โกรธ

“อาการของคังหมัวมัวดีขึ้นแล้ว ท่านไม่อยู่แค่ไม่กี่วันก็ไม่เป็นไร” เหยาเซียวหยวนตัดสินใจเอง นางรู้ว่าฉินเยว่เพื่อที่จะกตัญญูต่อคังหมัวมัว ยอมที่จะไม่ไปเมืองหลวงกับจ้าวเยี่ยนเจียว นางรู้ว่าฉินเยว่เป็นคนที่รู้จักบุญคุณคน

ถึงแม้ฉินเยว่จะยังคงลังเลใจอยู่บ้าง แต่ก็คิดว่าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด จ้าวเยี่ยนเจียวจะได้แต่งงานเข้าเมืองหลวงในไม่ช้า และในอนาคตคงมีโอกาสได้เจอกันน้อยลง ดังนั้นจึงอยู่ที่ตระกูลจ้าวเพื่อดูแลนาง

ในช่วงสองสามวันนี้ บรรยากาศในตระกูลจ้าวช่างแปลกประหลาด

คนในเรือนใหญ่มีความสุขกันมากทั้งนายบ่าว รอให้ตระกูลเว่ยมาหาคนเพื่อจัดการเรื่องการแต่งงานของจ้าวเสวี่ย ส่วนเรือนรองกลับมีเรื่องทะเลาะกันระหว่างจ้าวซิ่นกับฮูหยินเว่ยเป็นระยะ และยังมีข่าวลือว่าเครื่องลายครามของเก่าราคาแพงถูกทุบทำลาย ต้องนำออกมาทิ้ง

จ้าวเยี่ยนเจียวฟังเสียงกระซิบของจินจื่อที่อยู่ข้างๆ ถึงแม้จะไม่ได้ออกจากเรือนเหมยหลิน แต่นางก็รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดในตระกูลจ้าว

จินจื่อเป็นคนฉลาด นางเติบโตในโรงงิ้วหงเสีย ย่อมมีความคิดที่ซับซ้อนกว่าคนอื่น เมื่อได้รับอนุญาตจากจ้าวเยี่ยนเจียว นางก็ใช้เครื่องสำอางชั้นดีเพื่อซื้อใจคนรับใช้ในตระกูลจ้าวได้หลายคน

คนรับใช้ในตระกูลจ้าวอาจไม่ได้ออกมาปกป้องจ้าวเยี่ยนเจียวตอนที่เกิดเรื่อง แต่การให้ข่าวสารในยามปกติไม่มีปัญหาอะไร จ้าวเยี่ยนเจียวได้ยินว่าจ้าวซิ่นทะเลาะกับฮูหยินเว่ยอีกแล้ว สีหน้าของนางไม่ได้กัวลมากนัก ตราบใดที่ฮูหยินเว่ยยังอยู่ก็ไม่ต้องกังวลว่าจ้าวซิ่นจะก่อเรื่อง นางแกะถั่วกินอย่างสบายใจ โยนเข้าปากไปพลาง มองฉินเยว่ที่กำลังก้มหน้าปักผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวอยู่ข้างหน้าต่าง

ชุดเจ้าสาวจะมีคนในบ้านจัดการให้ แต่ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวควรจะปักด้วยมือของเจ้าสาวเอง แต่ฝีมือการปักของจ้าวเยี่ยนเจียวนั้นสู้ฉินเยว่ไม่ได้ซักกะผีกริ้น นางเลยขอให้ฉินเยว่ปักให้ ส่วนนางเองลงมือปักแค่สองสามเข็มเพื่อให้รู้ว่าตัวเองก็มีส่วนร่วม

ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน เท้าที่เคล็ดของจ้าวเยี่ยนเจียวก็ดีขึ้นมากแล้ว นางใช้ชีวิตในเรือนเหมยหลินอย่างสุขสบายทั้งกินและนอน “คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินสามเยว่กับคุณชายรองมาแล้วเจ้าค่ะ” หยินจื่อวิ่งเข้ามาจากด้านนอกอย่างตื่นเต้น “คุณชายรองยังสั่งโต๊ะอาหารจากเป่าชิ่งโหลวมาให้คุณหนูด้วยนะเจ้าคะ”

