Share

บทที่ 2

Author: เบเกิล
ร่างสูงใหญ่ของลูก้าแข็งทื่อไปทันที

ประกายความตกใจพาดผ่านดวงตาคมลึกของเขา และคิ้วก็ยิ่งขมวดมุ่นหนักกว่าเดิม

มีอาถึงกับอึ้งไปเลย เธอลืมแม้กระทั่งจะบีบน้ำตาต่อ

ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมออกมา เช็ดคราบน้ำตาเทียนออกจากปลายนิ้วอย่างไม่รีบร้อน แล้วคุกเข่าลง

ฉันก้มหน้าลง พยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาร่วงหล่น

ฉันเริ่มเก็บเศษน้ำตาเทียนที่ยังร้อนอยู่และเศษแก้วคมกริบด้วยมือเปล่าโดยไม่ได้สวมถุงมือด้วยซ้ำ แล้วโยนพวกมันทิ้งลงในถังขยะทองเหลืองใกล้ๆ

เศษแก้วชิ้นหนึ่งบาดลึกเข้าที่ฝ่ามือ แต่ฉันกลับไม่สะดุ้งเลยสักนิด

เมื่อเสร็จแล้ว ฉันก็ลุกขึ้นยืนแล้วปรายตาไปทางลูก้า

"ชุดฉันเลอะน่ะค่ะ ฉันขอตัวกลับห้องไปจัดการก่อน"

ฉันหันหลังเดินไปทางบันได แผ่นหลังเหยียดตรงเป๊ะ

สายตาของลูก้า จับจ้องตามหลังฉันไปตลอดทาง

ฉันผลักประตูห้องนอนเข้าไปแล้วลงกลอน

ฉันทรุดตัวลงพิงบานไม้หนักๆ ซ่อนตัวอยู่ในความมืด แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆ

ฉันแค่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ความรักและความภักดีตลอดเจ็ดปีจะจบลงอย่างง่ายดายและไร้ค่าขนาดนี้

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ที่ลงรหัสป้องกันไว้บนโต๊ะข้างเตียงก็สว่างขึ้น มันเป็นข้อความจากลอเรนโซ พี่ชายคนโตของฉัน

"สิ่งที่พวกเบลลินีติดค้างน้อง พี่จะทำให้พวกมันชดใช้คืนพร้อมดอกเบี้ย"

ฉันจ้องมองข้อความนั้น ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว ทันใดนั้นประตูไม้โอ๊กก็ถูกเตะเปิดออกอย่างรุนแรง

ลูก้าบุกเข้ามาพร้อมกับรังสีความเย็นชาที่แผ่ซ่าน สายตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งไปที่โทรศัพท์ในมือฉัน

เขาก้าวตรงเข้ามาแล้วแย่งมันไป

โชคดีที่หน้าจอดับลงพอดีตอนที่เขาคว้ามันไป

เขาไม่ได้สนใจจะลองใส่รหัสผ่านด้วยซ้ำ แค่โยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนพรมหนาๆ

เขาเชยคางฉันขึ้น บังคับให้ฉันสบตาเขา

"การแสดงสั้นๆ ข้างล่างนั่นคืออะไร?" น้ำเสียงของเขาต่ำและเต็มไปด้วยการจับผิด "พยายามจะใช้มุกใหม่หรือไง?"

ฉันสบตาเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไม่ใช่คุณหรอกเหรอที่คอยบ่นเสมอว่าฉันน่ะติดคุณเกินไป บอกให้ฉันรู้จักหัดพึ่งพาตัวเองบ้าง?"

"ฉันให้ทั้งแหวน ทั้งทับทิมกับเธอไปแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่ชื่อต้องการหรอกเหรอ? พอใจหรือยังล่ะ?"

