Masukฉันชอบเขา คุณหมอสกินหน้านิ่ง แสนเย็นชาคนนี้... นี่! ไม่ต้องสัยหรอก ว่าอะไรดลใจให้ฉันหลงผิด หน้าตาเขาล้วนๆ ! โอ้ย! แต่ฉันจะแกล้งเขายังไง ให้ได้หัวใจคุณหมอน้ำแข็งคนนี้มาครองล่ะ ยิ่งฉันพยายมเข้าใกล้ ยิ่งฉันพยายามหยอดเขาเท่าไหร่ การกระทำเขามันยิ่งสวนทางสะงั้น! หรือว่า... ตัวตนที่แท้จริงของคุณหมอน้ำแข็งคนนี้ เขาจะ..เร่าร้อน!! อ๊าย!! เธอซวยแล้ว ลินิน..
Lihat lebih banyakเมื่อคุณเดินเข้าร้านกาแฟที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกาแฟ คุณจะรู้สึกอารมณ์ดีและกระปรี้กระเปร่า เพราะกลิ่นของกาแฟนั้น..จะช่วยทำให้สมองตื่นตัว..ลดความเครียด กระตุ้นสมอง และ ความรู้สึก.
เว้นแต่เขา ที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย ไม่มีอะไรกระตุ้นเขาได้เลย!
แพทย์ผิวหนังผู้นี้ ผิวขาว จมูกโด่ง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร เขายืนนิ่ง สั่งกาแฟเดิมๆ ไซส์เดิมๆ สีหน้าเดิมๆ สายตาเดิมๆ ไม่เคยยิ้ม ไม่เคยหัวเราะ
บ้า!! มันมีคนแบบนี้ด้วยเหรอ!!
โอ้ว~!! ท้าท้ายหัวใจลินินชะมัด ! >.<
ใช่ ฉันชอบเขา ฉันชอบเขาแล้วจริงๆ อะไรที่ยากๆมันท้าทายดี ฉันอยากเอาชนะเขา อยากจะเลีย เอ้ย! อยากจะละลายความเยือกเย็นของเขาให้มันหายๆไปสักที
อุ้ย...แค่คิดก็ ฟิน แล้ว....
“รับอะไรดีคะ^^” พนักงานแคชเชียร์เอ่ยถามเสียงใส พร้อมส่งยิ้มหวานหยดย้อยไปให้แพทย์หนุ่ม แต่เขานิ่ง และ เปรยตามองด้วยสายตาเรียบเฉย
“อเมริกาโน่เย็น เพิ่มช็อต” เมื่อสั่งเสร็จ เขาก็ยื่นบัตรพนักงานโรงพยาบาลให้
“ขอโทษนะคะคุณหมอ คุณน้ำหวานสั่งมาว่า กับคุณหมอเท็นยกเว้นค่ะ ทานฟรี^^” พนักงานแคชเชียร์รีบแจ้งเขาถึงสิทธิพิเศษที่ถูกยกเว้น
แต่เขาทำหน้านิ่ง และพ่นลมหายใจออกมา
ไม่พอใจที่ได้กินฟรี?
“ฉันจะจ่าย เอาไปรูดสะ” พนักงานแคชเชียร์หันมามองฉันทันที ทำไมหน่ะเหรอ ก็ฉันเป็นผู้จัดการที่นี่ น้ำหวานเจ้าของร้าน ให้สิทธิ์ฉันตัดสินใจแทนทุกอย่าง
“คุณลินินคะ” ฉันพยักหน้าให้พนักงานแคชเชียร์ ก่อนจะเดินไปประจำที่แทน
“ค่ะคุณหมอ จ่ายก็จ่าย ทางนี้ไม่ซีเรียส เข้าใจค่ะว่าคุณหมอรวย^^” เขาถอนหายใจ ฉันจึงรีบดึงบัตรจากมือเขามารูด
“...” เงียบ ไม่ตอบ เออ ตอบเองก็ได้!
“ค่ะ^^ โอเคนะคะคุณหมอ ยิ้มหน่อยค่ะ บางทีอะไรมันอาจจะดีขึ้น”
“ไม่ตลก...” เมื่อกาแฟที่เขาสั่งวางลงบนโต๊ะ เขาก็รีบหยิบแก้วเดินจากไปทันที.. และสายตาเย็นชาคู่นั้นมันขมวดคิ้วรำคาญใส่ฉัน!
