แม่ทัพใหญ่จวนกั๋วกง

“เมื่อก่อนตอนที่พี่ชายของข้าตาบอดระหว่างนั้นโชคดีที่ได้ท่านช่วยดูแล ท่านเป็นผู้มีพระคุณของจวนกั๋วกง”

ฉินเยว่ส่ายหัว นางไม่คิดว่าตัวเองมีบุญคุณอะไรกับเยว่ฉีสือ นางแค่พูดว่า “ตาของเขาหายดีแล้วหรือ?”

เยว่ฉีอวิ๋นพยักหน้า “หลังจากกลับมาเมืองหลวงแล้ว หมอที่บิดาของข้าเชิญมาก็รักษาตาของพี่ชายข้าจนหายดี เขาเคยไปตามหาเจ้า แต่ข้าหลอกเขาว่าเจ้าตายแล้ว”

ฉินเยว่รู้สึกเจ็บปวดใจ ดวงตาของนางแดงก่ำ ได้แต่กลั้นก้อนสะอื้นลงคอ

จ้าวเยี่ยนเจียวที่อยู่ข้างๆ เบิกตากว้าง นางรีบเข้าไปถามอย่างไม่พอใจว่า “ท่านแม่ทัพใหญ่เคือท่านลุงที่ไร้ความรับผิดชอบของข้าคนนั้น?”

“เจียวเจียว เมื่อก่อนพี่ชายของข้าถูกซุ่มโจมตีเพราะบิดาของข้า ทำให้เขาตาบอดจนซึมเศร้าอยู่นาน เมื่อออกไปท่องเที่ยวหยางโจวครั้งหนึ่ง เขาทะเลาะกับบิดาของข้าระหว่างทาง แล้วจากไปอย่างไร้ร่องรอย พอหาตัวพบอีกครั้ง เขาก็แต่งงานกับป้าของเจ้าในหมู่บ้านเล็กๆ แล้ว ท่านแม่ทัพใหญ่เป็นใคร? เขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว จะแต่งงานกับคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปได้อย่างไร”

“พอได้แล้ว” จ้าวเยี่ยนเจียวตำหนิ “สรุปก็เป็นเรื่องฐานะอีกแล้ว ตลอดสิบปีที่ผ่านมา คุณชายสามเยว่หลอกพวกเรามาตลอด ท่านป้าของข้าต้องเสียเงินจำนวนมากเพื่อตามหาคน แต่สุดท้ายก็เป็นแค่เรื่องล้อเล่น”

“เงินพวกนั้นข้าไม่ได้ใช้ ตอนนี้เรื่องเปิดเผยแล้ว ข้าจะคืนเงินทั้งหมดให้ ไม่เพียงเท่านั้น ตราบใดที่เยว่เหนียงพูดมา อะไรที่ให้ได้ ข้าก็จะให้ทั้งหมด”

“ท่าน!”

ฉินเยว่จับจ้าวเยี่ยนเจียวที่กำลังโกรธจัดไว้ หลังจากผ่านมาหลายปี ความรู้สึกที่เคยรุนแรงก็จางหายไปแล้ว เมื่อก่อนนางอยู่ได้ด้วยตัวเอง หลังจากนี้นางก็จะยังอยู่ได้...

“ท่านมันคนเสแสร้ง ตลบตะแลง โกหกหลอกลวง” จ้าวเยี่ยนเจียวอดไม่ได้ที่จะด่าออกมา

“เจียวเจียว พูดแบบนี้ไม่ถูก ตลอดหลายปีมานี้ข้าดูแลพวกเจ้าสองคนอย่างสุดความสามารถ”

“ท่านมันคนเลว นั่นเป็นเพราะท่านสำนึกผิด ความดีที่มาพร้อมกับเจตนาเช่นนี้ ข้ากับท่านป้าไม่ต้องการ!”

“เจ้าสาม ทำอะไรให้ฮูหยินของน้องรองโกรธอย่างนั้นหรือ?”

เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นด้านหลัง ทำให้ร่างของฉินเยว่แข็งทื่อ

เยว่ฉีอวิ๋นแสดงสีหน้าไม่สบายใจออกมา พูดพร้อมรอยยิ้ม “พี่ใหญ่ขอรับ ข้ากับเจียวเจียวมักพูดหยอกล้อกันเช่นนี้อยู่เสมอ”

สายตาของจ้าวเยี่ยนเจียวดูเหมือนจะกินคน จางเจิ้งเหอเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้ว เดินไปข้างๆ นาง “มีอะไรหรือ?”

จ้าวเยี่ยนเจียวกำลังจะพูด แต่รู้สึกว่าชายเสื้อของนางถูกฉินเยว่ดึงไว้ สีหน้าของนางจึงเย็นชาลงพลางเม้มปากไม่พอใจ

เยว่ฉีสือมองดูสีหน้าที่แตกต่างกันไปของทุกคน สายตาของเขาไปสะดุดที่ฉินเยว่ เมื่อเห็นว่านางตกใจก้มหน้าลง เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าเป็นป้าของฮูหยินรองหรือ?”

