บทที่ 5 อุบัติเหตุตรงหว่างขา

ราวหนึ่งชั่วโมงผ่านไป

ประตูบานใหญ่ของห้องวีวีไอพีสำหรับเจ้าของและหุ้นส่วนคลับหรูใจกลางย่านเศรษฐกิจในเขตตระกูลหวังถูกเปิดออก พร้อมกลิ่นอายดุดันที่บ่งบอกว่าผู้มาใหม่อยู่ในสภาวะอารมณ์ที่ไม่ปกตินัก

ทุกย่างก้าวของมาเฟียหนุ่มหอบเอาไอเย็นเยือก ที่พร้อมจะแช่แข็งทุกอย่างในห้องนั้นมาด้วย จนทำให้บรรดาหญิงสาวที่นั่งเอาอกเอาใจคุณชายเจ้าของสถานบันเทิงโอ่อ่าแห่งนี้ได้แต่หลบสายตาคู่คมที่ไม่แม้แต่จะชายตาแลพวกเธอเลยแม้แต่น้อย

“อาการมันเป็นยังไง” มาร์คัสหวังหย่อนตัวลงนั่งได้เพียงครู่ เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ของเพื่อนสนิทอย่างธารามก็ถามเปิดประเด็นขึ้น ครั้นหางตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่เพิ่งถูกเขาไล่ออกมาเมื่อราวชั่วโมงก่อน คนถูกซักไซ้ก็เข้าใจคำถามของอีกฝ่ายทันที

แก้วน้ำสีอำพันถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากได้รูป ก่อนมาเฟียหนุ่มจะตอบคำถามเมื่อครู่ด้วยน้ำเสียงปราศจากคลื่นอารมณ์ใด

“ก็ไม่ไง แค่ไม่มีอารมณ์จะทำแล้ว”

“อันนั้นกูไม่แปลกใจ แต่ที่แปลกใจคือทำไมจู่ ๆ มึงเกิดเงี่ยนขึ้นมา ทั้งที่ตั้งแต่โดนเมียเขาหักอก มึงก็ไม่เคยแตะผู้หญิงคนไหน”

“กูจะไปรู้หัวค…มันเหรอ” มุมปากหยักที่เพิ่งจะงับของว่างที่สาวบนตักป้อนให้ผุดรอยยิ้มบางเบาแล้วเปรย

“เชื่อสัญชาตญาณก็ดี ไม่แน่มันอาจจะบอกใบ้มึงว่าใครที่มันอยากภักดี”

“ค…ไม่ใช่หมาไอ้ห่า” คุณชายรองตระกูลหวังส่ายศีรษะเอือมระอาให้เพื่อนสู่รู้ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปสูบบุหรี่ที่อีกฝั่งของมุมห้องที่เป็นกระจกหนาบานใหญ่ หวังระบายมวลอารมณ์คุกรุ่นที่ยังคงอัดแน่นอยู่กลางโพรงอก ด้วยเพิ่งทำในสิ่งที่โคตรจะเฮงซวยลงไป

เกลียวควันสีขุ่นลอยฟุ้งไปในอากาศระลอกแล้ว ระลอกเล่า ช่วยลดทอนอารมณ์ด้านลบไปได้ส่วนหนึ่ง ทว่าชั่วขณะที่นัยน์ตารัตติกาลดุจหุบเหวลึกดำดิ่งไปในห้วงภวังค์ ไร้โฟกัสที่จุดใดเป็นพิเศษ ร่างบอบบางคุ้นตาที่เดินเข้าร้านมาก็สะท้อนในนัยน์ตาคู่คม

วินาทีนั้นหว่างคิ้วเข้มก็ปรากฏรอยย่นจาง ๆ ขณะที่มือแกร่งยกก้นบุหรี่ขึ้นจรดริมฝีปากหยักอีกครั้ง สายตาคู่คมยังคงวางไว้ที่ร่างบอบบางเย้ายวนของใครบางคนที่เขาไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่ พลันสมองก็คิดประมวลผลสถานการณ์ตอนนี้ไปด้วย

ด้วยสัญชาตญาณมาเฟียที่ต้องระแวดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา มือแกร่งอีกข้างจึงหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมากดส่งข้อความหาลูกน้องคนสนิท เพื่อไหว้วานให้ดูแลความปลอดภัยของว่าที่คู่หมั้นอยู่ห่าง ๆ

