บทที่ 4 เสียการควบคุม

หมับ!

ดวงหน้าสวยฉายแววตื่นกลัวทันทีที่ร่างทั้งร่างถูกฝ่ายมากอำนาจจับกดลงบนลังใส่มะเขือเทศขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลนัก

มาร์คัสหวังไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยปากกลั่นคำผรุสวาทออกมาให้เขาระคายหูได้แม้แต่พยางค์เดียว เพียงพริบตานั้นกลิ่นอายรัตติกาลลึกลับก็คลุ้งไปทั่วทั้งโพรงปากของคนใต้อาณัติ ก่อนที่บราเซียตัวบางจะถูกเขาถลกลงมาจนเผยให้เห็นยอดทรวงสีหวานชูชัน

จูบบ้าระห่ำที่เต็มไปด้วยการวางอำนาจเหนือคนใต้ร่างในทุกที่ที่ลิ้นร้อนกวาดแทรกไปถึง ดำเนินไปพร้อมกับที่ฝ่ามือแกร่งข้างหนึ่งรวบกดข้อมือเล็กสองข้างไว้เหนือศีรษะ ส่วนอีกข้างเขาใช้มันกอบกุมเคล้นคลึงหน้าอกอวบใหญ่ซ้ำ ๆ ราวกับจะบีบมันให้แหลกคามือเขาอย่างไรอย่างนั้น

“อ๊ะ”

เสียงครางหวิวอื้ออึงในลำคอมาพร้อมกับแรงดิ้นขืนที่ไม่ต่างจากอากาศเบาบาง ยิ่งเธอดิ้นปลายลิ้นอุ่นร้อนของคนใจบาปก็ยิ่งแทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นเย่อหยิ่งอย่างต้องการวางอำนาจเหนือกว่า ลิ้นร้ายตวัดม้วนเอาทุกอย่างในโพรงปากของคนใต้ร่าง สลับกับโลมเลียขบเม้มอย่างไม่นึกผ่อนปรน

“อื้ออออ”

เสียงอื้ออึงที่ตั้งใจครางประท้วงในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นครางหวานผะแผ่วเมื่อความช่ำชองของเขาหอบเอาสติสัมปชัญญะเธอหายไปเกินครึ่ง ชั่วขณะหนึ่งความนึกคิดของหญิงสาวก็ถูกนำทาง ดำดิ่งลงสู่ห้วงรัตติกาลนั้นอย่างไม่รู้ตัว

กระทั่งอากาศเฮือกสุดท้ายแทบจะอันตรธานไป ทว่าเขาก็ยังปรานีเธอด้วยการถอนริมฝีปากออกไปในที่สุด ความเยือกเย็น ไม่ผ่อนปรนฉายชัดในนัยน์ตาคู่คม

มาร์คัสหวังหลุบมองเนินเต้าที่ประดับด้วยยอดทรวงสีหวานเพียงครู่ก็เบนขึ้นมาสบตากับคนใต้ร่างตามเดิม

“ถ้านายทำ สาบานว่าฉันจะฆ่านาย” แม้จะรู้จักความดึงดันของมาเฟียเพื่อนบ้านเป็นอย่างดี ทว่าฝ่ายถูกรุกไล่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยข่มขู่เขาด้วยน้ำเสียงไม่คงที่นัก

ทว่า…

“หึ…” เสียงแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา กอปรกับประกายเย็นเยือกในนัยน์ตาคู่คมเสมือนสิ่งที่เขาใช้ตอกย้ำในความดึงดันไร้การโอนอ่อนผ่อนปรนของเขา รอยยิ้มเย้ยหยันเบาบางปรากฏบนใบหน้าคมคายแล้วเปรย

“อย่าดีแต่ปากแล้วกันบรูคลิน”

