บทที่ 7

 

“ลุคคาลองนอนกับฉันสักครั้งไหม ฉันอาจไม่ได้สวยที่สุด แต่รูปร่างดีมากเลยนะ แล้วคุณก็ไม่เสียหายอะไรหรอก”

โดยไม่คาดคิดเขาเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคลิปเสียงที่บันทึกเอาไว้ให้เธอฟัง

“นี่”

วรรณนรีได้ยินเสียงตัวเองตอนเมาแล้วก็อยากจะคลุ้มคลั่งขึ้นมา ทั้งอาย โกรธ และนึกไม่ถึงว่าเขาจะถึงขั้นเก็บคลิปเสียงเธอเอาไว้

ลุคคามองใบหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของวรรณนรี ยิ่งรู้สึกว่าเธอน่ารักจนเขาอดที่จะแกล้งต่อไม่ได้

“คุณ!”

วรรณนรีเอื้อมมือมาแย่งโทรศัพท์ในมือลุคคา แต่เขาโยกแขนหลบอย่างรู้ทัน เธอถึงกับกระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ

“ทำอะไรต้องเก็บหลักฐาน ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ”

“อึก”

“ว่าไง ตอนนี้มีอะไรจะพูดอีกไหม” ลุคคารั้งเอวบางเข้าหา โน้มหน้าลงพูดข้างผิวแก้มวรรณนรี

ลมหายใจร้อนกรุ่นทำเธอคันยุบยับไปข้างในหัวใจ เหลือบตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา สีหน้ามีความลังเลเหลืออยู่

“ทำไม มีใครรออยู่ที่ห้องหรือไง”

“ไม่ ไม่มี...”

วรรณนรีลมหายใจติดขัด ลนลานปฏิเสธ กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิดจึงไม่ทันสังเกตเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย

“หรือว่าเธอรังเกียจฉัน”

“ฉัน...”

วรรณนรีอ้ำอึ้ง มองตอบสายตาจับจ้องของเขา หัวใจสั่นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

“....” ลุคคาเฝ้ารออย่างใจเย็น ...หากเธอตอบว่ารังเกียจ เขาก็ยินดีปล่อยเธอไป

“ฉัน... เปล่ารังเกียจคุณ”

            เสียงวรรณนรีเบายิ่งกว่ากระซิบ จนลุคคาต้องเอาหน้าเข้าไปใกล้ ปลายนิ้วแข็งร้อนเชยคางเล็กมนขึ้นมา เพื่อให้มองสบตาเขาชัดๆ

            “ถ้างั้น...” เสียงแหบทุ้มเว้นช่องว่าง เป็นคำถามปลายเปิด โยนการตัดสินใจอันยากลำบากนี้ให้เธอ

            “ทำแบบนี้ คุณจะเสียใจ”

            แท้ที่จริงวรรณนรีเป็นห่วงความรู้สึกเขามากกว่าตัวเธอเองเสียอีก

            “เธอก็อย่าทำให้ฉันผิดหวังสิ”

            “....”

            ลมหายใจร้อนกรุ่นราดรดลงบนผิวแก้ม เสียงสากทุ้มกระทบแนบกกหู หัวใจวรรณนรีขนลุกซู่ ขาอ่อนเปลี้ยขึ้นมาทันที แขนเล็กเรียวยกขึ้นคล้องรอบลำคอแกร่งเพื่อหาที่ยึดเกาะ เอียงคอหลบซุกกับแผ่นอกกว้าง สัมผัสผิวเปลือยผ่านสาบเสื้อที่ปลดกระดุมของเขาโดยบังเอิญ

            เธอกระตุ้นเลือดลมของลุคคาให้พลุ่งพล่านยิ่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

            คนทั้งคู่อิงแอบกันในความเงียบงันของห้องครัว ไร้ซึ่งคำพูด เหลือเพียงภาษากายที่ตอบสนองซึ่งกันและกัน

            วรรณนรีรู้สึกถึงแรงเต้นของหัวใจเขาที่แนบชิดกับอกของเธอ มือที่โอบเอวไว้แน่นราวจะไม่ยอมให้หนีไปไหน ครู่ต่อมาแผ่นหลังของเธอก็สัมผัสกับขอบเคาน์เตอร์ครัวเย็นเยียบ

