บทที่ 4 เสียการควบคุม [2]

“อิ่มแล้วก็ไป…” ที่สุดแล้วคุณหนูภัควัฒน์สิริที่เพิ่งเรียกสติกลับมาได้บางส่วนก็กล่าวเสียงเย็นชา พร้อมกับพยายามขืนตัวลงจากตักแกร่งของคนบ้าไร้หัวใจ ขณะที่เรียวคิ้วเข้มของคุณชายรองตระกูลหวังเลิกขึ้นเล็กน้อย เมื่อได้ฟังประโยคถัดมาของอีกฝ่าย

“…หมาบ้าที่มันกินศักดิ์ศรีความเป็นคนของคนอื่นมันก็ทำได้แค่นี้แหละ…”

“…”

“ทำได้แค่แทะเล็มเศษทานที่เขาโปรยให้” สายตาดูถูกที่มาพร้อมกับประโยคก่นด่าราบเรียบ ทว่ากรีดแทงลึกเข้าไปในโสตประสาทคนฟัง ทำให้มาเฟียหนุ่มต้องแค่นหัวเราะในใจ ก่อนจะเป็นฝ่ายกลั่นวาจาเสียดแทงอีกฝ่ายกลับไปบ้าง

“โปรยจนแฉะเลยมั้งบรูคลิน” มาร์คัสหวังจงใจเน้นหนักที่คำว่า ‘แฉะ’ แม้เขาจะไม่ได้พิสูจน์ว่ามันเป็นจริงดังนั้นหรือไม่ก็ตาม

เพียะ!!

มุมปากหยักผุดรอยยิ้มร้ายเมื่อถูกเรียวมือเล็กฟาดเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายตามคาด

“ตบนี่แปลว่าแฉะจริง?”

เพียะ!!

ฝ่ามือนุ่มฟาดลงมาซ้ำตำแหน่งเดิมอีกครั้ง ก่อนที่นัยน์ตาคมดุจะตวัดมองนิ่ง ๆ ทว่าสามารถกดดันลมหายใจคนบนตักได้เดี๋ยวนั้นแล้วเปรย

“ตบอีกทีฉันจับถ่างขาพิสูจน์”

“ไอ้หมาบ้าติดสัด”

“หึ หมาบ้าอย่างฉันมันเลียเก่งซะด้วยสิ อยากให้ช่วยสงเคราะห์ไหมล่ะ”

“ฉันสะดวกใช้นิ้วตัวเองมากกว่า ถอยไป!!” มุมปากหยักผุดรอยยิ้มอีกครั้งเมื่อดวงหน้าหวานปรากฏแววรังเกียจเขาเต็มทน ร่างบอบบางที่เขาจงใจปล่อยลงจากตักแกร่งเดินไปคว้าเอาแจกเก็ตของเขาบนพื้นขึ้นมาสวม ก่อนที่ช่วงขาเรียวจะก้าวออกจากโรงเรือนปลูกมะเขือเทศแห่งนี้ไปโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย

ร่างเย้ายวนซ่อนรูปยังคงสะท้อนในนัยน์ตาคมสีรัตติกาล กระทั่งหายลับตาไป เปลือกตาสีอ่อนจึงพับลงพร้อมกับผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่ง เมื่อในสมองเอาแต่คิดวกไปวนมาถึงสถานการณ์ที่มันเลยเถิดเกินกว่าที่คิดเอาไว้

สันดานมึงนี่แม่ง…มาร์คัส

มาเฟียหนุ่มยกฝ่ามือเสยเส้นผมตัวเองแรง ๆ หวังระบายความหงุดหงิด เพราะการกระทำที่ปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือตรรกะและศีลธรรมของเจ้าตัว ก่อนจะล้วงเอาสมาร์ตโฟนขึ้นมากดส่งข้อความหาใครบางคนในที่สุด

Marcus : หาคนที่อยากขึ้นเตียงกับกูมาสักคน แล้วบอกไอ้พนินห์ด้วยว่ารูปเหี้ย ๆ ที่มันส่งมากวนตีนหยั่งเชิงกูทำน้องมันลำบาก

Tharam : อันแรกดีล แต่อันหลังกูไม่เคลียร์

Marcus : สันดานเห็นอารมณ์คนอื่นเป็นเรื่องสนุกนี่มันต้องเอาตะกั่วยัดปากแม่ง

Tharam : มึงด้วยครับไอ้ห่า

Marcus : แล้วก็เตรียมหาพยาบาลให้กูด้วย ไม่แน่พนินห์มันอาจจะไปประเคนตีนให้กูถึงเลานจ์มึง

Tharam : อะไรกันวะนั่น

Marcus : กูทำเกินเรื่องไปหน่อย

Tharam : กับว่าที่คู่หมั้น?

Marcus : อืม เผลอทำเหี้ยใส่ยัยนั่นว่ะ

Tharam : สันดานอย่างมึง บรูคลินช้ำทั้งตัวแล้วมั้งไอ้ห่า ส่วนไอ้เหี้ยนั่นก็เล่นแผลง ๆ

Tharam : แล้วให้เตรียมเด็กให้นี่คือ?

Marcus : เงี่ยน

Tharam : ตั้งแต่อกหักมึงไม่เคยเงี่ยน เด็กเลานจ์กูยั่วฉิบหายก็ไม่เห็นจะยอมแดกใคร ทำไมจู่ ๆ เกิดมีอารมณ์ขึ้นมา

Tharam : เพราะบรูคลิน?

Marcus : ก็เหี้ย

แอปพลิเคชันสนทนาถูกปัดออกทันทีเมื่อรู้สึกว่ากำลังถูกเพื่อนสนิทไล่ต้อน พลันปลายนิ้วแกร่งก็คลึงเข้าที่ขมับทั้งสองข้างหวังลดทอนอารมณ์หงุดหงิดที่โถมเข้าใส่

อ่า…

ที่คิดมาตลอดว่าการหนีมาอยู่ไร่จะช่วยทำให้ตัดใจจากผู้หญิงของคุณชายใหญ่ลูเธอร์ได้นั้น เขาคิดผิดมหันต์

ธารเดือน ศิรวศิน ยังคงซ่อนอยู่ในทุก ๆ เศษเสี้ยวของความทรงจำ ซ่อนอยู่ในทุกที่ ทุกภาพ ทุกสัมผัส หรือแม้กระทั่งบนเรือนร่างของบรูคลินที่เขาไม่เคยคิดจะสนใจ

ความฟุ้งซ่านถูกมาเฟียหนุ่มทิ้งไว้ในที่แห่งนั้น ก่อนที่ไม่นานไฮเปอร์คาร์ก็จอดสนิทที่หน้าคลับเลานจ์สุดหรูของธาราม พร้อมกับที่ร่างสมส่วนเดินตรงไปยังห้องวีวีไอพี ที่มีสาวสวยระดับท็อปทอดกายรออยู่

“ห้ามจูบ เธอทำได้แค่อ้าขาแล้วครางเท่านั้น” ทายาทมาเฟียตระกูลดังเอ่ยบอกคู่นอนชั่วคราวเสียงเรียบ ขณะที่อีกฝ่ายปลดเปลื้องเสื้อผ้าเผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวนที่ไม่ว่าผู้ชายคนไหนได้เห็นก็ต้องหลงใหลในเรือนร่างเปี่ยมเสน่ห์นั้น

“อมก็ไม่ได้เหรอคะคุณชาย” ทว่าไม่ใช่กับมาร์คัส หวัง

“ไม่ได้”

มาเฟียหนุ่มยืนยันเสียงเข้มพลางปรายตาปราศจากอุณหภูมิไปมองคนตรงหน้า เป็นการย้ำเตือนว่าคำสั่งของเขาคือที่สุด เมื่อบอกกฎในการขึ้นเตียงเรียบร้อยแล้ว ที่สุดความกระสันอยากก็กำลังจะถูกระบายลงบนเรือนร่างของหญิงสาวแปลกหน้า

คอนด้อมขนาดใหญ่กว่ามาตรฐานชายทั่วไปถูกสวมเข้าที่แก่นกายแข็งชัน ก่อนที่ปลายหยักโค้งจะถูกจับจ่อไปตรงปากทางเข้าที่ฉ่ำเยิ้มรออยู่ก่อน โดยที่เขาไม่ต้องเล้าโลมให้เสียเวลา

ตั้งแต่อกหักมึงไม่เคยเงี่ยน

เรียวขาสวยถูกเบนออกให้กว้างขึ้น ขณะที่นัยน์ตารัตติกาลคมดุจ้องมองเนินเนื้ออวบคัดที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ถี่กระชั้นเพราะความตื่นเต้น

“บีบนมตัวเองสิ” เสียงราบเรียบเอ่ยสั่งเมื่อรู้สึกว่าความกระสันอยากที่พวยพุ่งก่อนหน้าเริ่มลดระดับลงเพราะประโยครู้ทันของธาราม

เพราะบรูคลิน?

ก็เหี้ย

“ครางดัง ๆ”

“อ๊ะ…คุณชาย…คะ…”

สรรพนามคุ้นหูที่ใคร ๆ ก็ต่างพากันเรียกขาน กลับทำให้หวนนึกถึงดวงหน้าหวานของคุณหนูตกอับที่เขาหลงรักสุดหัวใจ

แม่ง…

“ออกไปซะ” ที่สุดแล้วความกระสันอยากก็ไม่ถูกปลดปล่อยด้วยเรือนร่างของหญิงใดเช่นทุกครั้ง ร่างบอบบางสั่นระริกรีบออกจากห้องไปหลังเงินปึกใหญ่ถูกยื่นมาให้พร้อมสายตาคู่คมที่จ่อไปที่ลำคอแห้งผาก

ภายในห้องน้ำหรูที่สายน้ำอุ่นกำลังไหลชโลมชำระล้างร่างกายกำยำ เปลือกตาสีอ่อนก็พับลงพร้อมกับลมหายใจอุ่นร้อนที่เจ้าตัวพรูออกมาอย่างจนใจ เมื่อท้ายที่สุดก็ต้องปลดปล่อยความปรารถนาที่ยังคงคั่งค้างอยู่ด้วยมือของตนเองตามเคย

เครื่องหน้าคมคายปรากฏรอยย่นระหว่างเรียวคิ้วเข้มเมื่อออกแรงสาวชักท่อนเนื้อกลางกายเท่าไหร่ ความปวดหนึบราวกับจะปริแตกก็ยังไม่ลดทอนลงเสียที

ยิ่งสมาธิที่ใช้ไปกับการจินตนาการถึงดวงหน้าสวยหวานบริสุทธิ์ของหญิงผู้เป็นเจ้าของหัวใจถูกรบกวน รอยย่นระหว่างเรียวคิ้วเข้มก็ยิ่งปรากฏชัดขึ้น

หมาบ้าอย่างฉันมันเลียเก่งซะด้วยสิ อยากให้ช่วยสงเคราะห์ไหมล่ะ

ฉันสะดวกใช้นิ้วตัวเองมากกว่า ถอยไป!!

“อ่า…แม่ง” กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นเข้าเมื่อเวลานี้ภายในหัวมีภาพของใครบางคนที่เขาไม่เคยนึกถึง ลอยฟุ้งกระจัดกระจายแทรกตรงกลางระหว่างเขากับคนในความทรงจำ

บัดซบ…

เพราะความทรมานที่อัดอั้นมานานต้องการถูกปลดปล่อยเดี๋ยวนั้น ที่สุดแล้วมาเฟียหนุ่มจึงผ่อนลมหายใจอุ่นร้อนออกมาเฮือกใหญ่

ก่อนจะ…

“อืมม…บรูคลิน”

วินาทีนั้นความสมเพชเวทนาตัวเองก็พวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับอุณหภูมิในร่างกายที่สูงขึ้น อัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วเพราะเลือดในกายเดือดพล่าน ยิ่งทำให้สมองของคุณชายรองตระกูลหวังเลอะเลือน พร่าเบลอ

แรงราคะที่กำลังกัดกินทุกตรรกะนำพาเขาดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งจินตนาการที่เขาไม่เคยพบเจอ

ภาพเนินเต้าอวบอิ่มที่ประดับด้วยรอยจ้ำสีสวยนับไม่ถ้วนที่เขาเป็นคนละเลงบนเนื้อตัวหอมนุ่มมือ

เสียงครางหวานกว่าโทนปกติที่เคยได้ยิน

ไหนจะดวงหน้าหวานซับสีระเรื่อชื้นเหงื่อที่ปกปิดความปรารถนาส่วนลึกที่มีต่อเขาไม่มิดนั่นอีก…

ให้ตาย…

เขาอยากดำดิ่งลงไปในก้นสมุทรแห่งจินตนาการมากกว่านี้

อยากปลดปล่อยไอ้ความทรมานที่กำลังกัดกินตัวตนเขาเสียที

เพราะฉะนั้น…

“อ่าห์…ซี้ดด บรูคลิน เร็วอีก…”

…ช่างแม่ง

เสียงครางต่ำพร่าดังประสานกับเสียงสายน้ำอุ่นที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย ขณะที่ฝ่ามือแกร่งก็ชักรูดแก่นกายอุ่นร้อนถี่กระชั้น

ครั้งแล้ว ครั้งเล่า…

ทั้งการเร่งขยับมือและริมฝีปากได้รูปที่เอ่ยครางชื่อของยัยเด็กข้างบ้านที่เขาไม่เคยคิดจะให้สถานะอื่นนอกจาก ‘น้องสาว’

กระทั่ง…

“อืมมมม…”

ห้วงสุดท้ายของความปรารถนาปราศจากดวงหน้าหวานของหญิงสาวผู้ที่กุมหัวใจ ทว่ามีเพียงดวงหน้าสวยเจือความดื้อรั้น ที่มักมองเขาด้วยความชิงชังกับร่องรอยจ้ำสีกุหลาบบนเนินเนื้ออวบอมชมพูของใครบางคนเท่านั้น

อ๊ะ…กัดทำไม!

เจ็บนะ…อื้ออออ

“แม่ง…บรูคลิน…อ่าห์ อืมมมม”

ที่สุดแล้วความปรารถนาสีขาวขุ่นก็ถูกปลดปล่อยออกมา ระลอกแล้ว ระลอกเล่า ขณะที่มือแกร่งยังคงชักรูดกระทั่งปลดปล่อยออกมาจนหมดทุกหยาดหยด ก่อนที่เครื่องหน้าคมคายที่พราวระยับไปด้วยหยดน้ำจะผุดรอยยิ้มสมเพชเย้ยหยันตัวเองออกมาอีกครั้ง

เหอะ…รักธารเดือนมาก เลยอยากถนอมเขาให้ดีที่สุดสินะ

ใช่ ก็แค่ไม่อยากให้เขาแปดเปื้อน แม้จะเป็นในจินตนาการของตัวเองก็ตาม

แต่จะจินตนาการถึงใครก็ได้ ทำไมต้องเป็นยัยนั่นล่ะวะ

แม่ง…