Share

บทที่ 4

Author: เบเกิล
ลูก้าพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างที่สุด

"ถอดใจงั้นเหรอ? การเดิมพันที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของเอลารา คือการเอาชีวิตมาผูกไว้กับผม ไม่ต้องห่วงหรอก เธอทิ้งผมไปไม่ได้" "เธอไม่มีอะไรเลย และไม่มีใคร... นอกจากผม"

ถาดในมือฉันเอียงวูบ

น้ำซุปร้อนจัดสองสามหยดกระเด็นใส่หลังมือ

รอยพองสีแดงพาดผ่านผิวที่ซีดเซียวของฉัน

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง จนกระทั่งรอยไหม้บนมือนั้นบวมแดงขึ้นเรื่อยๆ ความเจ็บปวดถึงเพิ่งจะเริ่มแล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัส

ฉันแยกไม่ออกว่าความเจ็บปวดนั้นมาจากมือ หรือมาจากหัวใจกันแน่

ฉันประคองโถเงินขึ้นมาอีกครั้งแล้วเดินไปที่ปลายโถงทางเดิน

ตรงนั้นมีกระถางดอกทิวลิปที่ลูก้า หวงแหนที่สุดตั้งอยู่ ว่ากันว่ามันถูกขุดมาจากสวนของขุนนางเก่าแก่ชาวดัตช์

ฉันตะแคงข้อมือแล้วเทน้ำซุปที่ใช้เวลาเคี่ยวนานถึงสามชั่วโมงลงบนผืนดินในกระถางนั้น ทันใดนั้นเอง มีอาก็เดินนวยนาดเข้ามา ในมือแกว่งเครื่องรางที่มีรอยขูดขีดไปมา

เธอมองฉันเทซุปทิ้ง พร้อมกับรอยยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะที่มุมปาก

"เอลาราคะ ลูก้าเพิ่งบอกฉันว่าห้องนอนใหญ่มีแสงสว่างส่องถึงดีกว่า ซึ่งมันดีต่อสุขภาพของฉัน"

"คุณก็รู้นี่คะ ตั้งแต่พี่ชายฉันเสียชีวิต หัวใจฉันก็ไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่"

"เขาบอกให้ฉันย้ายเข้าไปคืนนี้เลย คุณไม่ควรจะเก็บของแล้วย้ายออกไปให้มีพื้นที่ว่างหน่อยเหรอคะ?"

ฉันใช้ชีวิตอยู่ในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์เบลลินี มานานถึงห้าปี

บนผนังข้างเตียง รูปถ่ายใบแรกที่ฉันกับลูก้าถ่ายด้วยกันยังคงแขวนอยู่ตรงนั้น

เตียงนอน โต๊ะเครื่องแป้ง หรือแม้แต่แผ่นไม้บนพื้น ทุกตารางนิ้วล้วนมีร่องรอยของความปรารถนาอันเร่าร้อนของเรา

ฉันมองหน้ามีอาที่ดูกระเหี้ยนกระหือรือจะชิงตำแหน่งของฉัน แล้วพยักหน้าสั้นๆ

"ตกลง ฉันจะย้ายออกเดี๋ยวนี้" ฉันเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ไม่ได้แตะต้องของใช้หรูหราหรือเพชรนิลจินดานับไม่ถ้วนในตู้เซฟเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

ฉันหยิบเพียงกระเป๋าผ้าใบเก่าๆ ออกมา โยนเสื้อผ้าสองสามชุดเข้าไป พร้อมกับเอกสารยืนยันตัวตนที่ซ่อนอยู่ในมุมลึกที่สุดของตู้เซฟ

นั่นคือพาสปอร์ตตัวจริงของฉัน พาสปอร์ตที่เป็นทายาทของตระกูลรอสซี่ ซึ่งฉันเตรียมไว้ตั้งแต่ความทรงจำกลับคืนมา

