ตอนที่ 4 ว่าที่ลูกสะใภ้

ตอนที่ 4 ว่าที่ลูกสะใภ้

“แต่ว่าแม่คะ...!” ครองขวัญพยายามจะค้าน แต่ยังไม่ทันได้พูดจบประโยคดีๆ ด้วยซ้ำ ผู้เป็นมารดาก็เบะปาก น้ำตาคลอหน่วย ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

“แม่ร้องไห้ทำไมคะ” เธอถามอย่างตกใจ

“แม่ดีใจ... ฮึก... ดีใจที่ขวัญจะได้เป็นฝั่งเป็นฝากับผู้ชายดีๆ อย่างคุณภูเขาเสียที” จำเนียนพูดพลางปาดน้ำตา “แม่ยอมรับว่าแปลกใจที่คนนั้นคือเจ้านายของลูก แต่ในเมื่อเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แม่ก็สบายใจ”

ครองขวัญอยากจะตะโกนสาธยายความร้ายกาจของภูผาให้แม่ฟังใจจะขาด แต่ที่ผ่านมาเธอเลือกที่จะเงียบ เพราะไม่อยากให้ท่านต้องมาไม่สบายใจเรื่องงานของเธอ

“แต่ว่ามันไม่ใช่แบบนั้นค่ะแม่ คือว่าขวัญ...!” เธอพยายามจะอธิบายอีกครั้ง แต่ก็ถูกขัดขึ้นมาอีกจนได้

“ตอนแรกแม่กลุ้มใจจนนอนไม่หลับ แต่พอคุณภูเขาบอกว่าจะช่วยจัดการให้ แม่ก็เลยโล่งใจ”

“ช่วย? ช่วยเรื่องอะไรคะ” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย

“ก็... ก็ป้าของลูกน่ะสิ เขามาขอให้แม่เซ็นค้ำประกันเงินกู้ให้ แล้วเขาก็หนีไป ทิ้งหนี้ไว้ให้แม่เป็นล้าน” เสียงของจำเนียนสั่นเครือ “แม่เครียดจนไม่กล้าบอกขวัญ แค่เรื่องของน้ำกับค่าใช้จ่ายในบ้าน ลูกก็เหนื่อยมากพอแล้ว”

ราวกับโลกทั้งใบถล่มลงมาทับร่าง หนี้หนึ่งล้านบาท... แถมยังเป็นเงินกู้นอกระบบอีกต่างหาก! มันจะเลวร้ายไปกว่านี้ได้อีกไหม

ภูผานั่งมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ เขารู้ดีว่าหมากตานี้เขากำชัยไปเรียบร้อยแล้ว ครองขวัญไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับความช่วยเหลือจากเขา เงินหนึ่งล้านที่เขาจ่ายไปล่วงหน้าเพื่อแลกกับสัญญาแต่งงานหนึ่งปี... มันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

ครองขวัญหันขวับไปมองหน้าภูผา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความขุ่นแค้นและอัปยศอดสู เธออยากจะกรีดร้องให้ลั่นบ้าน แต่ก็ทำได้เพียงข่มความรู้สึกนั้นไว้ เงินล้าน... เธอจะไปหามาจากไหน ถ้าไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ ก็คงต้องขายบ้านหลังนี้ที่อุตส่าห์ผ่อนมาด้วยน้ำพักน้ำแรง... ให้ตายเถอะ! งานนี้เธอแพ้แล้ว... แพ้อย่างราบคาบ

ครองขวัญเดินออกมาส่งภูผาที่รถด้วยท่าทีแข็งกระด้าง ดวงตากลมโตที่เคยสดใสบัดนี้ฉายแววขุ่นมัว เธอแพ้แล้ว และต้องเล่นละครฉากนี้ต่อไปอย่างไม่มีทางเลือก

“ฉันยอมแต่งงานตามแผนของบอส... แต่ฉันมีเรื่องจะขอร้องหนึ่งอย่าง”

ภูผาหันกลับมามองเธอ เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม “ว่ามา”

“ระหว่างที่เรายังอยู่ในสถานะสามีภรรยา... บอสต้องเลิกยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น” เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ ถ้าต้องมาเห็นข่าวฉาวของลูกเขยตัวเอง”

แววตาของเธอฉายความกังวลออกมาอย่างชัดเจน นี่เป็นศักดิ์ศรีเพียงชิ้นเดียวที่เธอพอจะรักษาไว้ได้ในเกมนี้

“ก็ได้” ภูผารับปากอย่างไม่เต็มเสียงนัก ที่จริงเขาคิดจะใช้การแต่งงานนี้เป็นเกราะกำบังเพื่อจะได้ใช้ชีวิตเสเพลต่อไปได้สะดวกขึ้น แต่ดูเหมือนแผนจะไม่ง่ายอย่างที่คิด

“ถ้าอย่างนั้น... ก็ขับรถกลับดีๆ นะคะ”