พริบตานั้นกลิ่นอายรัตติกาลก็แผ่กำจายไร้เสียง

สติสัมปชัญญะของหญิงสาวดิ่งวูบไปพร้อม ๆ กับโลกที่เสมือนถูกความมืดมิดจากเขากลืนกินทั้งใบ วินาทีนั้นทุกอย่างภายในหัวพันครืนลงมาอย่างง่ายดาย เวลานี้บรูคลินเพิ่งเข้าใจว่าเนื้อแท้เจ้าตัวเปราะบางเพียงใด เมื่อสตินึกคิดถูกความวาบหวามจากเขาเล่นงานจนเธอไม่หลงเหลือความเป็นตัวเอง

“อ๊ะ…” เสียงครางหวิวยากจะกลั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากเล็กเมื่อยอดอกสีหวานถูกปลายลิ้นร้อนลวกของเขาตวัดไล้เลียซ้ำ ๆ เซลล์ทุกเซลล์สั่นระริกเมื่อความวาบหวามที่มากกว่าครั้งแรกตีแผ่ไปทั่วทั้งร่าง ความรู้สึกอยากผลักไสเขาลดทอนลงไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะถูกแทนที่ด้วย…

พระเจ้า…

เธอจะบาปไหมถ้าเผลอไปรู้สึกดีกับสัมผัสของคนใจบาปอย่างเขา

ไม่ยุติธรรมเลย…

ทั้งที่เขาสัมผัสเธอเพราะคลื่นอารมณ์โทสะนำทาง ทว่าเธอกลับยากที่จะปฏิเสธว่าแอบรู้สึกดีกับมัน…

อ่า…

ที่สุดแล้วเปลือกตาสีอ่อนก็พับลงอย่างจนใจ เพราะมาร์คัสหวังภายใต้โทสะเป็นอะไรที่ต้านทานได้ยาก

ใช่ เธอแค่ด้อยกำลังกว่าเท่านั้น…

เปล่าเต็มใจให้เขา…

ริมฝีปากร้อนไล้เลียสลับขบเม้มหนัก ๆ ที่ปลายเนินเนื้อกลมกลึง ก่อนจะเปลี่ยนไปพรมจูบเนินเต้าอีกข้างแล้วครอบริมฝีปากดูดกลืนจนก้อนกลมผลุบหายเข้าไปในโพรงปากเขาเกือบครึ่งเต้า

ความวาบหวามที่วิ่งพล่านไปตามหลอดเลือดกะทันหันทำให้เรียวมือสวยที่เป็นอิสระแล้วสอดขยุ้มในเรือนผมสีดำขลับของเขาแน่นเข้า รวมถึงแผ่นหลังบางที่เคยแนบไปกับผลมะเขือเทศสุกก็เผลอแอ่นรับสัมผัสป่าเถื่อนนั้นอย่างลืมตัว

บัดซบ!

ราวกับร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธออีกต่อไป มันไม่เชื่อฟังสิ่งที่สมองสั่งการ ทว่ากลับเอาแต่ทำตามสัญชาตญาณส่วนลึกด้วยการตอบรับสัมผัสของคนฉวยโอกาสอย่างเต็มใจ

นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่คมจ้องมองดวงหน้าหวานชื้นเหงื่อที่ตอนนี้กำลังสะกดกลั้นทรมาน ริมฝีปากเล็กที่เขาจูบจนมันซับสีระเรื่อถูกเจ้าตัวกัดไว้แน่น เปลือกตาสีอ่อนที่พับลงราวกับจะหลีกหนีความเป็นจริงตรงหน้า ทั้งหมดนั่นไม่ต่างจากฉนวนบ้าคลั่งที่เผาผลาญภายใน ความอยากเอาชนะสายหนึ่งก็พวยพุ่งขึ้นมาในใจมาเฟียหนุ่มอีกครั้ง

ดังนั้นเขาจึง…

“อ๊ะ…กัดทำไม!” คุณชายรองตระกูลหวังไม่ตอบ เขาทำเพียงมุ่นคิ้ว ขณะที่ริมฝีปากได้รูปก็ยังไล้เลียขบเม้มสร้างรอยจ้ำสีสวยบนเนินเนื้ออวบเต่งของคนใต้ร่าง

ลิ้นร้อนผ่อนปรนยอดอกสีสวยด้วยการลากไปไล้เลียซอกคอขาว สูดดมเอากลิ่นหอมหวานของดอกไม้บางชนิดที่ลอยวนใต้โพรงจมูกโด่งของเขาทุกครั้งที่เข้าใกล้ยัยว่าที่คู่หมั้น

อ่า…หอมฉิบหาย

คล้ายกลิ่นดอกไม้ป่าสีขาวของใครบางคนในห้วงความทรงจำ…

ความถวิลหาซัดสาดเข้ามากลางใจมาเฟียหนุ่มกะทันหัน วินาทีนั้นฝ่ามือแกร่งจึงเผลอเคลื่อนต่ำลงไปลูบวนที่หน้าท้องเกลี้ยงเกลา ก่อนจะขบเม้มหนัก ๆ เข้าที่เนินเต้าอวบอีกครั้ง

“เจ็บนะ…อื้อออ” เสียงทักท้วงที่มาพร้อมกับเสียงครางหวานในโทนที่ต่างจากเสียงในความทรงจำเรียกสติคุณชายรองตระกูลหวังให้กลับเข้าที่

นัยน์ตารัตติกาลที่เคยเย็นเยือกตอนนี้ถูกความปรารถนาส่วนลึกเข้ายึดครองไปเกือบครึ่ง เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อความสับสนบางอย่างแล่นผ่านไป

“บรูคลิน” เสียงแหบทุ้มเอ่ยเรียกคนตรงหน้า ทว่าเขาไม่คิดจะรอให้อีกฝ่ายเอ่ยตอบ จมูกโด่งกดลงไปตรงซอกคอขาวซุกไซ้เอาความหอมหวานที่คล้ายจะคุ้นเคยเข้าปอดอีกครั้ง

การกระทำเมื่อครู่ราวกับเขากำลังเช็กสติสัมปชัญญะของตัวเองที่คล้ายจะเลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ตอนนี้ในหัวเขาจะเต็มไปด้วยความอยากเอาชนะทว่าตอนนี้มันกลับถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาที่ถูกปลุกปั่นขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

เขาควรพอใจที่ทำให้อีกฝ่ายอยู่ภายใต้โทสะของเขาได้และหยุดทุกอย่างไว้เพียงเท่านี้ ทว่า…

แม่ง…

ริมฝีปากหยักเลื่อนขึ้นไปจุมพิตคนใต้ร่างอีกครั้ง เรียวลิ้นร้อนแทรกเข้าไปกวาดต้อนน้ำหวานในโพรงปากเล็กครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับดูดกลืนเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึกอิ่ม มวลโทสะคุกรุ่นก่อนหน้าค่อย ๆ อันตรธานไปก่อนจะถูกความรู้สึกบางอย่างเข้ามาแทนที่

เปลือกตาสีอ่อนพับลงอย่างจนใจ เมื่อตระหนักได้ว่าการกระทำภายใต้โทสะของเขาไม่หลงเหลืออยู่แล้ว

เวลานี้เหลือเพียงการกระทำที่ถูกชักนำด้วยความกระสันอยาก

แต่ให้ตายเถอะว่ะ…

กับยัยเด็กข้างบ้านที่วิ่งเล่นด้วยกันมาตั้งแต่ยังไม่หย่านมเนี่ยนะ

“คิดจะปล่อยให้จูบไปถึงไหน” กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นเข้าเมื่อภาพตรงหน้าเขามันโคตรจะ…

