12

“แม่คิดว่าจะผ่าตัดน่ะลูก”

“คะ...คุณแม่พูดจริงเหรอครับ” นำทัพเอ่ยถามอย่างคาดไม่ถึง

“ตกใจล่ะสิ แม่เองก็คิดไปคิดมาหลายรอบ หนูจันทร์เจ้าพูดกับแม่ทุกวัน จนตอนนี้แม่ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว แม่อยากกลับมามองเห็นอีกครั้ง อยากมองหน้าลูก มองหน้าหนูจันทร์เจ้า มองหน้าหลานที่กำลังจะเกิดมา”

“เค้าพูดให้คุณแม่เปลี่ยนใจได้ขนาดนี้เลยเหรอครับ” นำทัพเคยพยายามพูดกับมารดาหลายครั้ง และเขาจะหาหมอที่ดีที่สุดมารักษาท่าน แต่มารดากลับปฏิเสธ เวลาเพียงเดือนเดียวที่อรุณจันทร์มาอยู่ร่วมบ้าน เธอสามารถพูดให้มารดาของเขาเปลี่ยนใจได้เชียวหรือ เขานึกทึ่งในตัวเธอจริงๆ

“ผมคงต้องขอบคุณเธอแล้วล่ะครับ”

“หนูจันทร์เจ้าบอกว่าจะอยู่ใกล้ๆ แม่ ดูแลแม่ตลอดการผ่าตัด จะไม่ทิ้งแม่ไปไหน”

“ไม่ใช่เฉพาะหนูจันทร์เจ้าของคุณแม่หรอกครับ ผมเองก็จะอยู่ดูแลคุณแม่เหมือนกัน”

“นำทัพ ขอบใจลูกมากนะ”

“เรื่องอะไรครับ”

“เรื่องหนูจันทร์เจ้าไง แม่ตายไปก็จะได้ไปบอกคุณพ่อว่าทำตามเจตนารมณ์ของท่านเรียบร้อยแล้ว นี่แม่ก็รอแค่อุ้มหลาน นำทัพอายุก็พอสมควรแล้ว แต่งงานแล้วก็ต้องรีบมีลูกนะ จะได้เข้ามารับช่วงกิจการของเรา”

“ครับ” เขารับคำเพราะอยากให้มารดาชื่นใจ แต่คิดว่าไม่ยาก ถึงไม่นึกรักหรือชอบแต่แรก แต่ถ้าเธอเป็นคนดี รักมารดาและดูแลมารดาเขาดีขนาดนี้ เขาคิดว่าจะทำใจให้รักเธอได้ เพราะอย่างไรเธอก็คือภรรยาของเขา แม้จะยังไม่สมบูรณ์อะไรสักอย่าง ทั้งทางกฎหมายและทางพฤตินัยก็ตามที

“เสียงเปิดประตูนั่นหนูจันทร์เจ้าใช่ไหม”

“ค่ะ...อุ๊ย!” รัตนปาตีอุทานเมื่อเห็นแขกอยู่ในห้องกับคุณจรรยา เขามองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย ฉงน ประหลาดใจ และสุดท้ายคือโกรธ

“หนูจันทร์เจ้า พี่เขากลับมาแล้วลูก” เสียงของคุณจรรยาไม่ได้ทำให้รัตนปาตีหายขาแข็งได้ ขาของเธอแข็งเหมือนถูกสาป เมื่อได้สบตากับคนที่ใครๆ เรียกว่าเป็นสามีของเธอ

“เธอเป็นใคร เธอไม่ใช่อรุณจันทร์นี่นา” น้ำเสียงของนำทัพทั้งคาดคั้นทั้งฉงน อรุณจันทร์ที่มาพบโกไข่วันนั้นไม่ใช่แบบนี้นี่นา หรือคนนี้คืออรุณจันทร์จริงๆ แต่เธอให้ผู้หญิงคนอื่นมาพบเขา เหมือนกับที่เขาให้คนอื่นมาพบเธอเหมือนกัน

“อะไรกัน ไม่ใช่หนูจันทร์เจ้า แล้วมันยังไงกันล่ะนี่” คุณจรรยาถามอย่างตกใจเช่นกัน

“เรื่องราวมันก็เป็นแบบนี้ล่ะคะ หนูไม่ได้ปิดบังอะไรเลยแม้แต่น้อย เล่าตามจริงทุกอย่าง” รัตนปาตีไม่อยากปิดบังอะไรอีก เพราะรู้อยู่แล้วว่าถ้านำทัพกลับมาก็คงความแตกอยู่ดีนั่นเอง