“รำคาญเค้าทำไมตัวเอง....”
น่าแกล้ง แกล้งดีกว่า ฉันรีบวิ่งตามเขา อยากยื่นข้อเสนอ ที่ฉันจะได้เห็นหน้าเขาทุกวัน..
“คุณหมอขาาาาา บัตรสะสมแต้มค่ะ^[]^”
ปึก ~!
อยู่ๆ เขาก็หยุดเดิน ฉันที่วิ่งตามหลังเขาติดๆ เผลอชนแผ่นหลังเขาจังๆ ทะ ทำไม ...หอมจังเลย เขาหันมามองหน้าฉันทันที ก่อนที่ริมฝีปากสวยคู่นั้นกำลังจะ เอ่ย ขอโทษฉัน.
“น่ารำคาญ..” อึ๋ย ไม่ใช่!!มันก็จะจุกหน่อยๆ แต่ทนได้ ลินินทนได้!
ฉันค่อยๆดันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะอุ้มน้ำแข็งขึ้นมาเข้าเต้าถึงลูกจะกินนมอยู่ คุณพ่อเขา ก็ยังมองมา ไม่ได้หลับ หรือทำอย่างอื่นเลย เขามองแต่ฉันกับลูก“มองอะไรคะคุณพ่อ^^”“ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้...”“ทำไมล่ะคะ...ลินินเก่งไหมล่ะ จีบคุณหมอติดด้วย^[]^” เขาหัวเราะเบาๆ แล้วลูบหัวลูกไปด้วย“เก่ง...ฉันแพ้ทางเธอหมดทุกอย่าง” ฉันยิ้มกว้างออกมาทันที“อะไรบ้างคะ เล่าหน่อยสิ ทำไมคุณหมอถึงรักลินินได้^^”“พูดไปหมดแล้ว...ถามทำไมอีก”“อยากรู้ค่ะ นะคะ^[]^” ฉันยิ้มไม่หุบ ฉันอยากฟังอีกจริงๆ ฉันชอบเวลาที่เขาบอกความรู้สึกตัวเอง เพราะที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยพูดอะไรเลย ฉันอยากได้ยินมันซ้ำๆ ให้หัวใจฉันมันชื้นขึ้นไปอีก...“อืม...เวลานี้ ตีสาม?”“ตีสามนี่ล่ะค่ะ โรแมนติก^[]^” เขาลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง แล้วค่อยๆเอนตัว เอาหัวมาพิงไหล่ฉัน“ฉันรักทุกอย่างที่เป็นเธอเลยลินิน...รักรอยยิ้ม รักแก้ม รักตา รักหน้าผาก..รักไปหมดทั้งตัว”“.......” ฉันนั่งนิ่ง ไม่พูดอะไรต่อ แต่ปาก..ยิ้มไม่หุบ“เธอ..ทำให้ฉันอยากพูด อยากพูดแต่กับเธอ..อยากกอดเธอ อยากจูบเธอ อยากแต่เธอ....” อยากแต่ฉันงั้นเหรอ?“ถ้ามีคนมาจีบคุณหมอ เหมือนที่ลินินทำ คุณหมอจะหลง
จะให้อยู่เฉยๆ มันก็ไม่ใช่ฉันสิ ฉันหาอะไรทำตลอด อยู่บ้านก็ช่วยคุณพ่อคุณแม่เลี้ยงหลาน ช่วยแม่บ้านทำกับข้าว... ฉันทำหมดจริงๆทำหมดจนฉันเริ่มรู้สึก..ปวดท้องโอ้ย~ มันปวด โอ้ย!~ เหมือนฉันจะ..ซ่าส์..... น้ำคร่ำ! ใช่แน่ๆ ใช่แน่ๆ น้ำคร่ำ!“โอ้ยยยยย!! ปวด ท้อง!” ฉันรีบเดินไปจับเก้าอี้ไว้ เมื่อสองแฝดสลับกันถีบท้อง และดันตัวเองออกมาไม่หยุดฮือออออ !“ลินิน!”“น้ำตาล!” สามี กับพี่ชายเขารีบวิ่งมาหาฉันทันที ก่อนที่หมอสูติเจ้าของไข้เขาจะวิ่งออกไปเตรียมรถให้หมอเท็นรีบประคองฉันไว้..