โทรศัพท์ที่ลงรหัสไว้ในกระเป๋าของฉันสั่นเตือน

ข้อความจากพี่ชายปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

"กระบวนการลบไฟล์ตัวตนของ 'เอลารา เด็กกำพร้า' เริ่มต้นขึ้นแล้ว เมื่อเสร็จสิ้น ตัวตนนั้นจะไม่มีอยู่อีกต่อไป น้องจะได้กลับบ้านด้วยชื่อจริงของน้อง พร้อมกับชีวิตใหม่ที่สะอาดหมดจด"

ฉันรูดซิปกระเป๋า ยกมันขึ้นมาแล้วเดินออกจากห้องนอนใหญ่

ฉันย้ายตรงไปยังห้องเก็บของที่อยู่ไกลที่สุดทางทิศเหนือของคฤหาสน์

มันเป็นที่ที่แทบจะไม่มีแสงแดดส่องถึง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมและเชื้อราที่รุนแรง

แต่ข้อดีของมันคือ มันอยู่ห่างไกลจากทุกอย่าง จะไม่มีใครมารบกวนฉันที่นี่

ฉันวางกระเป๋าลงบนเตียงเดี่ยวแคบๆ ตรงมุมห้อง และไม่คิดจะจัดห้องให้เรียบร้อยแต่อย่างใด เหลือเวลาอีกสิบสองชั่วโมงก่อนที่ฉันจะหนีไป

เมื่อใกล้ค่ำ หิมะก็เริ่มตกในคอร์โวนา

ลูก้ากลับมาที่คฤหาสน์หลังจากการเจรจาซื้อขายอาวุธในตลาดมืด รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาตามตัวเขา

เขากระชากเนกไทออกอย่างแรง สายตากวาดมองไปรอบห้อง เมื่อไม่เห็นฉัน เขาก็ขมวดมุ่น พ่อบ้านที่หน้าซีดและสั่นเป็นลูกนกรายงานว่า "ดอนครับ ท่านดอนน่าย้ายไปอยู่ที่ห้องเก็บของทางปีกทิศเหนือเมื่อช่วงบ่ายครับ" ใบหน้าของลูก้าที่เคร่งขรึมอยู่แล้วยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

เขาบุกไปตามโถงทางเดินยาวแล้วเตะประตูไม้ของห้องเก็บของจนหลุดจากบานพับ

ประตูฟาดกับผนังเสียงดังสนั่น ฉันซึ่งกำลังพิงหน้าต่างมองดูหิมะตกหันกลับไปมองตามเสียง ฉันมองเขาที่เดินตรงเข้ามา ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความโกรธขณะที่กวาดมองไปรอบห้องซอมซ่อ และสุดท้ายก็หยุดลงที่กระเป๋าผ้าใบที่ฉันโยนไว้บนเตียงเหล็ก

"เอลารา นี่เธอจะเล่นละครอะไรอีก?" เสียงของเขาต่ำแต่คมปลาบเหมือนมีด

"มีอาเพิ่งเลือกห้องนอนใหญ่ไป ใครอนุญาตให้เธอคลานมาอยู่ในที่แบบนี้ ซึ่งมันเป็นที่ของพวกคนรับใช้? เธอตั้งใจจะตบหน้าฉันหรือไง?"

ฉันลุกขึ้นจากขอบหน้าต่างแล้วสบตาเขา

"ห้องรับรองห้องอื่นๆ เต็มไปด้วยกระเป๋าเดินทางของคุณมีอาหมดแล้ว ที่นี่เป็นห้องเดียวที่ยังว่างอยู่ ฉันจะนอนที่ไหนมันก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ"

การยอมรับอย่างสงบของฉันทำให้ลูก้าแทบคลั่ง เขาคว้าข้อมือฉันไว้แน่นเสียจนฉันเกือบจะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

ในระหว่างที่ยื้อยุดกัน แขนเสื้อสเวตเตอร์แคชเมียร์ของฉันถูกดึงรั้งขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่บุ๋มลงไปจากกระสุนปืนบนต้นแขน