ฉินเยว่รู้สึกผิดหวังที่เขาจำนางไม่ได้ แต่เมื่อคิดดูอีกทีก็ไม่แปลก เพราะตอนที่ทั้งสองคนเจอกันครั้งแรก เขามองไม่เห็น ไม่คิดว่าเขาจะรักษาดวงตาหายแล้ว นางฝืนยิ้มที่มุมปาก ก้มหน้าลงต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางพยักหน้าเบาๆ

“เงยหน้าขึ้น”

ฉินเยว่แข็งทื่อไปทั้งตัว ทำได้แค่เงยหน้าขึ้นตามที่เขาบอก สวนดอกท้อบานสะพรั่งงดงาม อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าเป็นสีคราม ราวกับกลับไปในวันแรกที่พวกเขาพบกัน เพียงแต่ตรงหน้าไม่ใช่สวนดอกท้อ แต่เป็นป่าบ๊วย ร่างของเขาพร้อมกับทิวทัศน์ที่งดงามตกอยู่ในสายตาและหัวใจของนางพร้อมๆ กัน

เขามองตานาง ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและสับสน “เราเคยเจอกันมาก่อนหรือไม่?”

หัวใจของเยว่ฉีอวิ๋นเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเขาลำบากแค่ไหนกัน! เขาไม่ได้หลอกแค่พี่ชายของเขา แต่ยังหลอกบิดาของตัวเองด้วย ตอนที่กั๋วกงผู้เฒ่าสั่งให้เขาไปฆ่าฉินเยว่ เขาไม่ได้ลงมือ แต่กลับดูแลนางมานานกว่าสิบปี ตอนแรกก็เพื่อรักษาชีวิตของฉินเยว่ไว้ แต่สุดท้ายเมื่อเรื่องผ่านมาแล้ว ทุกคนยังอยู่ดีมีสุข เขาก็ไม่อยากสร้างปัญหาอีก

เพราะการตายของฉินเยว่ในตอนนั้นยังคงเป็นปมระหว่างกั๋วกงผู้เฒ่าและเยว่ฉีสือ ตอนนี้บรรยากาศในจวนกั๋วกงนั้นดีขึ้นแล้ว แต่ใครจะรู้ว่า...

เยว่ฉีอวิ๋นแอบถอนหายใจ เขาไม่อยากให้จวนกั๋วกงต้องวุ่นวายอีก แม้ว่าจะอกตัญญูไปบ้าง แต่ก็เตือนตัวเองอยู่เสมอว่า เพียงแค่รออีกไม่กี่ปี รอจนท่านพ่อของเขาจากโลกนี้ไป จวนกั่วกงในภายภาคหน้าก็ไม่ใช่ว่าพี่ชายของเขาจะสั่งการได้ตามใจชอบหรอกหรือ ถึงตอนนั้นอยากจะจัดการอย่างไร เพียงเอ่ยปากแค่คำเดียว รอมาสิบกว่าปีแล้ว แค่รออีกไม่กี่ปีจะเป็นไรไป?

เขามองฉินเยว่ด้วยความรู้สึกซับซ้อน ในหัวกำลังคิดหาทางอย่างรวดเร็ว หากนางพยักหน้า เขาจะรีบหันหลังหนีไปทันที ด้วยนิสัยของพี่ชายแล้ว ชีวิตของเขาในอนาคตจะต้องยากลำบากอย่างแน่นอน

ฉินเยว่เหลือบมองเยว่ฉีอวิ๋น คิดถึงการดูแลที่เขาให้นางในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าถ้าไม่มีเขาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นางกับจ้าวเยี่ยนเจียวคงไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน

นางก้มหน้าลงเผลอยกมือลูบปานบนหน้าผากของตัวเองอย่างไม่ตั้งใจ ในที่สุดนางก็ส่ายหน้า แล้วถอยไปอยู่หลังจ้าวเยี่ยนเจียวโดยไม่พูดอะไร

ดวงตาของเยว่ฉีสือเป็นประกาย สายตาของเขาเปลี่ยนจากปานบนหน้าผากของนางไปยังดวงตาของนาง จากนั้นก็มองไปที่รูปร่างของนางที่พยายามจะซ่อนตัว เขาเม้มปากเล็กน้อย เยว่ฉีอวิ๋นแปลกใจกับการกระทำของฉินเยว่แต่ก็โล่งใจขึ้นมาก “พี่ใหญ่ขอรับ ป้าของเจียวเจียวเป็นแค่คนรับใช้ของหงเสีย นางอยู่ที่หงเสียมาเกือบทั้งชีวิตแล้ว พี่ใหญ่ไม่เคยไปที่นั่น เป็นไปได้อย่างไรที่จะเคยพบกัน?”

จ้าวเยี่ยนเจียวจ้องเยว่ฉีอวิ๋นอย่างโกรธแค้น

เยว่ฉีสือได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาแค่เหลือบมองฉินเยว่ และก้าวเดินผ่านนางไป “เวลาไม่เช้าแล้ว ข้าไม่รบกวน ขอตัว”

ถึงแม้จางซื่อฉินจะรู้สึกได้ว่าบรรยากาศแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เพียงแค่เดินตามเยว่ฉีสือเพื่อไปส่งเขากลับด้วยตัวเอง

เยว่ฉีสือเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นว่าเยว่ฉีอวิ๋นไม่ได้เดินตามมา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “จะยืนรออะไร?”

เยว่ฉีอวิ๋นกลับมามีสติ รีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

คุณชายสามเยว่ที่เคยทำตัวยิ่งใหญ่ในโลกภายนอก ตอนนี้ต่อหน้าพี่ชาย กลับตัวหงอเป็นลูกหมา ไม่กล้าที่จะทำตัวใหญ่โต