เขาบีบมือฉันเบาๆไม่หยุด“อดทนนะ อดทนนะ...” ฉันหายใจหอบ พยายามพยักหน้าตอบเขาไป แต่เหงื่อมันกลับท่วมหน้าท่วมตาไปสะหมด ...โอ้ย ทำไมฉันปวดขนาดนี้!!อย่าถีบแม่สิลู๊กกกก! อย่าถีบแรง แม่เจ็บ!!“โอ้ย! ลูกถีบหนักมาก คุณหมอคะ ฮือๆปวดท้อง ไม่ไหวแล้ว!!” เมื่อหมอนายขับรถมาจอด หมอเท็น เขาก็รีบอุ้มฉันขึ้นรถไปโรงพยาบาลทันทีคลอดตอนนี้ไม่ได้รึไง นั่นก็หมอ นี่ก็หมอ ~ โอ้ยย ฉันไม่ไหวแล้ว!“จะออกแล้วค่ะ จะออกแล้ว!!” สามีรีบถกกระโปรงฉันดู ก่อนที่เขาจะตกใจ..เบิกตากว้าง“เปิดแล้ว ...”“ลินินฮึบไว้นะ ท้องแฝด คลอดเองอันตราย!” หมอนายตะโกนมาจากฝั่ง
เกิดอะไรขึ้นกับเขา..“กะ เกิดอะไรขึ้น..ทำไม ใครทำ” ฉันเอามือปิดปากแน่น อย่าร้องนะลินิน อย่าร้อง(ผู้มีอิทธิพล...)“ถึงกับฆ่ากันเลยเหรอ สงสารอ่ะ เฮ้อ ฉันเครียดเลย น้ำตาจะไหล ไม่อยากร้อง ไม่อยากเครียด กลัวลูกเครียดตาม โอ้ยยย !”(ใจเย็นๆ)ฉันรีบกดวาง..ไม่อยากฟังอะไรไปมากกว่านี้ กลัวตัวเองไม่ไหว กลัวร้องไห้ออกมา...ตอนนี้ฉันนั่งถอนหายใจอยู่พักใหญ่ พยายามจะไม่เครียด แต่ก็ทำไม่ได้เขาเลี้ยงฉันมา ตั้งแต่จำความได้ฉันก็เรียกเขาว่าพ่อมาตลอดถึงฉันจะถูกขโมยมา ถูกเอาเปรียบ แต่ที่ผ่านมาฉันก็คิดว่าเขาคือพ่อ คือผู้มีพระคุณ“แม่ขอโทษลูก เฮ้อ แม่จะไม่เครียด พยายามอยู่ๆ” ฉันลูบท้องตัวเองเบาๆ จนหมอเท็น บีบมือฉันแน่น“เป็นอะไร คุยกัน..ระบายออกมา” ฉันเม้มปาก มองหน้าสามีก็จะร้องไห้อีกแล้ว“ลินิน..อย่าเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว” ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจบอกเขาไป“พ่อเลี้ยงโดนยิง...เสียแล้วค่ะ” หมอเท็นขมวดคิ้วนิดหน่อย แล้วถอนหายใจออกมาตามๆฉัน“ใครยิง..”“น้ำหวานบอกว่า เป็นผู้มีอิทธิพล...” เขาถอนหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนจะบีบมือฉันแน่น มองฉัน ด้วยความเป็นห่วง“อย่าคิดมาก..” และเขาก็ไม่สนใจ ตักกับข้าวใส่
“ดะ ดมอะไรคะ กลัวแล้ว...”“แบบนี้ไง...” ไม่ทันได้ถามต่อ เขาก็ก้มลงมาซุกไซร้ซอกคอฉันแล้วหน้านุ่มๆ กำลังส่งริมฝีปากคู่สวย ลงมาบดจูบไล่ระดมไปทั่วซอกคอ ก่อนที่เขา จะลดระดับไล่ต่ำลงไป ช้าๆ ช้าๆ อื้ม~ตอนนี้..ลินินกำลังถูกดมกลับแล้ว“อ่าส์...