทางของนาง ฉินเยว่ก็รู้สึกสบายใจขึ้น มองไปยังจางเจิ้งเหอที่อยู่ข้างๆ

“ท่านป้าขอรับ” จางเจิ้งเหอเข้าไปทักทายอย่างสุภาพ

ทุกครั้งที่ฉินเยว่ได้รับความเคารพ นางจะรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “คุณชายรองมีน้ำใจมากเลยเจ้าค่ะ”

“เยว่เหนียงพูดแบบนี้ดูห่างเหินเกินไปแล้ว พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ดูแลกันเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าจับข้างหนึ่งมือของจ้าวเยี่ยนเจียวอีกข้างจับมือของฉินเยว่ เมื่อครู่ในห้องโถงใหญ่ได้ทำความเคารพกันแล้ว นางประทับใจป้าของจ้าวเยี่ยนเจียวมาก

รอยยิ้มของฉินเยว่ดูเอียงอาย นางไม่เคยเข้ามาในจวนใหญ่เช่นนี้มาก่อน หลังจากทำความเคารพฮูหยินผู้เฒ่า ความกังวลของนางก็หายไปเมื่อเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของฮูหยินผู้เฒ่าที่แสดงความเป็นห่วง แต่... นางเหลือบมองจางซื่อฉินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โดยไม่พูดอะไร ผู้ชายคนนี้ดูน่าเกรงขามมากจริงๆ นางถึงแม้จะไม่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อน แต่ก็เข้าใจว่าการที่คุณชายใหญ่มาต้อนรับนางด้วยตัวเองนั้นเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางก็มีท่าทางที่ระมัดระวังมากขึ้น

“ท่านป้าไม่ต้องกลัวเขานะ เขาเป็นแค่คุณชายใหญ่เอง” จ้าวเยี่ยนเจียวเห็นว่าฉินเยว่รู้สึกไม่สบายใจ นางก็รีบปลอบใจ

จางซื่อฉินได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้ว ยายเด็กตายยากคนนี้ นี่เป็นเพราะว่าเขาอยากให้คนในครอบครัวของนางรู้ว่าจวนโหวให้ความสำคัญกับนางต่างหาก นางไม่เพียงแต่ไม่สำนึกบุญคุณยังพูดจาไม่เห็นหัวคน ราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อสั่งสอนนาง แต่จางเจิ้งเหอกลับพูดขึ้นมาเสียก่อน

“เจียวเจียวพูดถูกแล้วขอรับ” จางเจิ้งเหอไม่ได้มองพี่ชาย แล้วพูดต่อว่า “เขาเป็นแค่พี่ชายของข้า ท่านป้าแค่คิดว่าเขาเป็นคนรุ่นหลังก็ได้ขอรับ ไม่ต้องรู้สึกไม่สบายใจหรอกขอรับ”

เซวี่ยอิงถงเห็นสีหน้าของสามีเปลี่ยนไป นางก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า “คุณชายรองพูดถูกแล้วเจ้าค่ะ เป็นครอบครัวเดียวกันก็ไม่ต้องมีกฎระเบียบอะไรมากมาย คุณชายใหญ่กับข้าอยู่ที่ชายแดนมานาน ก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้แล้ว”

“ที่อิงเอ๋อร์พูดก็ถูก” ฮูหยินผู้เฒ่าเหลือบมองจางซื่อฉินเหมือนกำลังเตือนเขา เด็กคนนี้ทำตัวแก่เกินอายุ แถมยังทำตัวแปลกๆ กว่ายายแก่คนนี้เสียอีก ในใจก็ยอมรับน้องสะใภ้คนนี้แล้ว แต่ก็ยังทำท่าทางวางอำนาจ