จ้าวเยี่ยนเจียวแววตาสว่างวาบ ดีใจมาก วางถั่วในมือลงบนโต๊ะรีบพูดว่า “รีบให้คนเอาอาหารมาไว้ในเรือนเร็วเข้า อย่าให้ใครมาขวางไว้ระหว่างทาง”

หยินจื่อได้ยินดังนั้นก็หันหลังรีบวิ่งออกไปอีกครั้ง

เห็นท่าทางรีบร้อนของหยินจื่อ จินจื่อก็รีบดึงจ้าวเยี่ยนเจียวที่กำลังจะวิ่งตามออกไป “คุณหนูเจ้าคะ นี่เป็นของขวัญที่คุณชายรองตั้งใจเอามาให้คุณหนู ไม่มีใครมาแย่งได้หรอกเจ้าค่ะ คุณหนูอยู่รอในห้องเถอะ เดี๋ยวก็จะมาถึงแล้ว”

“จินจื่อ เจ้าไม่เข้าใจ” จ้าวเยี่ยนเจียวส่ายหัว “ด้วยนิสัยของจ้าวซิ่นแล้ว ไม่แน่ว่านางอาจจะออกมาแย่งไปก็ได้ ตอนนี้อะไรที่เป็นของข้า นางจะต้องแย่งให้ได้”

บางทีจ้าวซิ่นอาจจะไม่ได้อยากแต่งงานกับจางเจิ้งเหอก็ได้ แต่เพราะตอนนี้มีคนมาขัดขวาง ทำให้นางยิ่งดื้อรั้นอยากเอาชนะ จาวเยี่ยนคาดว่าจ้าวซิ่นจะต้องหาเรื่องทะเลาะวิวาทแน่

จ้าวเยี่ยนเจียวกล่าวจบ หยินจื่อที่เพิ่งวิ่งออกไปก็กลับมาอีกครั้งด้วยสีหน้าทั้งโกรธทั้งตกใจ “คุณหนูเจ้าคะ คนของเรือนเรากำลังเอาอาหารมาให้คุณหนู แต่ชนเข้ากับคุณหนูสามโดยไม่ได้ตั้งใจ ตอนนี้อาหารหกหมดแล้ว แถมยังถูกคนรับใช้ของคุณหนูสามจับตัวไว้ จะลงโทษด้วยการโบยเจ้าค่ะ”

เป็นไปตามคาด! รู้แล้วว่าจ้าวซิ่นจะต้องไม่อยู่เฉยแน่ๆ

สีหน้าของจ้าวเยี่ยนเจียวมืดมน อาหารดีๆ ถูกสาดทิ้งอย่างไร้เหตุผลเช่นนี้ ไม่อาจยอมรับได้ สมควรถูกสั่งสอน!

จ้าวเยี่ยนเจียวโกรธมาก เท้าของนางแม้จะดีขึ้นบ้างแล้วแต่ก็ยังไม่หายดี นางไม่กล้าวิ่ง ทำได้แค่เดินเร็วขึ้น พอเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวน นี่คือคนรับใช้ในเรือนของนาง

“หยุดมือเดี๋ยวนี้!” จ้าวเยี่ยนเจียวตะโกน

จ้าวซิ่นเหลือบมองนางอย่างเย็นชา มุมปากมีรอยยิ้มเยาะ ไม่สนใจ “โบยให้หนัก!”

แผ่นไม้กำลังจะฟาดลงมาอีกครั้ง จ้าวเยี่ยนเจียวไม่สนใจอาการบาดเจ็บที่เท้าอีกต่อไป นางก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วคว้าแผ่นไม้มาได้ทันที

คนรับใช้ที่ถูกแย่งแผ่นไม้ เซไปเล็กน้อย มองจ้าวเยี่ยนเจียวด้วยความตกใจ

จ้าวเยี่ยนเจียวโยนแผ่นไม้นั้นลงไปตรงหน้าจ้าวซิ่นอย่างแรง จ้าวซิ่นตกใจเผลอถอยเท้าไปหนึ่งก้าว สาวใช้สองคนของนางก็รีบเข้ามาปกป้องนางไว้ซ้ายขวา

“จ้าวสี่ เจ้าคิดจะหาเรื่องหรือ!” จ้าวซิ่นตวาดด้วยความโกรธ