ทำไม ดม สะเสียวเลยคะ” ฉันบีบไหล่เขาแน่น จนสามีสุดที่รัก เขาเปลี่ยนมาประกบจูบปิดปากฉันไว้แทนอื้มมม~ ลิ้นอุ่นกำลังสอดเข้ามา เขาบดจูบฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับพยายามปลดเสื้อผ้าอาภรณ์เราสองออกจากตัว“แบบนี้..คือดมเหรอคะ?” ฉันถอนจูบ ถามเขาด้วยความสงสัย ก่อนจะจ้องมองสายตาเย็นชาคู่นั้นตาเป็นประกาย จนคุณหมอสกินเขาถามกลับมาเรียบๆ“ถามเยอะ..ต้องการอะไร” แล้ว..รอยยิ้มกรุ้มกริ่มก็เผยออกมาจากริมฝีปากฉัน“ลินิน..ก็อยากดมคุณหมอเหมือนกัน เรามาผลัดกันดมไหมคะ..คุณสามี^^” เขาหัวเราะเบาๆจนฉันจะละลาย และ อยากจะดึงเขาลงมาหอมอีกให้ได้“มาแบบนี้ ไม่ได้ทาอะไรไว้ตรงไหนใช่ไหม...” ยังจะระแวงบอระเพ็ดอีก!“ไม่ทาค่ะ..ปลอดภัยทั้งตัว ขอหนักๆให้ห้องข้างๆเสียวไปด้วยนะคะ^[]^”คุณสามีเบิกตากว้าง ก่อนที่เขาจะอมยิ้มให้ฉันเบาๆ แล้วโน้มตัวลงมาจูบฉันอีกครั้งมือคุณหมอสกิน กำลังคลึงเบาๆที่ทรวงอ
ฉันยืนมองถุงแซนด์วิชบนเคาน์เตอร์นานสองนาน ฉันต้องเอาไปให้หมอเท็น แต่ฉันไม่กล้าสู้หน้าเขาเลย...เมื่อคืนเรามีอะไรกัน ฟังไม่ผิด เรามีอะไรกันจริงๆ! แล้วยิ่งตอนนี้ ใครก็ทัก ว่าฉันเดินแปลกๆ เป็นอะไร? ขาแพลง หรือ ล้ม? เฮ้อ! ฉันเจ็บตรงนั้นจริงๆ ทุกครั้งที่เดิน มันเสียดสีไปหมด ฮือๆ ทำไมเป็นผ
ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในห้องพี่ชาย เล่นกับหลานไป คุยกับมันไป พี่ชายผมมันนอนอยู่บนเตียง มันกึ่งหลับกึ่งตื่น รอโทรศัพท์จากพี่สะใภ้“เท็น...จีบเถอะ เดี๋ยวคนอื่นชิงไปสะก่อน”“ชิงอะไร....” มันพลิกตัวเอามือก่ายหน้าผาก เหมือนจะง่วงเต็มทน คงจะหาเรื่องคุยกับผมเพื่อไม่ให้ตัวเองหลับ“ชิงสาวของแกไง ...ได้ยินหมอสูติจ
ผมจับเธอมาซบไหล่ตัวเอง ใช่ผมทำ ผมรำคาญ ทำไมต้องแกล้งทำ แกล้งทำว่าตัวเองไม่เป็นอะไร เฮ้อ! ตอนนี้ลินินซบไหล่ผม และปล่อยน้ำตาไหลลงไหล่ผมด้วย จนสักพักเธอก็เงียบไป ผมได้แต่มองเธอผ่านกระจกหลัง แล้วเห็น ลินินกำลังหลับ ก่อนที่เธอจะงัวเงียขยับตัวลงมานอนที่ตักผมแทนเฮ้อ เรื่องนี้คงเกิดตั้งแต่เมื่อคืน คงจะเป็
เขาไม่ตอบ รีบหยิบกาแฟแล้วเดินออกไป...ครืน ครืน~ พ่อ...“ค่ะพ่อ”(ลินินโอนเงินค่าเทอมให้เนลด้วยสิ วันสุดท้ายแล้ว พ่อยุ่งๆ ) ค่าเทอมงั้นเหรอ ทำไมต้องเป็นฉันอีกล่ะเนี่ย ทั้งเดือนฉัน ก็แทบจะไม่ได้ใช้เงินที่ตัวเองหาเลยนะ“สักพักนะคะ ลูกค้าเยอะ”(เดี๋ยวนี้เลย) ฉันหันมองร้านกาแฟที่คนพลุกพล่าน ก่อนจะถอนหา