11

“ยังค่ะ”

“งั้นดีเลย หนูจะได้แสดงฝีมือให้พี่เขาได้ทาน พี่เขาเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย แต่ก็รักความสะอาดเหมือนพ่อเขาเป็นที่หนึ่ง ไม่ถึงกับสำอาง แต่เสื้อผ้าหน้าผมเขาไม่ปล่อยให้รกรุงรัง เขาค่อนข้างจะรักสุขภาพเอาการจ้ะ แต่ก็ทำงานหนักเหลือเกิน นั่นแหละถึงยังไม่มีเมียกับเขาสักที ก็หนูนี่แหละ แม่ถูกใจจริงๆ”

รัตนปาตีเก็บข้อมูลของนำทัพใส่สมอง จรรยาชอบเล่าเรื่องของบุตรชายให้ฟัง ดูนางจะปลาบปลื้มเหลือเกิน แต่เธอก็เข้าใจสายใยของความเป็นแม่ลูก ถ้าเธอมีลูก ก็คงจะรักลูกแบบนี้แหละ เธอเคยเห็นรูปถ่ายของนำทัพที่ถ่ายกับบิดามารดาของเขา เขาเป็นคนรูปหล่อ คมสัน คมเข้ม ไม่เห็นจะขี้ริ้วขี้เหร่เหมือนอย่างที่อรุณจันทร์พูดสักนิด เธออดคิดไปไม่ได้ว่าอรุณจันทร์อาจจะไปเจอกับผู้ชายคนอื่น หรือไม่ก็ผิดพลาดอะไรสักอย่าง

“พี่เขาชอบสีอะไรเหรอคะ”

“สีเหรอ หนูจะทำอะไรให้เขาล่ะ” คุณจรรยาเอ่ยถามลูกสะใภ้

“หนูเย็บผ้า ถักเสื้อเป็นหมดค่ะ เดี๋ยวจะทำให้คุณแม่ด้วยนะคะ”

“ตายแล้ว สะใภ้ของแม่เก่งอะไรแบบนี้” รัตนปาตีได้แต่ยิ้มฝืนๆ จริงๆ แล้วเธอไม่ใช่ลูกผู้ดีมีเงินจึงทำงานอะไรพวกนี้เป็นหมด

“ขนมที่หนูทำให้แม่ทานก็อร่อยจริงๆ หนูไปเรียนมาจากไหนจ๊ะ จำได้ว่านพมาศก็ไม่ได้ชอบทำอาหารนัก”

“เห็นเค้าเปิดคอร์สเรียนระยะสั้นหนูก็ไปเรียนมาค่ะ นอกจากขนมไทยแล้ว ก็มีพวกคุกกี้ ขนมเค้ก และไอศกรีมค่ะ หนูลองหัดทำดูเลยชอบ”

“แล้วเรียนเย็บผ้าล่ะ”

“เหมือนกันค่ะ เค้าเปิดคอร์สหลักสูตรระยะสั้นหนูก็ไปเรียนมาค่ะ”

“หนูทำเป็นตั้งหลายอย่าง ดีจริง” คุณจรรยาพูดแล้วยิ้มกว้าง เพราะสะใภ้ของท่านสระผมให้ท่านด้วยเวลาอาบน้ำ แถมยังนวดก็เก่ง คิดว่าลูกชายได้ภรรยาที่ดี คอยดูแลปรนนิบัติก็นอนตายตาหลับ

“นำทัพกลับมาหนูต้องปรนนิบัติพี่เขาให้ดีนะลูก พี่เขาจะได้รัก นำทัพน่ะเป็นคนรักใครรักจริง แถมยังชอบช่วยเหลือคนอื่น เขาต้องรักหนูมากแน่ๆ นี่แม่ก็ชมลูกตัวเองจนออกนอกหน้านะ” ท่านหัวเราะเมื่อเผลอชมลูกชายให้คนเป็นสะใภ้ฟัง

“ค่ะคุณแม่ คุณแม่จะเข้าบ้านหรือยังคะ อยากงีบหรือเอนหลังหรือเปล่า หนูจะพาเข้าบ้าน”

“ก็ดีเหมือนกันจ้ะ” รัตนปาตีรีบลุกขึ้นและเข็นรถพาท่านเข้าห้องพัก ก่อนจะออกไปจัดแจงทำขนมให้คุณจรรยารับประทาน

นำทัพผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าเมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาไม่ได้กลับบ้านมาร่วมเดือน เพราะเกิดเหตุที่ฟาร์มมุก โดนวางเพลิงและมุกโดนขโมยเสียหายไปเยอะ ไม่ใช่ใครอื่น ศัตรูตัวร้ายของเขานั่นเอง เพราะเขานิ่งนอนใจเกินไป ถึงได้เสียหายขนาดนี้ นึกแค้นเขตรัฐอยู่มาก เพราะเขาไม่เคยคิดตอแย แต่ถ้าใครทำเขา เขาก็ไม่เอามันไว้แน่ ที่เจ็บใจไปมากกว่านั้น คนงานที่แฝงตัวเข้ามาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ตอนนี้เขาคุยกับเพื่อนที่เป็นตำรวจ เร่งสืบหาตัวพวกมันให้ได้

“คุณแม่อยู่ในห้องเหรอ” เขาเอ่ยถามสาวใช้ที่ยกน้ำออกมาเสิร์ฟหลังจากเขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวเรียบร้อยแล้ว

“นายแม่พักอยู่ในห้อง คุณจันทร์เจ้าดูแลอยู่ค่ะนายหัว” คำตอบของสาวใช้ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน วันนั้นที่เจอนิสัยของอรุณจันทร์เธอไม่ใช่คนที่จะยอมมาปรนนิบัติคนป่วยตาบอดและพิการแน่นอน แต่ทำไมพอมาอยู่จริงๆ ถึงได้เปลี่ยนไป หรือเธอก็เป็นคนดี ตอนนั้นแค่เห็นหน้าโกไข่คิดว่าเป็นคู่หมั้นเลยเหวี่ยง หรือเขาอาจจะมองเธอในแง่ร้ายจนเกินไป

“อย่างนั้นเหรอ คุณจันทร์เจ้าเข้ากับคนที่นี่ได้หรือเปล่าล่ะ” เขาเอ่ยถามข้อมูล เพราะมัวแต่เคลียร์ปัญหาที่ฟาร์มมุก เลยดูเหมือนตัดขาดจากทางบ้านไปเลย โกไข่คอยรายงานว่ามารดาของเขาสบายดี เขาจึงหายห่วง

“คุณจันทร์เจ้าน่ารักมากค่ะ ทำอาหารก็เก่ง ทำขนมนี่อร่อยมากๆ เลยค่ะ มีขนมแปลกๆ ไม่เว้นแต่ละวัน นายแม่กินเอากินเอา ตอนนี้ไม่ซูบผอมเหมือนก่อนแล้วค่ะ คุณจันทร์เจ้าทำอาหารได้หลายอย่างเลยนะคะ อาหารจีน ญี่ปุ่น อาหารไทย มีอาหารฝรั่งด้วย พวกเราได้เผื่อแผ่จากคุณจันทร์เจ้าทุกมื้อเลยค่ะ” สาวใช้พูดไปตามประสา

“จริงเหรอ” นำทัพยิ่งเลิกคิ้วขึ้นอย่างกังขา หน้าตาท่าทางไม่น่าจะทำอาหารเก่ง ดูแต่งตัวเปรี้ยวจัด หรือคนเราดูแค่ภายนอกไม่ได้

“จริงๆ ค่ะ คุณประไพแกลาออกไปแล้ว ก็ได้คุณจันทร์เจ้านี่แหละค่ะดูแลนายแม่ นายแม่ชมออกบ่อยว่านวดเก่ง มือเบา ผ่อนคลาย สระผม ตัดเล็บ ยังกับช่างเสริมสวย นายแม่ตอนนี้สวยขึ้นเป็นกองเลยค่ะ เสื้อผ้าก็ตัดเองได้ ไม่เคยพบเคยเห็นคนเก่งแบบนี้มาก่อน นายหัวน่าจะมีนายหญิงน่ารักๆ แบบนี้ตั้งนานแล้วนะคะ”

“ตัดเสื้อผ้าได้ด้วยเหรอ” นำทัพเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

“ใช่ค่ะ”

“แล้วใครจัดบ้านใหม่” นำทัพค่อยๆ หันมองรอบกาย รู้สึกว่าเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปพอสมควร

“นายหญิงยังไงคะจัดใหม่ เรียบร้อย สวยงาม สดชื่นขึ้นมากเลยใช่ไหมคะ พวกเราชอบกันมากค่ะ” คำชมของสาวใช้ทำให้นำทัพรู้สึกว่าระยะเวลาที่เขาไม่อยู่ อรุณจันทร์ดูจะมีอิทธิพลกับคนของเขาเหลือเกิน ทั้งชื่นชม ทั้งยกย่องและให้เกียรติ ดูเหมือนเธอจะเป็นที่รักของทุกคนในเวลาอันรวดเร็ว

“คุณแม่อยู่ในห้องใช่ไหม” เขาถามอีกครั้ง แต่ไม่รอฟังคำตอบ รีบลุกเข้าไปหามารดาทันที

“ใครน่ะ” เสียงเปิดปิดประตูทำให้คุณจรรยาเอ่ยถาม

“ผมเองครับคุณแม่”

“นำทัพเหรอลูก ดีใจจริงๆ ที่ลูกกลับมา น่าน้อยใจนัก หายหน้าหายตาไปเลย ทำงานอะไรเป็นบ้าเป็นหลัง เอาเมียมาทิ้งเอาไว้ไม่ดูแล”

“มีปัญหาให้ต้องเคลียร์นิดหน่อยครับ” นำทัพสวมกอดมารดา เวลาที่เขาเหนื่อยล้า อ้อมกอดของมารดาทำให้เขารู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลายเหลือเกิน

“แต่ไม่เป็นไร เพราะลูกพาสะใภ้มาให้แม่ชื่นใจแล้ว”

“เธอไปไหนซะล่ะครับนี่”

“คงออกไปทำอะไรข้างนอก หนูจันทร์เจ้าน่ารักมากๆ เลยนะ ทำอาหารอร่อยจริงๆ ลูกกลับมาแบบนี้ต้องให้หนูจันทร์เจ้าแสดงฝีมือทำอาหารให้ลูกทาน รับรองว่าลูกจะต้องภูมิใจในตัวภรรยาของลูกแน่ๆ เลย”

“พูดแบบนี้ชักอยากทานแล้วล่ะครับ” แม้จะนึกตะขิดตะขวงใจกับท่าทีของอรุณจันทร์ที่เคยเห็น แต่หากเธอเป็นคนดีแบบนี้ เขาก็จะลองพิจารณาเธอดูสักครั้ง

“ได้ทานแน่นอน ทำขนมอร่อยจริงๆ คนในบ้านของเราติดใจฝีมือหนูจันทร์เจ้ากันทั้งนั้น”

“ดูคุณแม่สดชื่นขึ้นนะครับนี่” นำทัพเอ่ยทัก เขามองมารดาที่ดูสดชื่นขึ้นผิดหูผิดตา เรียกว่าไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด ท่านเหมือนคนสุขภาพดี แข็งแรงขึ้น เอิบอิ่มไม่ผอมเหมือนก่อน

“ก็เพราะหนูจันทร์เจ้านั่นแหละลูก แม่นี่กินอาหารเยอะขึ้นตอนนี้คงอ้วนน่าดู”

“ไม่อ้วนครับ แต่คุณแม่สดใสผิดหูผิดตาเลยครับ”

“ก็เพราะหนูจันทร์เจ้าอีกนั่นแหละ เย็บปักถักร้อยก็เก่ง เห็นว่าจะตัดเสื้อสวยๆ ให้แม่ใส่ด้วย เสียดายแม่มองไม่เห็น”

“เหรอครับ”

“ใช่จ้ะ หนูจันทร์เจ้าเหมาะจะเป็นภรรยาของลูกจริงๆ ดูแลบ้านช่องเรียบร้อย จัดการเสร็จสรรพเป็นระเบียบขึ้นกว่าเก่าเยอะ แถมยังตรวจตราดูโน้นดูนี่ อะไรขาดเหลือหรือหมดก็จัดการสั่งซื้อ คนในบ้านชอบหนูจันทร์เจ้ามาก แบบนี้แม่ก็เบาใจว่าลูกเลือกคนไม่ผิด ต้องขอบคุณคุณพ่อของลูกด้วย ท่านคงดีใจ” รายละเอียดพวกนี้มีสาวใช้มาเล่าให้ฟังอีกทอดหนึ่งว่าสะใภ้ของท่านดูแลบ้านช่องได้ดีเยี่ยมแค่ไหน

“เห็นคุณแม่แข็งแรงขึ้น สดชื่นขึ้น ผมก็ดีใจมากแล้วครับ” นำทัพนวดขามารดาเบาๆ