“หนูต้องรับผิดชอบ” คุณจรรยาพูดอย่างเข้มงวด สีหน้านั้นไม่ได้ดูใจดีเหมือนก่อน รัตนปาตีถึงกับหน้าถอดสี เพราะไม่คิดว่าคุณจรรยาจะโกรธถึงขนาดนี้

“หนูขอโทษค่ะ”

“ถ้าอยากให้ฉันหายโกรธล่ะก็ หนูต้องทำตามที่ฉันบอก” น้ำเสียงของท่านยังดูขัดเคืองใจเหลือเกิน นำทัพนั้นได้แต่พินิจพิจารณาผู้หญิงตรงหน้า เขาแอบคิดว่าเธอไม่น่าจะเป็นสาวใช้ เพราะผิวพรรณนั้นผุดผ่อง มารยาทก็เรียบร้อยเหลือเกิน ตอนที่เขาเห็นครั้งแรก ยอมรับเลยว่าเขาตกตะลึง เธอสวยหวานเกินกว่าจะเป็นเพียงแค่คนรับใช้ แต่ที่เขาโกรธคือคิดว่าเธอเป็นพวกสิบแปดมงกุฎมาหลอกมารดาของเขา แต่พอได้รู้ความจริงก็คลายความรู้สึกนั้นลงไปเยอะ

“หนูยอมทำทุกอย่างค่ะ ให้นายแม่หายโกรธ หนูไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวง แต่เพราะ...”

“เอาเถอะ ฉันเข้าใจแล้ว เธอคงขัดผู้มีพระคุณไม่ได้”

“ขอบคุณที่นายแม่เข้าใจค่ะ”

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เธอก็มาเป็นเมียลูกชายฉันจริงๆ ซะเลย”

“คุณแม่/นายแม่” สองหนุ่มสาวอุทานพร้อมกันอย่างตกใจ

“ทำให้แม่แค่นี้ไม่ได้ใช่ไหม” คุณจรรยาก้มหน้าน้ำตารินไหล นำทัพใจคอไม่ดี ใครจะรู้ว่าคุณจรรยานั้นสงสัยตั้งแต่แรกแล้ว เพราะไม่คิดเหมือนกันว่าอรุณจันทร์จะเก่งไปเสียทุกอย่างเช่นนี้ นอกเสียจากคนที่ต้องทำบ่อยๆ เพราะท่านคิดไปว่าอรุณจันทร์ก็คงเหมือนผู้หญิงเก่งหลายคนที่สืบทอดกิจการของครอบครัว สุดท้ายเรียกโกไข่มาถามจึงรู้ความจริง แต่ท่านก็เก็บเงียบไว้คนเดียว

“ผมไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่คนอื่นผมไม่รู้” เขาพูดขึ้น ความลำบากใจจึงตกไปอยู่ที่รัตนปาตี เธอค้อนให้เขา ดูเอาเถอะ เขาโยนการตัดสินใจมาให้เธอ

“ฉันก็ไม่อยากบังคับหนูหรอกนะ ฉันมันก็คนแก่ใกล้ลงโลง จะไปอะไรนักหนา ให้มันตายๆ ไปซะได้ก็ดี อยู่ก็เป็นภาระคนอื่น”

“นายแม่อย่าพูดแบบนั้นสิคะ” รัตนปาตีตกใจรีบเข้าไปกุมมือท่านเอาไว้

“ฉันว่าจะไม่ผ่าตัดตาแล้วล่ะ ผ่าตัดไปก็เท่านั้น” คุณจรรยางัดไม้เด็ดออกมาใช้ เพราะตอนนี้ท่านได้ขยับแขนขาทำกายภาพบำบัดทุกวัน เพราะรัตนปาตีจัดการให้ ทุกคนก็มีความหวังว่าจะกลับมาเดินได้และมองเห็นอีกครั้ง

“หนูยอมก็ได้ค่ะ” รัตนปาตียอมตอบตกลงในที่สุด อย่างน้อยก็ให้ท่านสบายใจ แต่การเป็นสามีภรรยากับนำทัพนั้น ค่อยตกลงกันทีหลังก็ได้ เป็นแค่ในนามเหมือนที่เขาว่า ก็ใช่ว่าคุณจรรยาจะล่วงรู้เสียเมื่อไหร่ ดังนั้นตอนนี้เธอควรทำให้ท่านสบายใจเสียก่อน