มันเป็นแผลจากเหตุจลาจลบนท้องถนนเมื่อสามปีก่อน ตอนที่ฉันผลักเขาให้พ้นทาง แล้วรับกระสุนที่จะเจาะทะลุหัวใจของเขาด้วยแขนของฉันเอง

ตอนนั้นฉันเสียเลือดมากเสียจนเกือบจะตายอยู่บนเตียงผ่าตัดของหมอประจำตระกูล

แต่ตอนนี้ ลูก้าจ้องมองแผลเป็นนั้น ไม่ใช่ด้วยความเห็นใจแม้แต่นิดเดียว แต่กลับเป็นความโกรธเกรี้ยวที่พลุ่งพล่านจนควบคุมไม่ได้

"เธอจงใจโชว์แผลเป็นนี่เพื่อให้ฉันรู้สึกผิดงั้นเหรอ? เพื่อให้ฉันกอดเธอและปลอบโยนเธอเหมือนเมื่อก่อนใช่ไหม?"

"เธอบังเอิญเจอมีอาในครัวเมื่อบ่ายนี้ เธอเห็นแผลเป็นที่แขนเธอนั่น แล้วเธอก็ตกใจจนกินข้าวเย็นไม่ลงเลย"

"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป เธอต้องปิดแขนข้างนี้ให้มิดชิดเวลาอยู่ในคฤหาสน์ ถ้าทำไม่ได้ ก็ไปอยู่ที่เรือนคนรับใช้เก่าหลังบ้านสักสองสามวันซะ แล้วอย่าให้มีอาเห็นหน้า"

เขาเชือดเฉือนฉันด้วยคำพูดที่โหดร้ายที่สุด พยายามบีบให้ฉันเห็นว่าฉันตกต่ำลงไปเพียงใด พยายามจะเห็นฉันอ้อนวอนขอความรักจากเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำเหมือนเมื่อก่อน

เขาเฝ้ารออย่างถือดีให้ฉันพังทลายลง รอให้ฉันยอมจำนน บางทีแม้แต่ตัวลูก้าเองก็อาจจะไม่รู้ตัวว่า เมื่อเขาสิ้นสุดการตะคอกนั้น ข้อนิ้วของเขากำลังสั่นเทา

แผลเป็นบนแขนของเอลารา คือมือที่มองไม่เห็นซึ่งคอยบีบรัดหัวใจของเขาอยู่ตลอดเวลา ทำให้เขาหายใจลำบาก

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขากลับไม่สามารถหยุดคำพูดร้ายๆ ที่พรั่งพรูออกมาได้

ส่วนฉันที่มองใบหน้าของเขาที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่คุมไม่อยู่ กลับรู้สึกถึงความสงบที่หยั่งรากลึก

หัวใจของฉันกลายเป็นเถ้าถ่านที่ดับมอดไปแล้ว ไม่มีความรู้สึกใดๆ หลงเหลืออยู่อีก

ฉันไม่ขัดขืน ไม่โต้เถียง และไม่ร้องไห้เหมือนอย่างที่เคยทำ

ฉันดึงมือกลับ ก้มลงหยิบกระเป๋าผ้าใบสีดำขึ้นมา "ตกลงค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"

ฉันเดินผ่านเขาไปพร้อมกับกระเป๋า มุ่งตรงไปที่ประตู

ในที่สุดลูก้าก็สติขาดผึง เขาไม่ได้รับหยดน้ำตาและการอ้อนวอนอย่างที่หวังไว้

ในสายตาของเขา การเดินจากไปอย่างสงบของฉันคือการท้าทายที่ร้ายกาจที่สุด

เขาก้าวยาวๆ ตามฉันมา แย่งกระเป๋าจากมือฉัน แล้วกระชากประตูบานใหญ่ของคฤหาสน์ออก พายุหิมะที่รุนแรงและมวลอากาศเย็นยะเยือกพัดกรรโชกเข้ามาในโถงทางเดิน ลูก้าโยนกระเป๋าของฉันทิ้งลงไปในหิมะที่หนาถึงหัวเข่าแล้วชี้นิ้วออกไปข้างนอก

"เอลารา ถ้าเธออยากจะเล่นเกมนี้นัก ก็หยิบกระเป๋าแล้วไสหัวออกไปจากบ้านของฉันซะ! แล้วอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก!"

