บทที่ 2 กงล้อแห่งโชคชะตา

อาณาจักรตระกูลหวังถือครองกรรมสิทธิ์หลายแห่ง รวมถึงพื้นที่แถบเนินเขาที่อยู่ไม่ห่างจากเมืองหลวงมากนัก ไร่ไวน์ที่เป็นหนึ่งในธุรกิจของตระกูลกินพื้นที่หลายพันไร่ ใจกลางเป็นที่ตั้งของคฤหาสน์หรูที่โอบล้อมไปด้วยแมกไม้นานาพันธุ์ ซึ่งขณะนี้มีทายาทตระกูลหวังอาศัยอยู่ถึงสองคน

ร่างสมส่วนของคุณชายรองในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนเดินไปบนโถงทางเดินที่เชื่อมกับลานจอดรถ พลางเช็กข้อความจากบุคคลที่เรียกตัวเขาให้ไปพบกะทันหัน กระทั่งผ่านโซนสวนดอกไม้ที่ต่างเบ่งบานรับแสงอ่อน ๆ ยามเช้า

“เฮีย” เสียงใสคุ้นหูดึงความสนใจของมาร์คัสให้หันไปมองทางต้นเสียง วินาทีนั้นหว่างคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีรัตติกาลก็ปรากฏรอยย่นจาง ๆ เมื่อบุคคลที่สะท้อนในนัยน์ตาคู่คมไม่ได้มีเพียงน้องสาวของเขา

ทว่า…

“พี่บรูคลินทำมื้อเช้ามาให้ กินก่อนสิคะ” นัยน์ตาปราศจากอุณหภูมิตวัดไปสบประสานสายตากับคนมาใหม่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเปรยกับน้องสาวเขา

“พี่ทำมาให้แอลคนเดียว ไม่ได้ทำเผื่อคนอื่น” ทั้งที่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มยังคงวางไว้ที่เขา ราวกับจะเน้นย้ำว่า ‘คนอื่น’ ที่ว่าคือใคร

มาเฟียหนุ่มไม่แปลกใจกับการกระทำเมื่อครู่ของอีกฝ่ายเท่าไหร่ เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาไม่ต่างจากลิ้นกับฟัน ต่างจากความสัมพันธ์ของอีกฝ่ายกับน้องสาวเขาโดยสิ้นเชิง ด้วยความที่ทั้งสองวิ่งเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กและเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ทั้งคู่จึงสนิทสนมกันมาก

ราวสองเดือนก่อนที่บรูคลินจบการศึกษาแล้วกลับมาจากต่างประเทศ เมื่ออีกฝ่ายรับรู้เรื่องอาการหลังเกิดอุบัติเหตุของน้องสาวเขา เธอก็มักจะแวะเวียนมาช่วยดูแลและอยู่เป็นเพื่อนเอลล่า หวังเป็นประจำ เพื่อไม่ให้คุณหนูตระกูลหวังรู้สึกเหงาหรือโดดเดี่ยวจนเกินไป

เนื่องจากสถานที่ตั้งของไร่ไวน์ค่อนข้างเป็นส่วนตัว บวกกับที่เอลล่ายังไม่สามารถเดินได้ตามปกติ การที่มีคนคอยแวะเวียนมาพูดคุยด้วยจึงสามารถช่วยเรื่องสภาพจิตใจได้เป็นอย่างดี

ฉะนั้นแม้ว่าเขาและอดีตว่าที่คู่หมั้นคนสวยจะไม่ค่อยลงรอยกันนักทว่าบางครั้งฝ่ายคุณชายรองตระกูลหวังก็จะพยายามเลี่ยงการต่อปากต่อคำกับอีกฝ่าย เพราะเขาไม่อยากทำให้ผู้เป็นน้องลำบากใจ

ทว่าหลังจากเกิดเหตุการณ์เมื่อวาน จู่ ๆ ความรู้สึกอยากเอาชนะยัยอดีตว่าที่คู่หมั้นก็พวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง

ฉะนั้น…

“ทำมาเผื่อก็ไม่กิน ตายขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ” จบประโยคค่อนแคะนั้น ดวงหน้าสวยเจือความดื้อรั้นก็ฉายแววไม่พอใจอย่างไม่คิดปิดบังแล้วกล่าวบ้าง

“ทีสูบบุหรี่ไม่เห็นกลัวตาย” วินาทีนั้นประกายวาววับสายหนึ่งก็พาดผ่านนัยน์ตาสีรัตติกาลคมดุ พลันมุมปากหยักก็ยกยิ้มร้ายกาจอย่างไม่ปิดบังเช่นกัน เมื่ออีกฝ่ายเผยช่องโหว่ให้เขาไล่ต้อนอีกจนได้

“ใส่ใจฉันจังเลยนะยัยอดีตว่าที่คู่หมั้น” เขาจงใจเน้นเสียงหนักที่คำว่าอดีตว่าที่คู่หมั้น อีกทั้งยังจ้องกดดันเพื่อนบ้านที่คล้ายจะใส่ใจเขาเกินความจำเป็น

“ประสาท” ที่สุดแล้วดวงหน้าสวยก็เลือกที่จะเบือนหนีไปอีกทาง วินาทีนั้นมุมปากหยักก็กระตุกยิ้มอย่างคนเหนือกว่าอีกครั้ง ก่อนจะหันไปหาน้องสาวคนสวยที่นั่งบนวีลแชร์แล้วเปรย

“เดี๋ยวเฮียรีบกลับ” คนตัวโตกว่าจงใจเมินประโยคก่นด่าเมื่อครู่ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจุมพิตกลุ่มผมนุ่มของน้องสาวด้วยความรักใคร่ ก่อนจะเตรียมก้าวเท้าตรงไปยังโรงจอดรถ

ทว่า…

“รองเท้าบู้ทเธอ ฉันโยนทิ้งแถว ๆ คอกม้า จะไปหาก็ระวังด้วยล่ะ แถวนั้นผึ้งมันดุ” น้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงไปด้วยความเย้ยหยันในความคิดของคุณหนูภัควัฒน์สิริ เรียกโทสะสายหนึ่งให้พวยพุ่งขึ้นมาสุมบนศีรษะเล็กได้ไม่ยาก

ไหนจะนัยน์ตารัตติกาลที่มักมองเธอเป็นส่วนเกินหรือสิ่งมีชีวิตที่เกะกะสายตานั่นอีก

“นายโยนทิ้ง?”

“ก็เจ้าของมันไม่รักษา จะเก็บไว้ทำไม”

ไอ้…

เกลียดชะมัด!

คุณชายรองตระกูลหวังแค่นหัวเราะฮึในลำคอในวินาทีนั้น

เพียงแค่ใช้สายตาประเมินเขาก็รู้ได้ทันทีว่ายัยเพื่อนบ้านก่นด่าเขาทางสายตา ทว่าคนที่ชินชากับปฏิกิริยาเหล่านั้นไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ร่างสมส่วนเดินล้วงกระเป๋าจากไปอย่างสบายอารมณ์เพราะชัยชนะเล็ก ๆ ที่ได้มาครอบครองเมื่อครู่

ต่างจากอีกคนที่ต้องพยายามจัดการกับคลื่นอารมณ์คุกรุ่นที่อัดแน่นอยู่กลางโพรงอก เพื่อไม่ให้เสียบรรยากาศทานมื้อเช้าในสวนดอกไม้

ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา

มาร์คัส หวัง เดินตรงไปยังชั้นใต้ดินของตึกสูงระฟ้าที่ตระกูลฮาเซงาวะถือครองกรรมสิทธิ์ หลังถูกเรียกตัวตั้งแต่เช้าตรู่

ทันทีที่ประตูบานใหญ่เปิดออก ร่างสมส่วนของว่าที่ผู้นำตระกูลฮาเซงาวะที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ก็สะท้อนในนัยน์ตารัตติกาลคู่คม

“ไง เอากาแฟหรือใบบัวบก” น้ำเสียงราบเรียบของเพื่อนสนิทเอ่ยถาม พลางยกถ้วยกาแฟราคาแพงขึ้นมาจรดริมฝีปากได้รูปด้วยท่าทีหย่อนอารมณ์ 