            เบื้องหลังคือพื้นหินอ่อนแข็งกระด้าง เบื้องหน้าคือความร้อนรุ่มจากเรือนร่างสูงใหญ่

...ถูกกักขังอย่างสมบูรณ์

            วรรณนรีกัดริมฝีปาก หัวใจสั่นไหว

            เสียงน้ำหยดติ๋งสะท้อนก้องในอ่างสแตนเลสยิ่งขับให้บรรยากาศอึดอัดกว่าเดิม

            แสงไฟสีอุ่นสะท้อนวาวในดวงตาคมที่จ้องเธอไม่กะพริบ ความเป็นเหตุเป็นผลละลายหายไปในความเงียบ เหลือเพียงแรงปรารถนาที่เพิ่มทวีขึ้นทุกขณะ

            ปลายนิ้วแข็งลากไล้กรอบหน้าบาง เชยคางเล็กมนขึ้นมาจรดริมฝีปากแผ่วเบาใต้ริมฝีปากล่าง ปล่อยกลิ่นอายที่ยากจะขัดขืนใส่วรรณนรี

            ร่างบางอ่อนระทวยใต้สัมผัสรุกเร้าของลุคคา

            ริมฝีปากหยักหนาค่อยๆ ลากจุมพิตร้อนฉ่าลงมาตามซอกคอ เนินไหล่ กระทั่งมือหนาก็ไม่ยอมอยู่เฉยๆ บีบคลึงโคนขาของเธออย่างมีชั้นเชิง

            “อ๊ะ!”

            วรรณนรีร้องเสียงหลงเมื่อปลายนิ้วแข็งแทรกแนวซิปของกางเกงเข้ามาสัมผัสกับเนื้อซับในตัวบางของเธอ

            หัวใจหญิงสาวสั่นระรัว ลมหายใจรวนไปหมด ขนกายลุกชูชันเพราะไม่ชินกับฝ่ามือของคนอื่น

            “อื้อ~”

            ทว่าลุคคาเหมือนไม่ได้ยิน ลูบคลำเนินท้องน้อยแล้วค่อยๆ สอดนิ้วลึกลงไป กรีดไล้ร่องเล็กที่กำลังร้อนรุ่มให้ระอุยิ่งขึ้น

            วรรณนรีถูขาไปมา เปล่งเสียงครางหวามเป็นพักๆ ร่างกายสะดุ้งเฮือกครั้งแล้วครั้งเล่า

            เมื่อคนสองคนใจตรงกัน ความหื่นกระหายก็ไม่อาจระงับได้อีกต่อไป

            สัมผัสร้อนผ่าวซุกไซ้ข้างลำคอ ลมหายใจร้อนระอุพัดไล้ผิวกายเป็นจังหวะสั่นไหว

            เสื้อสูทวรรณนรีลงไปกองบนพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกที เสื้อเชิ้ตก็โดนกระตุกจนหัวไหล่เปลือยเปล่าโผล่สัมผัสอากาศเย็นเยียบ ทว่าไม่นานก็โดนริมฝีปากของคนตรงหน้าครอบครอง

“หอมมาก”

เสียงสูดดมของเขาทำเอาวรรณนรีสะท้านไปทั้งทรวง ทั่วทั้งร่างรู้สึกร้อนเหมือนโดนไฟสุม

“คุณก็ถอดบ้างสิ”

วรรณนรีทนไม่ไหว สอดมือเข้าไปในรอยตะเข็บเสื้อที่เปิดอ้า สัมผัสแผ่นอกล่ำของเขาอย่างหลงใหล

“ถอดให้ผมสิ”

วรรณนรีเหลือบมองใบหน้าหล่อเหลาของลุคคา เมื่อกี้เขาแทนตัวเองว่า ‘ผม’ ทั้งที่ปกติไม่เคย ทว่าตอนนี้เขากลับใช้คำสุภาพกับเธอ

วรรณนรีใจละลายหมดแล้ว พลางรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเอาซะเลย