ตกลงให้เจียวเจียวแต่งงาน

ในเรือนเหมยหลิน ฉินเยว่กำลังนั่งอยู่บนเตียง วางเท้าของจ้าวเยี่ยนเจียวลงบนตักของตัวเองอย่างระมัดระวัง นางกำลังถอดรองเท้าและถุงเท้าของจ้าวเยี่ยนเจียวออก

“อาการหนักขนาดนี้เลยหรือ?” ฉินเยว่เห็นข้อเท้าของจ้าวเยี่ยนเจียวที่บวมแดงก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ “ตระกูลจ้าวไม่ยอมไปตามหมอมาให้เจ้าหรือ?”

“เยว่เหนียง เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจ” เหยาเซียวหยวนชี้ไปยังสาวใช้ที่อุ้มจ้าวเยี่ยนเจียวมาเมื่อครู่ “นี่คือหลินต้าเหนียง อดีตเคยเป็นหมอหญิง เจ้าให้นางดูให้ก่อนเถอะ”

“รบกวนต้าเหนียงแล้ว” ฉินเยว่รีบพูดอย่างอ่อนน้อม

“ข้าน้อยมิกล้า” หลินต้าเหนียงเดินเข้ามาแตะข้อเท้าของจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างระมัดระวัง ทำให้จ้าวเยี่ยนเจียวร้อง “ซี๊ด” ออกมาด้วยความเจ็บปวด

อึดใจต่อมานางก็พูดว่า “โชคดีที่คุณหนูแค่ข้อเท้าเคล็ด ไม่ได้บาดเจ็บที่กระดูก ให้ประคบเย็นก่อนแล้วค่อยทายา พรุ่งนี้เปลี่ยนเป็นแช่น้ำอุ่นจะหายในสิบถึงสิบห้าวันเจ้าค่ะ”

ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็โล่งใจ นางหันไปมองจินจื่อที่อยู่ข้างๆ จินจื่อรู้ความรีบออกไปเอาน้ำแข็ง

เมื่อจินจื่อกลับมา ฉินเยว่ใช้ถุงน้ำแข็งประคบข้อเท้าของจ้าวเยี่ยนเจียวอย่างระมัดระวัง “ดูเจ้าเถอะ เพิ่งจะกลับมาไม่กี่วันก็ทำตัวเองเจ็บตัวแล้ว”

“ท่านป้า นี่ก็แค่อุบัติเหตุ” จ้าวเยี่ยนเจียวทำหน้าออดอ้อนพิงไหล่ของฉินเยว่พร้อมกับกะพริบอย่างไร้เดียงสา

ฉินเยว่มองนางด้วยสายตาจนปัญญา จ้าวเยี่ยนเจียวเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ว่าจะเรื่องกลับมาที่ตระกูลจ้าว หรือเรื่องที่ตั้งใจจะแต่งงานกับจางเจิ้งเหอ เมื่อได้ยินเรื่องของจ้าวเยี่ยนเจียวที่วัดผู่ถัว หัวใจของนางก็เหมือนถูกแขวนอยู่กลางอากาศ จนกระทั่งจางเจิ้งเหอมาหาเหยาเซียวหยวน ได้ยินว่าเขาพูดว่าเต็มใจที่จะรับผิดชอบจ้าวเยี่ยนเจียวและขอให้เหยาเซียวหยวนไปที่ตระกูลจ้าวด้วยตัวเอง นางจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาก

“วันนี้ได้เจอคุณชายรองอีกครั้ง ป้ามองดูท่าทางของเขาแล้ว” ฉินเยว่แตะจมูกของจ้าวเยี่ยนเจียวเบาๆ “ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าถึงไม่ยอมแต่งงานกับคนอื่น ผู้ชายคนนี้ดูดีจริงๆ”

จ้าวเยี่ยนเจียวทำสีหน้าภาคภูมิใจ “สายตาของข้าย่อมดีอยู่แล้ว”

เหยาเซียวหยวนที่อยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “อะไรกัน? เจียวเจียวชอบคุณชายรองก็เพราะเขาดูดีเท่านั้นหรือ?”

“นั่นก็ส่วนหนึ่งเจ้าค่ะ” ถึงแม้จ้าวเยี่ยนเจียวกับเหยาเซียวหยวนจะเคยเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง แต่นางก็ชอบนิสัยที่จริงใจของเหยาเซียวหยวนมาก ไม่มีความรู้สึกห่างเหินเป็นคนอื่น คนไกล “เพราะคนที่ต้องอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ถ้าหน้าตาไม่ดี ต้องเห็นหน้ากันทุกวันจะไม่ปวดใจแย่หรือ?”