“เรียกกูมาขยี้เหรอพนินห์” จบประโยคฝ่ายถูกแซวก็เลื่อนสายตาคมดุจากใบหน้าหล่อสุขุมของ พนินห์ ฮาเซงาวะ ไปวางไว้ที่ร่างไร้สติที่ถูกมัดแขนทั้งสองไว้กับคาน

“มันคายอะไรหรือยัง” เสียงก้นถ้วยกาแฟกระทบกับจานรองเรียกให้คุณชายรองตระกูลหวังหันไปทางผู้พูดอีกครั้ง

“อย่างที่คาดการณ์ไว้ มันมาหาข่าวเรื่องพ่อบรูคลิน” เรียวคิ้วเข้มของคุณชายรองตระกูลหวังขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนเปรยถาม

“เพื่อ?”

“ก็คงตามสางแค้น”

“มันจะกล้าเสี่ยงขนาดนั้น?” แม้บุคคลปริศนาที่ทั้งคู่กำลังเอ่ยถึงจะเป็นถึงผู้นำมาเฟียอีกตระกูล ที่มีสัมพันธ์อันดีกับตระกูลหวังและพันธมิตร ทว่าการได้มาซึ่งอำนาจของผู้นำคนปัจจุบันยังคงมีข้อพิรุธสงสัยต่อสายตาผู้คนที่มองเข้าไป การกระดิกตัวทำอะไรที่สุ่มเสี่ยงในเวลานี้จึงเป็นสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง ทว่า…

“เพราะมันโง่แบบนี้ไง มันถึงชวดตำแหน่งผู้นำ”

“กลัวหวังจะสอดมือเข้าไปยุ่งจนต้องส่งหมารับใช้มาหาข่าวในบ่อนก็โง่จริง กูไม่สอดเรื่องคนอื่นอยู่แล้ว โคตรแส่หาเรื่อง”

“มันอาจจะฉลาดกว่ามึงตอนนี้ก็ได้นะ” ถ้วยกาแฟถูกยกจรดริมฝีปากหยักขณะเบนสายตาคมไปมองเพื่อนสนิทที่เพิ่งกล่าวหาว่าเขาโง่กว่าเศษวะพวกนี้

“แฝงตัวไปเป็นคนงานในไร่ง่ายกว่ามั้ง”

“มึงคิดว่าไม่มีหรือไง” วินาทีนั้นนัยน์ตาสีรัตติกาลก็นิ่งขรึมลงหลายระดับ ก่อนริ้วเย็นยะเยือกบางเบาจะเกาะกุมซ้อนทับกันหลายชั้นในห้วงรัตติกาลมืดมิดนั้น เมื่อ…

“มีตัวหนึ่ง แต่ไม่ใช่ในไร่ของหวัง”

“…”

“อย่างที่รู้ ฮาเซงาวะถูกอินเตอร์โพลและรัฐบาลสองประเทศจับตาดูทุกฝีก้าว กูคงออกตัวมากไม่ได้” คุณชายรองตระกูลหวังเรียบเรียงและประเมินสถานการณ์ตามข้อมูลที่มีในหัว ก่อนที่อีกไม่กี่วินาทีต่อมาจะเอ่ยถามคนตรงหน้าให้แน่ใจอีกครั้ง เพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ตนกำลังคิดนั้นถูกต้องมากน้อยแค่ไหน

“จะเอาอะไรก็พูดมาตรง ๆ พนินห์” มุมปากหยักของว่าที่ผู้นำฮาเซงาวะยกยิ้มพึงพอใจในความหัวไวของเพื่อนสนิทแล้วเปรย

“รื้อสัญญาหมั้นซะมาร์คัส” มาร์คัสหวังหลุบตาลงเมื่อคำตอบจากว่าที่ผู้นำฮาเซงาวะเมื่อครู่ตรงกับสิ่งที่เขาคาดการณ์เอาไว้ นานอึดใจใหญ่กว่ามาเฟียหนุ่มจะเอ่ย