ครั้นละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมา ก็พบว่าภายในห้องเหลือเพียงเขาและหญิงสาวคนเดิมที่ธารามจัดหาไว้ให้ มาร์คัสหวังพ่นเกลียวนิโคตินระลอกสุดท้ายแล้วเดินไปหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาราคาแพง ก่อนที่ไม่นานแก้วเครื่องดื่มฤทธิ์แรงจะถูกสาวข้างกายส่งมาให้อย่างรู้งาน

ฉับพลันหน้าจอสมาร์ตโฟนก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะปรากฏข้อความที่ถูกส่งมาจากลูกน้องคนสนิท

Tongyang : คุณบรูคลินมาวันเกิดเพื่อนครับ นั่งดื่มที่หน้าบาร์ ตอนนี้ดื่มมาร์ตินีไปสองแก้วแล้วครับคุณชาย

หว่างคิ้วสีเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีรัตติกาลลึกลับปรากฏรอยย่นทันทีที่อ่านข้อความจบ

ห้าวอะไรนักวะ

แม้จะไม่ได้เจอกันมาหลายปี ทว่าเขาจำได้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนคออ่อนมากแค่ไหน อย่าว่าแต่มาร์ตินีเลย แค่ได้กลิ่นเหล้ายัยนั่นยังเมาได้ง่าย ๆ

แล้วนี่…

Marcus : ดูไว้ ถ้าเริ่มเมาก็พากลับเลย

Tongyang : ครับคุณชาย

แก้วน้ำสีอำพันถูกยกขึ้นมาจรดริมฝีปากหยักอีกครั้ง ก่อนที่แอลกอฮอล์รสขมปร่าจะถูกกระดกลงคอรวดเดียวจนหมด บุหรี่นอกราคาแพงมวนใหม่ถูกหยิบขึ้นมาคาบไว้ โดยวินาทีต่อจากนั้นหญิงสาวที่คอยปรนนิบัติก็จุดไฟแช็กให้จนเกิดประกายสีแดงวาบที่ปลายแท่งนิโคติน

ม่านควันสีขุ่นที่ลอยฟุ้งในอากาศบดบังสายตาหวานเยิ้มที่เคลือบความนัยบางอย่างเอาไว้ มังกรตัวที่สองของตระกูลหวังในเวลานี้ปราศจากการระแวดระวังตัว เพราะตาชั่งภายในหัวกำลังทำหน้าที่ชั่งตวงระหว่างตรรกะและอารมณ์ จากเหตุการณ์เมื่อกลางวันกระทั่งมาถึงฉากที่เขาเอาแค่ครางชื่อยัยเด็กข้างบ้านนั่น

ทว่าที่สุดแล้วคำตอบที่ได้ก็คือ เพราะบรูคลินมีหลายอย่างคล้ายกับธารเดือน ศิรวศิน

โดยเฉพาะกลิ่นดอกไม้บนเรือนร่างนุ่มนิ่มนั่น…

อ่า…แม่งเหอะว่ะ

แบบนี้กี่ชาติถึงจะตัดใจจากยัยนั่นได้

บรั่นดีราคาแพงถูกกระดกลงคอครั้งแล้ว ครั้งเล่า ขณะที่นัยน์ตาคมสีรัตติกาลกวาดสายตาอ่านข่าวธุรกิจในแวดวงสังคมชั้นสูงไปด้วย

หึ

เสียงแค่นหัวเราะสมเพชตัวเองดังขึ้นในลำคอแกร่ง เมื่อมุมปากหยักไม่รักดีผุดรอยยิ้มเบาบางทันทีที่ดวงหน้าสวยหวานของหญิงผู้กุมหัวใจสะท้อนในนัยน์ตาคู่คม

ข่าวการเปิดตัวกิจการใหม่ของบริษัทในเครือศิรวศินภายใต้การบริหารของลูเธอร์ปรากฏแทบทุกช่องทาง แน่นอนว่าใบหน้าคมคายของผู้นำลูเธอร์จึงเป็นสิ่งที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเห็น

มาร์คัสหวังแค่นหัวเราะเสียงฮึในลำคอเมื่อรู้สึกเหม็นความเล่นใหญ่ของผู้นำลูเธอร์ที่แสดงความคลั่งรักออกสื่อเอิกเกริกใหญ่โต

สายตาคมเลือกที่จะเมินบทสัมภาษณ์ของศรัตรูหัวใจอย่างราฟาเอล ลูเธอร์ไปอ่านบทสัมภาษณ์ของธารเดือน ศิรวศินแทน ทว่ากวาดสายตาไล่อ่านได้เพียงไม่กี่บรรทัด ข้อความแจ้งเตือนจากลูกน้องคนสนิทอย่างตงหยางก็เด้งขึ้นมาดึงสายตาอีกครั้ง