"ฉันอยากจะรู้นักว่าคนขี้แยอย่างเธอ จะรอดชีวิตในพายุหิมะแบบนี้ได้สักกี่น้ำถ้าไม่มีฉัน!"

ฉันยืนอยู่ที่หน้าประตู สวมเพียงสเวตเตอร์แคชเมียร์ตัวบางๆ สายลมบาดผิวหน้าเหมือนมีด

ฉันเหลือบกลับไปมอง เห็นลูก้ากำลังจ้องเขม็งมาที่ฉัน เมื่อเขาเห็นฉันหันไปมอง ความโล่งใจก็ฉายชัดขึ้นมาบนใบหน้าของเขาอย่างเห็นได้ชัด

แต่ฉันกลับหันหลังให้เขาอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วก้าวออกไปสู่พายุหิมะเบื้องหน้า

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 11

    หลังจากจัดการเรื่องที่เหลือในเซราฟิโนเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เตรียมตัวย้ายกลับไปอยู่ที่ปราสาทเป็นการถาวร ด้วยการที่ตระกูลเบลลินีถูกชำระบัญชีทรัพย์สิน ทำให้ตอนนี้ลูก้าต้องแบกรับหนี้สินมหาศาลต่อพวกรอสซี่ เครือข่ายข่าวกรองของพี่ชายฉันรายงานว่า เมื่อลูก้าตกต่ำถึงขีดสุด มีอาก็ขโมยเงินสดสำรองก้อนสุดท้ายจากตู้เซฟของเขาและพยายามจะหนีไปทางเรือ คนของเราดักจับเธอได้ที่ท่าเรือก่อนจะถ่วงเธอลงสู่ก้นอ่าวส่วนลูก้า เขาล้มฟุบอยู่ในตรอกมืดๆ จากอาการบาดแผลติดเชื้อผสมกับภาวะเลือดออกในกระเพาะอาหารอย่างรุนแรง ตำรวจสายตรวจพบเขาเข้าและเรียกรถพยาบาลให้นำตัวเขาไปส่งที่ห้องฉุกเฉินในย่านสลัม หมอช่วยชีวิตที่น่าเวทนาของเขาไว้ได้อย่างหวุดหวิด แต่ร่างกายที่แตกสลายของเขาหลังจากนี้จะต้องพึ่งพาสายน้ำเกลือเพื่อประทังชีวิตตลอดไป ในขณะที่ต้องเผชิญกับการตามล่าอย่างไม่มีวันสิ้นสุดจากศัตรูและเจ้าหนี้ระหว่างทางไปสนามบินส่วนตัว สายฝนที่ตกติดต่อกันมาหลายวันก็หยุดลงในที่สุด ดวงอาทิตย์โผล่พ้นเมฆเหนือเซราฟิโน ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยาก ผ่านกระจกกันกระสุน แสงแดดที่ให้ความอบอุ่นที่เกือบจะลืมเลือนไปแล้วทาบลงบนตักของฉัน ขบวนรถเคลื่อนเข้

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 10

    วันหลังจากงานเลี้ยง ตระกูลรอสซี่ก็เปิดฉากโจมตีพวกเบลลินีเป็นครั้งสุดท้าย เส้นทางลักลอบขนส่งสินค้าทุกสายในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนถูกตัดขาดพร้อมกันในคราวเดียว บัญชีธนาคารต่างประเทศทั้งสามบัญชีของตระกูลเบลลินีถูกระงับภายในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงเหล่าดอนของตระกูลต่างๆ ที่เคยรุมล้อมลูก้า เมื่อได้เห็นอำนาจที่แท้จริงของตระกูลรอสซี่ต่างก็เลิกรับสายของเขา ในเวลาไม่ถึงเดือน ประกาศยึดทรัพย์ก็ถูกนำมาแปะไว้ที่หน้าประตูคฤหาสน์เบลลินี อำนาจการปกครองคอร์โวนาด้วยกำมือเหล็กของดอนลูก้า ได้พังทลายลงแล้วฤดูหนาวมาเยือนเซราฟิโน ลมทะเลที่ปนไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งพัดผ่านเมือง เป็นเวลาเจ็ดวันเต็มแล้วที่ลูก้ามายืนเฝ้าอยู่ที่ด้านหน้าโรงแรมพาลาซโซ ดีโอโรที่ฉันพักอยู่ เขาสวมโค้ทมอซอ ผมที่มันเยิ้มลีบติดหน้าผาก ใบหน้าของเขาซีดเผือดเหมือนคนตาย บาดแผลเก่าที่หน้าอกและโรคกระเพาะที่เป็นผลจากการดื่มหนักมานานหลายปีทรุดหนักลงจนเขาถึงกับกระอักเลือด ทว่าเขากลับปฏิเสธหมอทุกคนที่พยายามจะเข้ามาหาเขาอย่างบ้าคลั่ง เขายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่รุ่งสางจนดึกดื่น เพียงเพื่อหวังว่าจะได้เห็นฉันสักแวบจากระยะร้อยฟุต ทุกวันบอดี้การ์ดของฉันจะ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 9

    เสียงอุทานดังระงมไปทั่วโถงใหญ่ หลังจากความเงียบกริบเพียงอึดใจเดียว ห้องทั้งห้องก็ระเบิดไปด้วยเสียงซุบซิบที่ดังสนั่น ทุกคนในโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างรู้ดีว่า ดอนของตระกูลเบลลินีเลี้ยง "แมว" ไว้ในคฤหาสน์มานานถึงเจ็ดปีพวกเขายังเคยได้ยินมาว่า เพื่อผู้หญิงคนใหม่ เขาได้ขับไล่แมวตัวนั้นออกไปเผชิญกับพายุหิมะ แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำมาตลอดเจ็ดปี คือทายาทที่หายสาบสูญไปของตระกูลรอสซี่ ผู้ทรงอิทธิพลแห่งเซราฟิโนลูก้าไม่ได้ยินเสียงเยะเย้ยหรือเสียงกระซิบที่ตื่นตระหนกรอบตัวเลย เขากุมหน้าอกตรงจุดที่บาดแผลเก่าถูกกระแทก ค่อยๆ พยุงตัวขึ้นจากพื้นหินอ่อนทีละนิดเขาไม่ได้มองลอเรนโซ สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน ราวกับคนกำลังจมน้ำที่คว้าเศษไม้ผุๆ ชิ้นสุดท้ายไว้ "เอลารา สิ่งที่พวกเขาพูดไม่จริงใช่ไหม?" เสียงของเขาสั่นเครือ "คุณแค่โกรธผม คุณจ้างคนพวกนี้มาแสดงละครเพื่อขู่ผมใช่ไหม?" "แล้วเรื่องที่คุณเคยพูดล่ะ? ที่ว่าคุณจะมีแค่ผมคนเดียว? คุณไม่แม้แต่จะกะพริบตาตอนที่รับกระสุนนั่นแทนผม คุณจะเป็นคนของรอสซี่ได้ยังไง?" "กลับบ้านกับผมเถอะ ผมจะสวมแหวนตราคืนให้ที่นิ้วคุณ ผมจะให้ห้องนอนใหญ่กับคุณ ผ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 8