เหนือผืนดินยังมีต้นหญ้า เหนือแผ่นฟ้ายังมีสวรรค์ ถึงแม้ว่าจางซื่อฉินจะไม่พอใจกับจ้าวเยี่ยนเจียว แต่เขาก็ไม่อาจทนได้เมื่อท่านย่าที่เขานับถือ ฮูหยินที่เขารัก และน้องชายที่รักทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็กเห็นจ้าวเยี่ยนเจียวเป็นสมบัติล้ำค่า ดังนั้นตอนนี้เขาจึงไม่สามารถพูดอะไรได้มากนัก ภายใต้สายตาของทุกคน เขาก็ทำได้แค่กระตุกมุมปากพูดว่า “ท่านป้าขอรับ ถือว่าจวนโหวเป็นบ้านของตัวเองได้เลย ท่านไม่ต้องเกรงใจ”

ได้ยินจางซื่อฉินพูดเช่นนี้ ฉินเยว่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ตั้งแต่เข้ามาในจวนจนถึงตอนนี้ ท่าทีของจางซื่อฉินเย็นชามาโดยตลอด ทำให้นางรู้สึกเป็นกังวล ตอนนี้ในที่สุดนางจึงสามารถวางใจลงได้แล้ว รอยยิ้มของนางก็สดใสขึ้น “ข้าเอาบ๊วยดองมาให้เจียวเจียวเยอะเลยเจ้าค่ะ แล้วยังมีสุราบ๊วยอีกหลายไห ข้าทำเองทั้งหมดเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่า คุณชายใหญ่อย่าได้รังเกียจเลยนะเจ้าคะ”

“ของที่ท่านป้าทำดีทั้งหมดเลยขอรับ ตอนนี้ยิ่งดี” จางเจิ้งเหอดวงตาเป็นประกาย “บ๊วยดองที่ข้ากับเจียวเจียวเอามาจากหยางโจวใกล้จะหมดแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้เจียวเจียวตั้งท้องแล้ว ต้องกินบ๊วยสองสามลูกถึงจะกินข้าวได้ แม้แต่ท่านย่าก็ยังชอบมาก”

“ใช่แล้ว! ฝีมือของเยว่เหนียงดีจริงๆ” ฮูหยินผู้เฒ่าดึงนางนั่งลง ให้คนนำบ๊วยดองและสุราบ๊วยออกมาทันที

“ถ้าอย่างนั้นก็อยู่ที่จวนโหวเป็นเพื่อนกับเจียวเจียวเถอะ ถือว่าให้โอกาสยายแก่คนนี้ได้กินของอร่อยๆ ไปด้วย”

ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกยินดี “ถ้าฮูหยินผู้เฒ่าไม่รังเกียจ ข้าตั้งใจจะอยู่ที่นี่จนกว่าเจียวเจียวจะคลอดเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าจะเป็นการรบกวนหรือไม่?” นางถามอย่างเกรงใจ เพราะจ้าวเยี่ยนเจียวแต่งงานออกไปแล้ว การที่นางที่เป็นป้ามาอยู่รบกวนที่บ้านคนอื่นคงจะดูไม่ดี

“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ทำไมยังพูดแบบนี้อีก?” ฮูหยินผู้เฒ่าตบมือของนางเบาๆ “เจ้าก็อยู่ที่นี่เถอะ จวนโหวต้อนรับเจ้า อยากอยู่นานแค่ไหนก็อยู่ได้เลย”

ความไม่สบายใจของฉินเยว่ตลอดการเดินทางจางหายไปในที่สุดท่ามกลางบรรยากาศอันอบอุ่น นางไม่ได้ตั้งใจที่จะอยู่ที่เมืองหลวงนาน เพราะรากเหง้าของนางอยู่ที่หยางโจว... หยางโจว...

เมื่อคิดว่าตอนนี้จ้าวเยี่ยนเจียวมีความสุขแล้ว นางก็ไม่ติดค้างน้องสาวที่ตายไปแล้ว แม้ว่าการแต่งงานกับคนที่มีฐานะเท่าเทียมจะสำคัญ แต่ตราบใดที่ทั้งสองฝ่ายรักกันอย่างจริงใจ เรื่องพวกนี้ก็จะไม่ใช่ปัญหา...