Share

บทที่ 3

Author: เบเกิล
แต่ตอนนี้ เขากลับบอกให้ฉันยกสัญลักษณ์แห่งความภักดีนี้ให้ผู้หญิงคนอื่นหน้าตาเฉย

เล็บของฉันจิกเข้าที่เนื้อบนฝ่ามือแน่นเสียจนเลือดแทบจะซึมออกมา ฉันสบสายตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความถือดีของลูก้า แล้วในที่สุดก็ค่อยๆ พยักหน้า

"ตกลงค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะให้คนส่งไปให้"

แววตาของลูก้า สั่นไหวเล็กน้อย เขาจ้องมองฉันเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนจะผลักประตูเดินออกไป

ไม่นานนัก เสียงปลอบประโลมอันทุ้มหวานของเขาก็ดังแว่วมาจากทางเดิน ตามมาด้วยเสียงล็อกประตูห้องนอนที่อยู่ติดกัน

ฉันหันกลับมาอย่างไร้ความรู้สึก ดึงลิ้นชักไม้หัวเตียงออกมาแล้วหยิบปฏิทินเก่าๆ ขึ้นมาฉบับหนึ่ง

ฉันหยิบปากกาสีแดงขึ้นมาแล้วกากบาททับวันที่ของวันนี้อย่างหนักแน่น

เหลือเวลาอีกสองวัน ก่อนที่พี่ชายจะมารับฉัน

ฉันถอดชุดราตรีที่เปื้อนคราบน้ำตาเทียนออกแล้วก้าวเข้าห้องน้ำ

สายน้ำร้อนจัดจากฝักบัวชะล้างร่างกายที่อ่อนล้าของฉัน ท่ามกลางไอระเหย ฉันจ้องมองเงาสะท้อนที่ซีดเซียวของตัวเองในกระจก

ลูก้า เมื่อเจ็ดปีก่อนคุณเจอฉันในเหตุการณ์กราดยิงที่สลัม ฉันเดาว่าฉันคงติดหนี้ชีวิตคุณในตอนนั้น

ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันรับกระสุนแทนคุณ จัดการพวกคนทรยศสกปรกให้คุณ และดูแลบ้าน เบลลินีจนแข็งแกร่งเหมือนป้อมปราการ

แต่นับตั้งแต่วันนี้ หนี้เลือดนั่นถือว่าชดใช้ให้จนหมดสิ้นแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ตามคำสั่งของลูก้า ฉันให้บอดี้การ์ดส่วนตัวนำเครื่องรางโบราณไปส่งที่ห้องชุดของมีอา

มีอาสั่งให้คนรับใช้เปิดประตูทิ้งไว้กว้างๆ อย่างอวดดี

ขณะที่ฉันเดินผ่านโถงทางเดินยาว ฉันเหลือบเห็นเธอกำลังเขี่ยเหรียญนั่นเล่น เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง ใช้ตะไบเหล็กอันเล็กๆ ขูดคราบสีเคลือบเก่าแก่หลายศตวรรษบนเครื่องรางออก

"ของพรรค์นี้มันล้าสมัยจะตาย ฉันควรเอาไปหลอมแล้วทำเป็นสร้อยเพชรใหม่ดีกว่า อะไรที่มันคู่ควรกับฉันน่ะ" มีอาบ่นกับคนรับใช้ข้างกาย

สาวใช้ชำเลืองมองมาที่ฉันซึ่งยืนอยู่ตรงประตูด้วยท่าทางลนลาน แทบจะไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ฉันไม่ได้หยุดเดินด้วยซ้ำ เดินตรงไปยังห้องครัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

บาดแผลเก่าจากกระสุนปืนบนหน้าอกของลูก้า มักจะกำเริบในวันที่ฝนตก ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ฉันเป็นคนเดียวที่ลงมือเคี่ยวซุปสมุนไพรเพื่อบรรเทาอาการเจ็บปวดให้เขาด้วยตัวเอง

ฉันยืนอยู่หน้าหม้อดินที่กำลังเดือดปุดๆ จ้องมองน้ำซุปสีน้ำตาลเข้มที่กำลังเดือดอย่างเงียบๆ

นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

ฉันเทซุปเข้มข้นลงในโถพอร์ซเลนแล้วยกถาดตรงไปยังห้องทำงานของลูก้า

ประตูบานคู่ที่หนักอึ้งปิดไม่สนิท และฉันได้ยินเสียงเขาคุยกับมาร์โกซึ่งเป็นที่ปรึกษาประจำตระกูล

จังหวะที่ฉันกำลังจะยกมือขึ้นเคาะ เสียงของมาร์โกก็ดังแว่วออกมาอย่างชัดเจน

"ดอน ครั้งนี้คุณทำเกินไปหรือเปล่า ดอนน่า คือผู้หญิงที่เคยรับกระสุนแทนคุณนะ คุณไม่กลัวว่าจะทำร้ายจิตใจเธอจนแตกสลายไปเลยเหรอ? คุณก็รู้ว่าเธอพึ่งพาคุณมากแค่ไหน"

มือของฉันชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เสียงของลูก้า เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง

"แล้วเธอจะไปที่ไหนได้ล่ะ? คฤหาสน์หลังนี้คือทุกอย่างที่เธอมี"

"ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ผมปล่อยให้เธอพึ่งพาผมมากเกินไป เธอคิดว่าตัวเองจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีผมคอยจูงมือ ตอนนี้ มีอาต้องการการปกป้องจากผม ส่วนเอลารา ต้องหัดโตเป็นผู้ใหญ่เสียที"

"ผมจะบังคับให้เธอเลิกทำตัวติดแจ ทำให้เธอเข้าใจว่าใครกันแน่ที่เป็นคนคุมที่นี่ เมื่อเธอยอมรับที่ของตัวเองได้ แน่นอนว่าบ้านเบลลินี ย่อมมีห้องให้เธออยู่เสมอ เธอไม่ลำบากหรอก" มาร์โกถอนหายใจ "การใช้วิธีแบบนี้ คุณไม่กลัวว่าเธอจะถอดใจจากคุณจริงๆ แล้วไม่หันหลังกลับมามองอีกเลยเหรอ?"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 11

    หลังจากจัดการเรื่องที่เหลือในเซราฟิโนเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เตรียมตัวย้ายกลับไปอยู่ที่ปราสาทเป็นการถาวร ด้วยการที่ตระกูลเบลลินีถูกชำระบัญชีทรัพย์สิน ทำให้ตอนนี้ลูก้าต้องแบกรับหนี้สินมหาศาลต่อพวกรอสซี่ เครือข่ายข่าวกรองของพี่ชายฉันรายงานว่า เมื่อลูก้าตกต่ำถึงขีดสุด มีอาก็ขโมยเงินสดสำรองก้อนสุดท้ายจากตู้เซฟของเขาและพยายามจะหนีไปทางเรือ คนของเราดักจับเธอได้ที่ท่าเรือก่อนจะถ่วงเธอลงสู่ก้นอ่าวส่วนลูก้า เขาล้มฟุบอยู่ในตรอกมืดๆ จากอาการบาดแผลติดเชื้อผสมกับภาวะเลือดออกในกระเพาะอาหารอย่างรุนแรง ตำรวจสายตรวจพบเขาเข้าและเรียกรถพยาบาลให้นำตัวเขาไปส่งที่ห้องฉุกเฉินในย่านสลัม หมอช่วยชีวิตที่น่าเวทนาของเขาไว้ได้อย่างหวุดหวิด แต่ร่างกายที่แตกสลายของเขาหลังจากนี้จะต้องพึ่งพาสายน้ำเกลือเพื่อประทังชีวิตตลอดไป ในขณะที่ต้องเผชิญกับการตามล่าอย่างไม่มีวันสิ้นสุดจากศัตรูและเจ้าหนี้ระหว่างทางไปสนามบินส่วนตัว สายฝนที่ตกติดต่อกันมาหลายวันก็หยุดลงในที่สุด ดวงอาทิตย์โผล่พ้นเมฆเหนือเซราฟิโน ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยาก ผ่านกระจกกันกระสุน แสงแดดที่ให้ความอบอุ่นที่เกือบจะลืมเลือนไปแล้วทาบลงบนตักของฉัน ขบวนรถเคลื่อนเข้