    หนึ่งเดือนต่อมาที่พาลาซโซ ดีโอโร โรงแรมระดับหกดาวของตระกูลรอสซี่บนชายฝั่งอ่าวเซราฟิโน ห้องบอลรูมชั้นบนสุดสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ตระกูลรอสซี่จองพื้นที่ทั้งหมดสามชั้นเพื่อจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของเจ้าหญิงของพวกเขา เหตุการณ์นี้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วโลกใต้ดินของเซราฟิโน มีเพียงหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุด รวมถึงยักษ์ใหญ่ทางด้านการเมืองและธุรกิจที่กุมบังเหียนเศรษฐกิจของประเทศเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมงานลูก้ามางานเลี้ยงพร้อมกับมีอา ในเวลาเพียงสามสิบวัน เส้นทางค้าอาวุธข้ามชาติของตระกูลเบลลินีถูกทำลายย่อยยับอย่างโหดเหี้ยมด้วยขุมกำลังที่ไม่ทราบที่มา อาณาเขตของพวกเขาลดน้อยลงอย่างน่าใจหาย และความสูญเสียนั้นรุนแรงถึงขั้นที่พวกเขากำลังตกขอบเหวของความล้มละลาย เขาไม่ได้นอนมาหลายคืนติดต่อกัน ดวงตาของเขาลึกโหล กรามที่คมสันปกคลุมด้วยหนวดเคราที่ดูรุงรังและพ่ายแพ้ และเขาน้ำหนักลดลงไปจนน่าตกใจบาดแผลเก่าที่หน้าอกปะทุขึ้นบ่อยครั้งขึ้นเรื่อยๆ แม้จะใช้ยาแก้ปวดในโดสที่สูงที่สุดก็ยังไม่อาจสะกดความทรมานนั้นได้เขาใช้ทุกเส้นสายที่มีเพื่อตามหาฉัน แต่ก็ไร้ผล ราวกับว่าฉันถูกลบทิ้งไปจากโ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 7

    "นี่มันเศษเดนอะไรกัน! เอลาราอยู่ไหน? ไปเอาตัวเธอกลับมาทำซุปให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ลูก้าแผดเสียงใส่พวกคนรับใช้ที่ตัวสั่นงันงก โจวันนียืนอยู่ข้างเขาและพูดเสียงเบา "ดอน ครับ... คุณเอลารา จากไปได้สามวันแล้วครับ" แผ่นหลังของลูก้าแข็งทื่อ ทันใดนั้น ความเจ็บปวดที่รุนแรงราวกับจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ก็ปะทุขึ้นมาจากส่วนลึกของรอยแผลเป็นจากกระสุนปืนเก่าที่หน้าอก เขาครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นเยียบไหลโซมจนเปียกโชกเสื้อเชิ้ตในทันที ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ฝีมือการทำอาหารและยาสมุนไพรสูตรพิเศษที่ฉันเคี่ยวให้เขาได้ตามใจเขาจนเสียคน ทำให้กระเพาะและบาดแผลเก่าของเขาต้องพึ่งพามันอย่างหนัก เขาจะรู้สึกคลื่นไส้ทันทีถ้าต้องกินอะไรก็ตามที่ไม่ได้มาจากฝีมือของฉันเขาขบฟันสู้กับความเจ็บปวดที่รุนแรง ดวงตาแดงก่ำ และยังคงดึงดันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คำตอบเดียวที่ได้รับคือเสียงเย็นชาจากระบบตอบรับอัตโนมัติ: "เลขหมายที่ท่านเรียกยังไม่เปิดให้บริการ" ลูก้าจ้องมองหน้าจออย่างไม่เชื่อสายตา เขารีบโทรหามาร์โกทันที "ตรวจสอบการใช้จ่ายของเธอซะ! ต่อให้เธอจะพักในโมเทลที่ถูกที่สุด หรือแม้แต่จะซื้อขนมปัง