วันหยุดสุดสัปดาห์ ครองขวัญเดินทางมายังคฤหาสน์ของตระกูลอัครเดโชตามนัดหมาย เธอกวาดตามองไปรอบๆ คฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารสีครีมอ่อนด้วยความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึง... นี่มันบ้านหรือพระราชวังกันแน่

“สวัสดีค่ะคุณท่านเกียงไกร คุณท่านจินตนา” ครองขวัญยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

“สวัสดีจ้ะหนูขวัญ เรียกน้าจินก็ได้จ้ะ” จินตนายิ้มรับอย่างเป็นกันเอง “น้าไม่คิดเลยนะว่าเลขาคนเก่งของตาภูจะมาลงเอยเป็นลูกสะใภ้ของน้าได้”

ครองขวัญได้แต่ฝืนยิ้มแห้งๆ ในใจอยากจะบอกเหลือเกินว่ามันไม่มีวันเป็นไปได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอถูกมัดมือชก

“นั่นสิ ทำงานด้วยกันมาตั้งนาน ไม่เห็นมีวี่แวว” เกียงไกรเสริมขึ้นอย่างมีนัย เขาแอบชื่นชมครองขวัญอยู่ในใจเสมอที่สามารถทำงานกับลูกชายตัวแสบของเขาได้นานขนาดนี้

“แต่ฉันก็โล่งใจนะที่เป็นหนูขวัญ เห็นตาภูชมให้ฟังบ่อยๆ ว่าทำงานเก่ง รู้ใจไปซะทุกเรื่อง” จินตนาหันไปพูดกับสามี

“ผมก็เห็นด้วย” เกียงไกรพยักหน้า “จะเป็นใครมาจากไหนไม่สำคัญ ขอแค่เป็นคนดี ขยันทำมาหากินก็พอ”

“เห็นไหมครับ สุดท้ายผมก็เลือกผู้หญิงที่ดีที่สุดมาเป็นแม่ของลูก” ภูผาพูดพลางโอบไหล่ครองขวัญแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

บทสนทนาเรื่องงานดำเนินไปอย่างราบรื่น แสดงให้เห็นถึงความเข้าขาและประสิทธิภาพในการทำงานร่วมกันของทั้งคู่ จนเกียงไกรและจินตนาอดที่จะยิ้มอย่างพึงพอใจไม่ได้

“เห็นลูกสองคนเข้ากันได้ดีขนาดนี้ แม่ก็อุ่นใจ ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวเรานะจ๊ะหนูขวัญ”

คำพูดที่เปี่ยมด้วยความเมตตานั้นทำให้กำแพงในใจของครองขวัญลดระดับลง เธอไม่เคยคิดว่าพ่อแม่ของภูผาจะต้อนรับเธออย่างอบอุ่นถึงเพียงนี้

มื้อกลางวันผ่านไปท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะชื่นมื่น ภูผาสวมบทบาทคู่รักได้อย่างแนบเนียนจนน่าหมั่นไส้ เขาส่งสายตาหวานเชื่อมให้เธอตลอดเวลา ซึ่งเธอก็ต้องฝืนยิ้มตอบกลับไป

“ผมขอตัวพาแฟนสุดที่รักไปเดทก่อนนะครับ” ภูผาประกาศกร้าวหลังมื้ออาหาร ก่อนจะจูงมือเธอเดินออกจากห้องอาหารไป

แต่ทันทีที่ลับสายตาของผู้ใหญ่ ครองขวัญก็สะบัดมือเขาออกอย่างแรงจนภูผาหน้าตึง

“อย่าลืมสิว่าเรายังอยู่ในเขตบ้าน!” เขาปรามเสียงเข้ม

“ทราบค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวกลับก่อน”

“ยังกลับไม่ได้”

“ทำไมคะ” เธอถามอย่างเหนื่อยหน่ายเต็มที แต่ภูผากลับใช้สายตาสแกนร่างเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วส่ายหน้าอย่างระอา

“แต่งตัวแบบนี้แล้วบอกว่าเป็นภรรยาภูผา... ใครเขาจะเชื่อ ไปขึ้นรถ!”

คำพูดนั้นเสียดแทงใจเธอย่างจัง! หมายความว่ายังไง! เธอก้มลงสำรวจตัวเอง... เสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมถึงคอ เสื้อสูทสีดำเรียบๆ กับกระโปรงทรงเอคลุมเข่า มันผิดตรงไหน! เธอดันแว่นสายตาที่จมูกแล้วถอนหายใจออกมาอย่างสุดจะทน

“คุณเชื่อเรื่องที่ตาภูพูดไหมคะ” จินตนาเอ่ยถามสามีขณะจิบกาแฟยามบ่าย

“เชื่อก็แปลกแล้ว” เกียงไกรหัวเราะในลำคอ “แต่ก็น่าสนุกดีไม่ใช่เหรอ... ละครฉากนี้ที่ตาภูเป็นคนกำกับน่ะ”