Tongyang : มีผู้ชายมานั่งดื่มกับคุณบรูคลินครับ จะให้ผมกันออกไหมครับคุณชาย

ข้อความไร้สาระปรากฏในกล่องแจ้งเตือนเพียงครู่ก็หายไป มาร์คัสหวังไม่ได้ให้ความสนใจในสิ่งที่เพิ่งได้รับรายงานมาเท่าไหร่นัก เพราะสมาธิทั้งหมดถูกใช้ไปกับการอ่านบทสัมภาษณ์ของคุณหนูตระกูลดังในปกครองของลูเธอร์

ทว่า…

Tongyang : ดูเหมือนว่าคุณบรูคลินจะสมัครใจไปข้างนอกกับอีกฝ่าย จะให้ผมทำยังไงต่อ คุณชายกรุณาออกคำสั่งด้วยครับ

ปึก!!

วินาทีนั้นก้นแก้วบรั่นดีราคาแพงก็กระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง มาเฟียหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะสาวเท้าออกจากห้องไป

ใช้เวลาเพียงไม่นาน มาร์คัสหวังก็เดินจากชั้นสองลงมาถึงหน้าบาร์ เงาดุดันเปี่ยมอำนาจของเขาที่ตกกระทบไปบนร่างของชายผู้นั้น กอปรกับนัยน์ตารัตติกาลเย็นเยือกที่จ้องกดดันลมหายใจ ทำให้แก้วบรั่นดีในมือสั่นเทาถูกวางลงอย่างเชื่องช้า ราวกับอีกฝ่ายเกรงว่าการเคลื่อนไหวของเขาจะทำให้มาเฟียใหญ่ไม่พอใจหนักเข้า

ด้วยไอรังสีชวนหวาดหวั่นไม่ต่างจากคมมีดที่รุกไล่คืบคลานเข้ามาจ่อที่ลำคอ ชายหนุ่มจึงรู้โดยสัญชาตญาณทันที ว่าเขาเผลอเข้าใกล้คนที่ไม่ควรใกล้ ที่สุดแล้วร่างสั่นเทาจึงรีบอันตรธานหนีหายไปจากบริเวณนั้นในที่สุด

เมื่อไอ้ตัวขวางหูขวางตาไม่อยู่เกะกะแล้ว มาเฟียหนุ่มจึงเบนสายตาคมดุไปมองว่าที่คู่หมั้น เป็นจังหวะเดียวกันกับที่คนที่เริ่มกรึ่มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หันมาสบตากัน

อุณหภูมิบริเวณนั้นลดลงฮวบฮาบ

ดวงหน้าหวานเหยเกทันทีเมื่อเกลียวควันสีขุ่นพวยพุ่งออกจากริมฝีปากได้รูปของคนตรงหน้า แล้วฟุ้งกำจายไปในอากาศ บดบังนัยน์ตาคมดุคู่นั้นไว้ทั้งหมด จนไม่อาจคาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายมองเธอด้วยสายตาแบบใด 

แต่จะแบบไหนมันก็น่ารำคาญทั้งนั้น!

พระเจ้าเกลียดอะไรเธอหนักหนา ถึงต้องขีดเส้นชะตาให้เธอมาเจอกับไอ้หมาบ้าโรคจิตแบบเขาอีกครั้งที่นี่!

คุณหนูตระกูลดังชักสีหน้าไม่พอใจก่อนจะหันกลับไปสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ต่อ โดยแสร้งไม่สนใจมาเฟียเพื่อนบ้านที่ยืนกดดันลมหายใจเธออยู่ด้านหลัง

“ไง ไม่คิดจะทักกันหน่อยเหรอยัยเพื่อนบ้าน” น้ำเสียงราบเรียบทว่าติดยียวนดังแหวกอากาศเย็นเยือกมาในที่สุด ดวงหน้าสวยหมดจดที่ซับสีระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จึงหันขวับมามองคนพูดอีกครั้งแล้วเปรย

“เหม็นบุหรี่ ไปไกล ๆ” สีหน้ารังเกียจที่ไม่คิดปิดบังสะท้อนในนัยน์ตารัตติกาลคู่คมทันทีที่จบประโยคนั้น คนทั้งคู่สบประสานนัยน์ตากันอีกครั้ง บรูคลินอยากเบนสายตาหลบ ทว่ากลับทำอย่างที่ใจคิดไม่ได้