“ความคิดมึงหรือความคิดอารวินท์” มาเฟียหนุ่มหมายถึงผู้เป็นบิดาของอดีตว่าที่คู่หมั้นของเขาอย่างบรูคลิน ซึ่งปัจจุบันมีศักดิ์เป็นน้าเขยของพนินห์

“ก็ต้องความคิดคนเป็นพ่ออยู่แล้ว” แน่นอนว่าอดีตว่าที่คู่หมั้นของเขาเป็นถึงหลานสาวผู้นำตระกูลฮาเซงาวะคนปัจจุบัน อย่างที่เพื่อนสนิทของเขาบอกไปเมื่อครู่ สถานการณ์ของฮาเซงาวะตอนนี้ยังคงผลีผลามทำอะไรมากไม่ได้ การที่อดีตสมาชิกระดับสูงของมาเฟียตระกูลเก่าแก่อย่างบิดาของบรูคลินกำลังถูกหมายหัวสางแค้นย่อมเป็นเรื่องที่ค่อนข้างใหญ่

ด้วยเพราะปัจจุบันรวินท์ ภัควัฒน์สิริเป็นคนของฮาเซงาวะ ที่เป็นพันธมิตรสำคัญของตระกูลหวัง ดังนั้นเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องที่หวังจะไม่ยื่นมือมาช่วยก็คงไม่ได้

ทว่า…

“ยัยนั่นยังไม่รู้เรื่องนี้สินะ” เพราะถ้าหากรู้ เมื่อเช้าอีกฝ่ายคงโวยวายใหญ่โตไปแล้ว

“อืม พ่อบรูคลินเพิ่งเข้ามาหารือกับพ่อกูเมื่อคืน ความจริงเขาได้กลิ่นแปลก ๆ มาตั้งแต่ไอ้เวรนั่นมันสถาปนาตัวเองเป็นบอสวาเลนเซียแล้ว”

“ฮาเซงาวะประเมินมันสูงไปหรือเปล่า กูเข้าใจว่าต้องประเมินความเสี่ยงสูงสุดไว้ก่อน แต่ยังไงเราก็กุมอำนาจมากกว่า อีกอย่างลูเธอร์ก็พร้อมหนุนใครมันจะกล้าทำอะไรสิ้นคิด” กลุ่มตระกูลมาเฟียใหญ่อีกขั้วอำนาจถูกเอ่ยถึง แม้จะเคยเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาระยะหนึ่งเพราะความเข้าใจผิด ทว่าปัจจุบันมาเฟียทั้งสองขั้วอำนาจนั้นเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกัน

แม้จะมีบางครั้งที่คุณชายรองตระกูลหวังแอบอยากซัดหน้าผู้นำคนปัจจุบันของลูเธอร์อย่างราฟาเอลอยู่บ้าง เพราะความคลั่งรักออกสื่อของอีกฝ่าย

“ไม่กล้ามันจะส่งหมารับใช้เข้ามาเหรอ อย่าลืมว่ามันไม่ใช่สายเลือดแท้วาเลนเซีย มันกระหายอำนาจก็จริงแต่หมาจนตรอกอย่างมันก็แม่งยอมแลกได้ทุกอย่างอยู่แล้ว”

“ถ้าวาเลนเซียจะพินาศ ก็ต้องพินาศไปพร้อมกับมันสินะ”

“แล้วมึงล่ะ พร้อมรับความเสี่ยงไหม” ท่าทีหย่อนอารมณ์ก่อนหน้าของว่าที่ผู้นำฮาเซงาวะแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งขรึมขึ้นอีกหลายระดับ ขณะที่นัยน์ตาคมดุสีอพาไทต์สะท้อนใบหน้านิ่งขรึมปราศจากคลื่นอารมณ์ของคุณชายรองตระกูลหวัง

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังขึ้นระหว่างคุณชายสองตระกูล ก่อนที่ฝ่ามือแกร่งของเจ้าของรอยสักรูปพระจันทร์เสี้ยวบนลำคอจะเอื้อมไปหยิบสมาร์ตโฟนของตนมาเช็ก

วินาทีนั้นมุมปากหยักได้รูปของพนินห์ ฮาเซงาวะก็ผุดรอยยิ้มพึงพอใจในทันที

เมื่อ…

พรวด!