…เย้ายวนฉิบหาย

นอกจากธารเดือน ศิรวศินแล้วก็ไม่มีใครที่สามารถทำให้เขารู้สึก ‘อยาก’ ได้มากขนาดนี้

หรือมันเพราะกลิ่นดอกไม้เวร ๆ บนตัวยัยเด็กนี่ที่ทำให้เขาหวนคิดถึงผู้หญิงของนายเหนือหัวมาเฟียตระกูลใหญ่อีกขั้วอำนาจขึ้นมา

อ่า…

ภาพดวงหน้าสวยหวานหมดจดฉายซ้อนขึ้นมาในห้วงทรงจำอีกครั้ง เสมือนเครื่องยืนยันว่าเขากำลังรู้สึก ‘อยาก’ เพราะอะไร

หลาย ๆ อย่างของคนตรงหน้าช่าง ‘คล้ายคลึง’ กับเจ้าของกลิ่นดอกไม้ป่าสีขาวที่เขาไม่มีวันได้ครอบครอง

เวรฉิบ!

ความหงุดหงิดสายหนึ่งพุ่งเข้ามาในจิตใจ เมื่อเรือนร่างเย้ายวนซ่อนรูปของยัยเด็กข้างบ้านยังคงมีผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจ แม้จะเป็นเพราะเขามองเธอเป็นเงาของผู้หญิงที่เขารัก ทว่าเขากลับไม่ชอบใจนักที่อีกฝ่ายสามารถดึงสัญชาตญาณดิบของเขาออกมาได้มากมายขนาดอย่างไร้เหตุผลนี้

“ทำไมถึงปล่อยตัวจังวะ” ประโยคต่อว่าถูกกระซิบพร่าชิดใบหูเห่อร้อน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกดจูบหนัก ๆ ลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม แล้วแทรกปลายลิ้นเข้าไปไล้เลียชิมความหอมหวานในโพรงปากนุ่มอีกครั้งจนพอใจ

มาเฟียหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นพร้อมกับกระตุกร่างบอบบางขึ้นมานั่งบนตักแกร่งแล้วโอบคนบนตักเอาไว้หลวม ๆ มาร์คัสหวังกวาดสายตาไล่มองรอยจ้ำสีระเรื่อบนผิวขาวจัดที่เขาทำไว้นับไม่ถ้วน

เดิมทีเขาตั้งใจจะถ่ายรูปแล้วส่งไปเยาะเย้ยว่าที่ผู้นำฮาเซงาวะที่มันสะเออะยั่วโทสะเขาด้วยการส่งเฟคนิวส์เวร ๆ นั่นมา ทว่าตอนนี้เขาเปลี่ยนใจ

ยัยเด็กนี่ไม่ควรบอบช้ำไปมากกว่านี้

ไม่ใช่เพราะเขาเป็นห่วงหรือเห็นใจ เขาแค่หมดสนุกแล้วก็เท่านั้น อีกอย่างถ้าไอ้พนินห์มันฟ้องเอลล่าหวัง ว่าเขาข่มเหงรังแกบรูคลินขนาดนี้ มีหวังเขาได้ถูกน้องสาวหัวแก้วหัวแหวนโกรธเคืองยกใหญ่

ความเงียบยังคงโรยตัวปกคลุมทั่วทั้งโรงเรือนแห่งนี้ ขณะที่นัยน์ตาสองคู่ยังคงสบประสานกัน ชั่วขณะหนึ่งความยับยั้งชั่งใจบางอย่างก็ลอยอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่

เรียวคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาคมดุสีรัตติกาลขมวดเข้าหากันอีกครั้ง พลันท้องนิ้วแกร่งก็ยกขึ้นไปปาดหนัก ๆ เข้าที่ริมฝีปากอิ่มของคนตรงหน้า เพื่อลบความฉ่ำชื้นจากการรุกล้ำของเขาออกให้

ไม่ได้ทำเพราะเขาอ่อนโยนหรือใส่ใจ

แค่มันรำคาญลูกตา

เหมือนตอนเด็กที่ยัยนี่กินนมแล้วมันเลอะเต็มขอบปาก

…ซกมกน่าเกลียดฉิบหาย