ราวกับถูกตรึงไว้ในห้วงรัตติกาลไร้แสงที่หนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ เวลานี้เธอทำได้เพียงวางสายตาไว้ที่มาเฟียเปี่ยมอำนาจตรงหน้า

เพียงเขาขยับตัวเล็กน้อยระยะห่างที่เคยมีก่อนหน้าก็ร่นลงไป วินาทีนั้นกลิ่นหอมลึกลับราวกับอยู่ในป่าลึกที่เจือปะปนกับกลิ่นฉุนของนิโคตินก็ลอยฟุ้งกำจายใต้จมูกโด่งรั้น

วาบ

ราวกับถูกเขากั้นออกจากโลกทั้งใบแล้วกักขังไว้ในห้วงมืดมิดนั้น คนคออ่อนได้แต่มองรอยยิ้มร้ายกาจที่ปรากฏบนใบหน้าคมคาย ก่อนที่ควันสีขุ่นจะถูกเขาจงใจพ่นมันออกมาอีกครั้งแล้วเปรยเสียงเย็น

“รอให้มันคลุ้งในปากเธอก่อนค่อยมาทำท่ารังเกียจ”

ไวกว่าความคิด…

“มารยาทหัดมีบ้าง”

ประโยคต่อว่าหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีหวาน ขณะที่คนถูกต่อว่าแค่นเสียงฮึในลำคออย่างดูแคลนกลับไป

เดิมทีเขาตั้งใจเพียงจะลงมาดูสภาพยัยว่าที่คู่หมั้นที่แม่งไม่รู้จักระวังเนื้อระวังตัว ทั้งที่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ปกติเลยสักนิด เพราะบ้านยัยนี่กำลังถูกพวกวาเลนเซียหมายหัว

ทว่าตอนนี้ปากเล็ก ๆ นั่นที่เอาแต่ก่นด่าเขา บวกกับดวงตากลมสวยที่ฉายแววดื้อรั้นแค่กับเขานั้น ทำเอาเขาอยากอยู่กวนใจอีกฝ่ายต่ออีกสักหน่อย

อยากวอนดีนัก…

ที่สุดแล้วระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ก็ลดลงอีกครั้ง เมื่อช่วงขายาวจงใจขยับเข้ามาใกล้ ก่อนที่ในวินาทีต่อมาเครื่องหน้าคมคายดุจพระเจ้าบรรจงปั้นแต่งจะโน้มลงไปอยู่ในระดับเดียวกันกับดวงหน้าหวานแล้วเปรย

“บุหรี่นี่มันต่างจากนมเธอยังไง…” น้ำเสียงยียวนกวนอวัยวะเบื้องล่างดังกระทบโสตประสาทคุณหนูภัควัฒน์สิริอีกครั้ง เรียวมือเล็กกำรวบแก้วค็อกเทลในมือไว้แน่นจนขึ้นข้อขาว ขณะที่ดวงหน้าสวยเฉี่ยวเจือความเย่อหยิ่งยังคงราบเรียบไม่แสดงความหวาดหวั่นใดออกมา

แน่นอนว่าปฏิกิริยาเหล่านั้นอยู่ในสายตาของมาเฟียหนุ่มทั้งหมด น่าแปลกที่หมู่นี้ความเป็นบรูคลินสร้างแรงกระเพื่อมบางอย่างในแง่ลบที่สามารถกวนใจเขาได้ทุกครั้ง

อาจเพราะตั้งแต่ยัยนี่กลับมา สายตาคู่นั้นที่มองเขาต่างออกไป

มันเคยทอประกาย 'อ่อนหวาน' และ 'ชื่นชม' เขามากกว่านี้

ทว่าตอนนี้กลับ…

หึ

เลือดในกายที่จู่ ๆ ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาเพราะความสนุกที่ได้แหย่อีกฝ่าย ส่งผลให้มุมปากหยักผุดรอยยิ้มพึงพอใจอย่างไม่คิดปิดบัง

มาร์คัสหวังจงใจเคลื่อนใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้ กระทั่งกลิ่นดอกไม้บางชนิดที่เป็นกลิ่นประจำกายของคนตรงหน้าลอยอบอวลใต้โพรงจมูกโด่ง นัยน์ตาคู่คมจงใจกดจ้องลงไปตรงเนินเนื้ออวบอิ่มที่เพิ่งได้ลิ้มลองมาเมื่อกลางวัน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังหลุดจากพันธนาการของอาการมึนเมา

“…ฉันอยาก ‘ดูด’ ตรงไหนก็จะดูด ตรงนี้แม่งยังได้เลยบรูคลิน”

ซ่า!!!