เหยาเซียวหยวนหัวเราะเบาๆ เด็กคนนี้คำพูดคำจาน่าสนใจจริงๆ นึกถึงจางเจิ้งเหอที่มักจะทำตัวเย็นชาต่อคนอื่น พานคิดว่าเขาคงไม่มีความรู้สึกอะไรกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ กลับไม่คิดว่าโชคชะตาจะอยู่ที่สาวน้อยขี้เล่นคนนี้ ด้ายแดงของเฒ่าจันทราผูกพันกันได้อย่างน่าอัศจรรย์จริงๆ

“แต่งงานเข้าจวนโหวก็ดี ตอนนี้จวนจ้าวเริ่มเสื่อมบารมี ถึงคราวสิ้นสุดแล้ว”

จ้าวเยี่ยนเจียวฟังออกว่าคำพูดของเหยาเซียวหยวนมีความนัยแอบแฝง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก ตระกูลจ้าวไม่เคยสนใจนาง ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับจวนจ้าว นางก็ไม่อยากใส่ใจให้เสียเวลา

“การแต่งงานเข้าจวนโหวพูดง่าย” จ้าวเยี่ยนเจียวไม่กลัวว่าเหยาเซียวหยวนจะหัวเราะเยาะ นางพูดอย่างตรงไปตรงมา “ถึงแม้ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวจะรับปากแล้ว แต่จ้าวซิ่น นางอาจไม่ยอมง่ายๆ”

เหยาเซียวหยวนไม่ได้สนใจจ้าวซิ่นเลยแม้แต่น้อย ไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา “ก็แค่เด็กที่ไม่รู้ความ จะสร้างปัญหาอะไรได้มากนักเชียว เท้าของเจ้าบาดเจ็บ พักฟื้นให้ดีสักสองสามวันก่อนก็แล้วกัน เป็นเรื่องสำคัญที่สุด อีกไม่กี่วันข้าจะพาคุณชายรองมาพบฮูหยินผู้เฒ่า เพื่อจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย” เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เหยาเซียวหยวนคลี่ยิ้ม “ตอนที่พี่ใหญ่ของข้ากลับมาที่เมืองหลวง ข้าจะช่วยเจ้าพูดให้เขาออกมาจัดการเรื่องการแต่งงานให้เจ้า เพื่อให้เจ้าได้มีหน้ามีตา”

ในใจของจ้าวเยี่ยนเจียวนอกเหนือจากฉินเยว่แล้ว นางก็ไม่มีญาติคนอื่นแล้ว ถ้าได้รับการสนับสนุนจากท่านแม่ทัพใหญ่จากตระกูลกั๋วกง ถึงแม้นางจะจะมีชาติกำเนิกต่ำต้อย แต่ชีวิตในเมืองหลวงของนางก็จะราบรื่นขึ้นมาก

“ขอบคุณฮูหยินสามมากเจ้าค่ะ” จ้าวเยี่ยนเจียวเข้าใจถึงผลประโยชน์ที่ตามมา นางจึงไม่เสแสร้งกับเหยาเซียวหยวน รับความปรารถนาดีของนางไว้ด้วยใจจริง

เหยาเซียวหยวนยังคงยิ้ม มองไปที่ฉินเยว่เห็นนางน้ำตาคลอ จึงตบมือของนางเบาๆ เพื่อปลอบใจ “เยว่เหนียง ตอนนี้ท่านสบายใจได้แล้วนะ”

ฉินเยว่พยักหน้า “คุณชายสามและฮูหยินมีบุญคุณกับข้าและเจียวเจียวเหลือเกิน เยว่เหนียงรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนักเจ้าค่ะ”

“คำพูดแบบนี้ข้าเบื่อที่จะฟัง ไม่ต้องพูดอีกแล้ว” เหยาเซียวหยวนแสร้งทำเป็นโกรธ เหลือบมองนาง “รู้ว่าท่านเป็นห่วง ดังนั้นในช่วงสองสามวันนี้ ท่านก็อยู่ที่นี่ดูแลเจียวเจียวเถอะ”

“แต่คังหมัวมัว...”