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 10

    วันหลังจากงานเลี้ยง ตระกูลรอสซี่ก็เปิดฉากโจมตีพวกเบลลินีเป็นครั้งสุดท้าย เส้นทางลักลอบขนส่งสินค้าทุกสายในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนถูกตัดขาดพร้อมกันในคราวเดียว บัญชีธนาคารต่างประเทศทั้งสามบัญชีของตระกูลเบลลินีถูกระงับภายในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงเหล่าดอนของตระกูลต่างๆ ที่เคยรุมล้อมลูก้า เมื่อได้เห็นอำนาจที่แท้จริงของตระกูลรอสซี่ต่างก็เลิกรับสายของเขา ในเวลาไม่ถึงเดือน ประกาศยึดทรัพย์ก็ถูกนำมาแปะไว้ที่หน้าประตูคฤหาสน์เบลลินี อำนาจการปกครองคอร์โวนาด้วยกำมือเหล็กของดอนลูก้า ได้พังทลายลงแล้วฤดูหนาวมาเยือนเซราฟิโน ลมทะเลที่ปนไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งพัดผ่านเมือง เป็นเวลาเจ็ดวันเต็มแล้วที่ลูก้ามายืนเฝ้าอยู่ที่ด้านหน้าโรงแรมพาลาซโซ ดีโอโรที่ฉันพักอยู่ เขาสวมโค้ทมอซอ ผมที่มันเยิ้มลีบติดหน้าผาก ใบหน้าของเขาซีดเผือดเหมือนคนตาย บาดแผลเก่าที่หน้าอกและโรคกระเพาะที่เป็นผลจากการดื่มหนักมานานหลายปีทรุดหนักลงจนเขาถึงกับกระอักเลือด ทว่าเขากลับปฏิเสธหมอทุกคนที่พยายามจะเข้ามาหาเขาอย่างบ้าคลั่ง เขายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่รุ่งสางจนดึกดื่น เพียงเพื่อหวังว่าจะได้เห็นฉันสักแวบจากระยะร้อยฟุต ทุกวันบอดี้การ์ดของฉันจะ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 9

    เสียงอุทานดังระงมไปทั่วโถงใหญ่ หลังจากความเงียบกริบเพียงอึดใจเดียว ห้องทั้งห้องก็ระเบิดไปด้วยเสียงซุบซิบที่ดังสนั่น ทุกคนในโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างรู้ดีว่า ดอนของตระกูลเบลลินีเลี้ยง "แมว" ไว้ในคฤหาสน์มานานถึงเจ็ดปีพวกเขายังเคยได้ยินมาว่า เพื่อผู้หญิงคนใหม่ เขาได้ขับไล่แมวตัวนั้นออกไปเผชิญกับพายุหิมะ แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำมาตลอดเจ็ดปี คือทายาทที่หายสาบสูญไปของตระกูลรอสซี่ ผู้ทรงอิทธิพลแห่งเซราฟิโนลูก้าไม่ได้ยินเสียงเยะเย้ยหรือเสียงกระซิบที่ตื่นตระหนกรอบตัวเลย เขากุมหน้าอกตรงจุดที่บาดแผลเก่าถูกกระแทก ค่อยๆ พยุงตัวขึ้นจากพื้นหินอ่อนทีละนิดเขาไม่ได้มองลอเรนโซ สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน ราวกับคนกำลังจมน้ำที่คว้าเศษไม้ผุๆ ชิ้นสุดท้ายไว้ "เอลารา สิ่งที่พวกเขาพูดไม่จริงใช่ไหม?" เสียงของเขาสั่นเครือ "คุณแค่โกรธผม คุณจ้างคนพวกนี้มาแสดงละครเพื่อขู่ผมใช่ไหม?" "แล้วเรื่องที่คุณเคยพูดล่ะ? ที่ว่าคุณจะมีแค่ผมคนเดียว? คุณไม่แม้แต่จะกะพริบตาตอนที่รับกระสุนนั่นแทนผม คุณจะเป็นคนของรอสซี่ได้ยังไง?" "กลับบ้านกับผมเถอะ ผมจะสวมแหวนตราคืนให้ที่นิ้วคุณ ผมจะให้ห้องนอนใหญ่กับคุณ ผ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 8

    หนึ่งเดือนต่อมาที่พาลาซโซ ดีโอโร โรงแรมระดับหกดาวของตระกูลรอสซี่บนชายฝั่งอ่าวเซราฟิโน ห้องบอลรูมชั้นบนสุดสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ตระกูลรอสซี่จองพื้นที่ทั้งหมดสามชั้นเพื่อจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของเจ้าหญิงของพวกเขา เหตุการณ์นี้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วโลกใต้ดินของเซราฟิโน มีเพียงหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุด รวมถึงยักษ์ใหญ่ทางด้านการเมืองและธุรกิจที่กุมบังเหียนเศรษฐกิจของประเทศเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมงานลูก้ามางานเลี้ยงพร้อมกับมีอา ในเวลาเพียงสามสิบวัน เส้นทางค้าอาวุธข้ามชาติของตระกูลเบลลินีถูกทำลายย่อยยับอย่างโหดเหี้ยมด้วยขุมกำลังที่ไม่ทราบที่มา อาณาเขตของพวกเขาลดน้อยลงอย่างน่าใจหาย และความสูญเสียนั้นรุนแรงถึงขั้นที่พวกเขากำลังตกขอบเหวของความล้มละลาย เขาไม่ได้นอนมาหลายคืนติดต่อกัน ดวงตาของเขาลึกโหล กรามที่คมสันปกคลุมด้วยหนวดเคราที่ดูรุงรังและพ่ายแพ้ และเขาน้ำหนักลดลงไปจนน่าตกใจบาดแผลเก่าที่หน้าอกปะทุขึ้นบ่อยครั้งขึ้นเรื่อยๆ แม้จะใช้ยาแก้ปวดในโดสที่สูงที่สุดก็ยังไม่อาจสะกดความทรมานนั้นได้เขาใช้ทุกเส้นสายที่มีเพื่อตามหาฉัน แต่ก็ไร้ผล ราวกับว่าฉันถูกลบทิ้งไปจากโ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 7

    "นี่มันเศษเดนอะไรกัน! เอลาราอยู่ไหน? ไปเอาตัวเธอกลับมาทำซุปให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ลูก้าแผดเสียงใส่พวกคนรับใช้ที่ตัวสั่นงันงก โจวันนียืนอยู่ข้างเขาและพูดเสียงเบา "ดอน ครับ... คุณเอลารา จากไปได้สามวันแล้วครับ" แผ่นหลังของลูก้าแข็งทื่อ ทันใดนั้น ความเจ็บปวดที่รุนแรงราวกับจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ก็ปะทุขึ้นมาจากส่วนลึกของรอยแผลเป็นจากกระสุนปืนเก่าที่หน้าอก เขาครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นเยียบไหลโซมจนเปียกโชกเสื้อเชิ้ตในทันที ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ฝีมือการทำอาหารและยาสมุนไพรสูตรพิเศษที่ฉันเคี่ยวให้เขาได้ตามใจเขาจนเสียคน ทำให้กระเพาะและบาดแผลเก่าของเขาต้องพึ่งพามันอย่างหนัก เขาจะรู้สึกคลื่นไส้ทันทีถ้าต้องกินอะไรก็ตามที่ไม่ได้มาจากฝีมือของฉันเขาขบฟันสู้กับความเจ็บปวดที่รุนแรง ดวงตาแดงก่ำ และยังคงดึงดันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คำตอบเดียวที่ได้รับคือเสียงเย็นชาจากระบบตอบรับอัตโนมัติ: "เลขหมายที่ท่านเรียกยังไม่เปิดให้บริการ" ลูก้าจ้องมองหน้าจออย่างไม่เชื่อสายตา เขารีบโทรหามาร์โกทันที "ตรวจสอบการใช้จ่ายของเธอซะ! ต่อให้เธอจะพักในโมเทลที่ถูกที่สุด หรือแม้แต่จะซื้อขนมปัง