ร่างสมส่วนของคุณชายรองตระกูลหวังหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวตรงไปยังประตูบานใหญ่ของชั้นใต้ดินด้วยความรีบร้อนกว่าปกติ โดยไม่สนใจตอบคำถามที่อีกฝ่ายถามค้างไว้เมื่อครู่

ครั้นช่วงขายาวกำลังจะก้าวพ้นประตูไป ประโยคถัดมาของว่าที่ผู้นำฮาเซงาวะก็ดังแหวกอากาศมาจากทางด้านหลัง

“รีบขนาดไม่เช็คข้อมูลก่อนแบบนั้นมันจะดีเหรอมาร์คัส”

อ่า...

วินาทีที่สมองประมวลผลได้ว่าเขาถูกเพื่อนสนิทปั่นหัวเข้าอย่างจัง มาร์คัสหวังก็แค่นเสียงฮึในลำคอก่อนจะหันมาจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นเยือกแล้วเปรย

“ไอ้สัส”

“นึกว่ามึงจะสับตีนแตกแค่เรื่องของเมียชาวบ้านซะอีก”

“ระยำ” คนโดนด่าหัวเราะชอบใจ พลางยกถ้วยกาแฟจรดริมฝีปากได้รูปอีกครั้ง ต่างจากคุณชายรองตระกูลหวังที่หยิบแท่งนิโคตินขึ้นมาจุดสูบระบายคลื่นอารมณ์คุกรุ่นที่ถูกอีกคนยั่วโทสะเมื่อครู่

“กูให้น้องสาวมึงช่วยสร้างเฟคนิวส์เอง บรูคลินไม่ได้ถูกทำร้าย ส่วนไอ้หมารับใช้ที่แฝงตัวเข้าไปในฟาร์มกูจัดการแล้ว ยัยนั่นปลอดภัย” คลื่นอารมณ์คุกรุ่นพวยพุ่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเมื่ออีกฝ่ายอ่านเขาออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

ทุกคำถามในใจถูกพนินห์ ฮาเซงาวะตอบแล้วทั้งหมด

ทว่า…

“เป็นห่วงน้องกูขนาดนี้ไม่ช่วยไม่ได้แล้วมั้ง”

เหอะ ห่วงก็เหี้ย…

…เหรอวะ

“น้องมึงก็เหมือนน้องกู ไม่มีอย่างอื่น กูไม่เคยมองยัยนั่นเป็นผู้หญิงด้วยซ้ำ” จบประโยคนั้นความรู้สึกเจ็บแปลบที่มุมปากก็มาพร้อมกับภาพเหตุการณ์เมื่อวาน

จูบแรกระหว่างเขากับคนที่ไม่เคยมองอีกฝ่ายในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง

อ่า…

จูบแล้วก็งั้น ๆ ไม่เห็นจะใจเต้นแรงเหมือนตอนที่เขาจูบยัย…

“กูก็ไม่ได้หมายความว่ามึงห่วงบรูคลินในฐานะผู้หญิงสักหน่อย”

“…”

“ฝากน้องกูด้วยมาร์ค มังกรอย่างหวังเท่านั้นที่จะปกป้องภัควัฒน์สิริแทนฮาเซงาวะได้”

จู่ ๆ ภาพเด็กผู้หญิงวัยสิบสามที่วิ่งเข้ามารับเท้าหนัก ๆ ของเด็กผู้ชายที่อายุมากกว่าหลายปีแทนใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็ฉายซ้ำเข้ามาในหัวอีกครั้ง

ใครสอนให้ทำแบบนี้บรูคลิน!

พี่มาร์คติดหนี้บรูคลินแล้วนะ

แม่ง…

“เออ”

.

.

.

เจ้าของหัวใจรัตติกาล

.

ฝากติดตามนามปากกา Thrymr ด้วยนะคะ