“ฉันบังคับหนูหรือเปล่า ถ้าหนูไม่ยินยอมก็ไม่เป็นไรหรอกนะ” คุณจรรยาซุกซ่อนความยินดีเอาไว้อย่างมิดชิด

“ไม่บังคับเลยค่ะ หนูยินดี”

“ได้ฟังแบบนี้ก็ชื่นใจ เพราะถึงยังไงหนูก็ต้องมาเป็นภรรยาของนำทัพอยู่แล้ว”

“คุณแม่อย่าร้องไห้อีกนะครับ แล้วห้ามพูดเรื่องตายด้วย ผมใจคอไม่ดี” นำทัพรีบพูด เขามองคนที่บีบมือมารดาของเขาอยู่อย่างชั่งใจ

“แม่จะไม่พูดอีกก็ได้”

“แล้วคุณแม่ต้องยอมผ่าตัดด้วยนะครับ จะได้กลับมามองเห็นเหมือนเดิม ส่วนขาของคุณแม่ จริงๆ คุณหมอบอกว่ามีสิทธิ์กลับมาเดินได้อีกครั้ง”

“แม่จะไม่ผ่าตัด จะไม่ทำกายภาพบำบัดหรืออะไรอีก ถ้าลูกไม่มีหลานให้แม่อุ้มก่อน” คุณจรรยาพูดเสียงเฉียบ หนุ่มสาวมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย

“เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยพูดกันดีกว่าครับคุณแม่”

“แม่ต้องพูดวันนี้ ห้ามทั้งสองแยกห้องนอนกันด้วย ไม่อย่างนั้นแม่ก็จะไม่ยอมรักษาอะไรทั้งนั้น”

“โอเคครับ” นำทัพรีบตอบรับทันที เขาเองก็ไม่อยากขัดใจมารดา และขัดใจตัวเองนักหรอก

“ค่ะนายแม่” รัตนปาตีจำต้องรับคำเมื่อสบตากับชายหนุ่ม เขากำลังขอให้เธอรับคำเช่นเดียวกัน

“ยังไงบุพเพสันนิวาสก็ทำให้เธอมาเป็นภรรยาของลูกชายฉันแล้ว พูดกันตรงๆ คือฉันรักเธอและเอ็นดูเธอมาก มาเป็นครอบครัวเดียวกับแม่เถอะนะ เรียกแม่เหมือนเดิมดีกว่า” คุณจรรยาค่อยๆ ขยับมือไปเพื่อจะกุมมือของรัตนปาตีเอาไว้ หญิงสาวเลื่อนมือมาจับ ก่อนจะตอบตกลงท่านในที่สุด

“ค่ะคุณแม่”

“ต้องอย่างนั้นสิ ถ้าลูกๆ มีหลานให้แม่เมื่อไหร่ แม่ถึงจะยอมผ่าตัด หรือไม่ก็ตาบอดอยู่แบบนี้แหละ ต้องเป็นลูกจริงๆ ของเราสองคน ห้ามไปเอาเด็กที่ไหนมาสมอ้าง เพราะแม่จะนอนตายตาไม่หลับ”

คุณจรรยาเน้นย้ำอย่างเฉียบขาด ท่านแกล้งพูดไปแบบนั้นเอง จริงๆ ก็อยากเข้ารับการรักษาตั้งแต่รัตนปาตีขอร้องตอนนั้นแล้ว ถ้าได้ยินข่าวว่าสะใภ้ท้องเมื่อไหร่ ท่านก็ต้องรีบมองเห็นเดินได้ จะได้รู้ชัดว่าท้องจริงหรือเปล่า ไม่ใช่รอให้คลอด แบบนั้นก็ไม่มั่นใจอยู่ดี

“ครับคุณแม่”

“แม่อยากพักผ่อนแล้วล่ะ เราสองคนคงอยากคุยกัน” ท่านรีบพูด เพราะคิดว่าลูกชายคงมีเรื่องอยากคุยกับคนเป็นภรรยาอย่างแน่นอน

“เดี๋ยวหนูพาคุณแม่ไปพักนะคะ” รัตนปาตีรีบอาสา

“ไม่ต้องจ้ะ ไปตามละมุดมาก็ได้”

“ค่ะคุณแม่” รัตนปาตีมองตามร่างของคุณจรรยาไปอย่างห่วงใย ก่อนจะอุทานเมื่อมือบางถูกมือหนากระชากให้เดินตาม