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 6

    โจวันนีรีบกุลีกุจอออกไป พร้อมนำทีมบอดี้การ์ดติดอาวุธฝ่าพายุหิมะออกไปค้นหา สิบนาทีต่อมา เขาก็ซมซานกลับเข้ามาด้วยสภาพที่ศีรษะปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ดอน ครับ... ไม่มีใครอยู่ที่ประตูเลยครับ พวกเราค้นหาจนทั่วถนนรอบนอกแล้ว แม้แต่รอยเท้าก็ถูกพายุหิมะฝังกลบจนมิดหมดแล้วครับ" ลูก้า กำแก้วคริสตัลแน่นเสียจนรอยร้าวเล็กๆ แตกกระจายเป็นใยแมงมุมไปทั่วพื้นผิว เขาขบกรามแน่น ดวงตาสีน้ำเงินสั่นไหวด้วยรังสีฆ่าฟันที่รุนแรง "หึ ในที่สุดเธอก็กล้าลองดีกับฉันสินะ! ไปตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดทุกตัวตรงชายแดน ตามตัวเธอมาให้ได้! แล้วแจ้งธนาคาร ให้ระงับบัญชีทุกใบที่เป็นชื่อเธอ ฉันอยากจะรู้นักว่าผู้หญิงตัวเปล่าเล่าเปลือยอย่างเธอจะทนอยู่ได้นานแค่ไหนถ้าไม่มีพวกเบลลินี" โจวันนีรีบออกไปจัดการตามคำสั่งทันที เพียงไม่กี่นาทีต่อมา มาร์โกที่ปรึกษาของตระกูลก็รีบร้อนเข้ามาพร้อมถือแท็บเล็ตที่ลงรหัสไว้พลางปาดเหงื่อที่ผุดพรายออกมา "ดอน ครับ... ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่าเอลารา เดินไปที่ทางแยกแล้วขึ้นรถขบวนหนึ่งไปครับ" เขาหยุดชะงักและกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "เป็นรถกันกระสุนสิบสองคัน ที่ประตู

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 1

    บรรยากาศในงานเลี้ยงประจำปีของคฤหาสน์เบลลินี อบอวลไปด้วยกลิ่นซิการ์และน้ำหอมราคาแพงมีอาชูมือข้างที่สวมแหวนตราขึ้นมา หมุนตัวอวดคนในตระกูลกลุ่มเล็กๆ ที่รุมล้อมเธออยู่เสียงอุทานอย่างเสแสร้งดังขึ้นรอบตัวเธอ ตามมาด้วยสายตาดูแคลนนับไม่ถ้วนที่คอยชำเลืองมองมาที่ฉันซึ่งนั่งอยู่ตรงมุมห้องลูก้านั่งอยู่ที่หัว

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 3

    แต่ตอนนี้ เขากลับบอกให้ฉันยกสัญลักษณ์แห่งความภักดีนี้ให้ผู้หญิงคนอื่นหน้าตาเฉย เล็บของฉันจิกเข้าที่เนื้อบนฝ่ามือแน่นเสียจนเลือดแทบจะซึมออกมา ฉันสบสายตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความถือดีของลูก้า แล้วในที่สุดก็ค่อยๆ พยักหน้า "ตกลงค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะให้คนส่งไปให้"แววตาของลูก้า สั่นไหวเล็กน้อย เ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 2

    ร่างสูงใหญ่ของลูก้าแข็งทื่อไปทันทีประกายความตกใจพาดผ่านดวงตาคมลึกของเขา และคิ้วก็ยิ่งขมวดมุ่นหนักกว่าเดิมมีอาถึงกับอึ้งไปเลย เธอลืมแม้กระทั่งจะบีบน้ำตาต่อฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมออกมา เช็ดคราบน้ำตาเทียนออกจากปลายนิ้วอย่างไม่รีบร้อน แล้วคุกเข่าลงฉันก้มหน้าลง พยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาร่ว

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 5

    ลูก้ายืนอยู่ในเงามืดของกรอบประตู สายตาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของฉันที่ค่อยๆ เลือนหายไปในพายุหิมะ จากนั้นเขาก็ทุ่มแรงปิดประตูไม้โอ๊กบานหนาเสียงดังสนั่นเสียงปิดประตูดังอื้ออึงนั้นถูกกลืนหายไปในพายุหิมะของคอร์โวนาทันทีฉันก้าวเข้าไปในหิมะที่สูงถึงเข่า ก้มลงหยิบกระเป๋าผ้าใบที่เขาโยนทิ้งขึ้นมา แล้วสะบัดห

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status