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 6

    โจวันนีรีบกุลีกุจอออกไป พร้อมนำทีมบอดี้การ์ดติดอาวุธฝ่าพายุหิมะออกไปค้นหา สิบนาทีต่อมา เขาก็ซมซานกลับเข้ามาด้วยสภาพที่ศีรษะปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ดอน ครับ... ไม่มีใครอยู่ที่ประตูเลยครับ พวกเราค้นหาจนทั่วถนนรอบนอกแล้ว แม้แต่รอยเท้าก็ถูกพายุหิมะฝังกลบจนมิดหมดแล้วครับ" ลูก้า กำแก้วคริสตัลแน่นเสียจนรอยร้าวเล็กๆ แตกกระจายเป็นใยแมงมุมไปทั่วพื้นผิว เขาขบกรามแน่น ดวงตาสีน้ำเงินสั่นไหวด้วยรังสีฆ่าฟันที่รุนแรง "หึ ในที่สุดเธอก็กล้าลองดีกับฉันสินะ! ไปตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดทุกตัวตรงชายแดน ตามตัวเธอมาให้ได้! แล้วแจ้งธนาคาร ให้ระงับบัญชีทุกใบที่เป็นชื่อเธอ ฉันอยากจะรู้นักว่าผู้หญิงตัวเปล่าเล่าเปลือยอย่างเธอจะทนอยู่ได้นานแค่ไหนถ้าไม่มีพวกเบลลินี" โจวันนีรีบออกไปจัดการตามคำสั่งทันที เพียงไม่กี่นาทีต่อมา มาร์โกที่ปรึกษาของตระกูลก็รีบร้อนเข้ามาพร้อมถือแท็บเล็ตที่ลงรหัสไว้พลางปาดเหงื่อที่ผุดพรายออกมา "ดอน ครับ... ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่าเอลารา เดินไปที่ทางแยกแล้วขึ้นรถขบวนหนึ่งไปครับ" เขาหยุดชะงักและกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "เป็นรถกันกระสุนสิบสองคัน ที่ประตู

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 4

    ลูก้าพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างที่สุด "ถอดใจงั้นเหรอ? การเดิมพันที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของเอลารา คือการเอาชีวิตมาผูกไว้กับผม ไม่ต้องห่วงหรอก เธอทิ้งผมไปไม่ได้" "เธอไม่มีอะไรเลย และไม่มีใคร... นอกจากผม" ถาดในมือฉันเอียงวูบ น้ำซุปร้อนจัดสองสามหยดกระเด็นใส่หลังมือ รอ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 2

    ร่างสูงใหญ่ของลูก้าแข็งทื่อไปทันทีประกายความตกใจพาดผ่านดวงตาคมลึกของเขา และคิ้วก็ยิ่งขมวดมุ่นหนักกว่าเดิมมีอาถึงกับอึ้งไปเลย เธอลืมแม้กระทั่งจะบีบน้ำตาต่อฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมออกมา เช็ดคราบน้ำตาเทียนออกจากปลายนิ้วอย่างไม่รีบร้อน แล้วคุกเข่าลงฉันก้มหน้าลง พยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาร่ว

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 1

    บรรยากาศในงานเลี้ยงประจำปีของคฤหาสน์เบลลินี อบอวลไปด้วยกลิ่นซิการ์และน้ำหอมราคาแพงมีอาชูมือข้างที่สวมแหวนตราขึ้นมา หมุนตัวอวดคนในตระกูลกลุ่มเล็กๆ ที่รุมล้อมเธออยู่เสียงอุทานอย่างเสแสร้งดังขึ้นรอบตัวเธอ ตามมาด้วยสายตาดูแคลนนับไม่ถ้วนที่คอยชำเลืองมองมาที่ฉันซึ่งนั่งอยู่ตรงมุมห้องลูก้านั่งอยู่ที่หัว

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 5

    ลูก้ายืนอยู่ในเงามืดของกรอบประตู สายตาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของฉันที่ค่อยๆ เลือนหายไปในพายุหิมะ จากนั้นเขาก็ทุ่มแรงปิดประตูไม้โอ๊กบานหนาเสียงดังสนั่นเสียงปิดประตูดังอื้ออึงนั้นถูกกลืนหายไปในพายุหิมะของคอร์โวนาทันทีฉันก้าวเข้าไปในหิมะที่สูงถึงเข่า ก้มลงหยิบกระเป๋าผ้าใบที่เขาโยนทิ้งขึ้นมา แล้วสะบัดห

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status