อารมณ์บางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออกพาดผ่านดวงตาของลูก้า

เขาคลายมือที่จับคางฉันออกทันที แล้วมือหนาก็เลื่อนมาล็อกที่เอวบางของฉัน กดตัวฉันให้แนบชิดกับผนัง

เสื้อเชิ้ตของเขาคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเข้มของเหล้ารัม ปนเปกับกลิ่นกุหลาบหวานเลี่ยนจากน้ำหอมของมีอา

กลิ่นทั้งสองปนกันอยู่ในจมูกของฉัน มันเป็นส่วนผสมที่ชวนอึดอัดจนฉันอยากจะหนีไปให้พ้นๆ

เขาโน้มตัวลงมา ริมฝีปากบางที่อุ่นร้อนเฉียดผ่านติ่งหูของฉัน เสียงของเขาเป็นเพียงเสียงกระซิบแหบพร่า

"เอลารา ฉันรู้ว่าคืนนี้เธอรู้สึกไม่ได้รับความธรรม"

"แต่พี่ชายของมีอาตายตอนที่กำลังส่งข่าวให้ฉัน ฉันติดหนี้บุญคุณเขา และฉันต้องปกป้องเธอ"

"ขอแค่เธอทำตัวดีๆ เลิกเรียกร้องความสนใจเสียทีก็ไม่มีใครแย่งตำแหน่งดอนน่า ไปจากเธอได้หรอก เธอจะเป็นผู้หญิงที่อยู่บนเตียงฉันได้นานที่สุดเสมอ... เป็นคนที่พิเศษที่สุด"

เขากำลังให้สัญญาด้วยน้ำเสียงที่ดูแคลนและเหมือนเป็นการสงเคราะห์

เขามั่นใจเหลือเกินว่าฉันจะต้องคลานกลับไปหาเขาเพื่อขอเศษเสี้ยวความรักนี้

ทันใดนั้น มีเสียงเคาะประตูอย่างเร่งร้อนดังมาจากข้างนอก

เสียงอันอ่อนแรงของมีอาลอดผ่านบานไม้เข้ามา

"ลูก้าคะ ฉันรู้สึกเจ็บหัวใจขึ้นมาอีกแล้ว คุณช่วยมาดูหน่อยได้ไหม?"

มือที่โอบเอวฉันอยู่คลายออกทันที

เขาหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

จังหวะที่มือของเขาจับลูกบิดประตู เขาชะงักแล้วหันกลับมามองฉัน

"พรุ่งนี้กลางคืนมีการพนันใต้ดินตาใหญ่ ฉันจะพามิอาไปเรียนรู้งานหน่อย ถอดสร้อยเหรียญเซนต์คริสโตเฟอร์จากคอเธอให้มีอาสิ ให้เธอใส่ไว้เผื่อจะโชคดีบ้าง"

ฉันเกือบจะคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

เหรียญเซนต์คริสโตเฟอร์นั่นน่ะนะ...

เมื่อสามปีก่อนหลังจากที่ฉันรับกระสุนแทนเขาและรอดชีวิตจากการผ่าตัดมาได้ แม่ของเขาซึ่งเป็นดอนน่าคนก่อน เป็นคนสวมมันให้ที่คอของฉันด้วยตัวเอง

ท่านบอกฉันทั้งน้ำตาว่า "เอลารา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอคือคนในครอบครัว เบลลินีนะ"

เครื่องรางชิ้นนั้นโชกไปด้วยเลือดและความภักดีที่ฉันมีต่อเขา ฉันถนอมมันยิ่งกว่าชีวิตตัวเองเสียอีก ไม่เคยถอดเลยแม้แต่ตอนอาบน้ำ

ครั้งหนึ่ง สาวใช้คนใหม่เอาไปวางไว้ผิดที่ ฉันถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัวเพราะคิดว่ามันหายไป

ตอนนั้น ลูก้าดึงฉันไปนั่งบนตัก จูบฉันแล้วหัวเราะ เรียกฉันว่ายัยแมวเหมียวขี้แย "ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้แตะต้องของของเธอทั้งนั้น" เขาเคยพูดไว้แบบนั้น

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 11

    หลังจากจัดการเรื่องที่เหลือในเซราฟิโนเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เตรียมตัวย้ายกลับไปอยู่ที่ปราสาทเป็นการถาวร ด้วยการที่ตระกูลเบลลินีถูกชำระบัญชีทรัพย์สิน ทำให้ตอนนี้ลูก้าต้องแบกรับหนี้สินมหาศาลต่อพวกรอสซี่ เครือข่ายข่าวกรองของพี่ชายฉันรายงานว่า เมื่อลูก้าตกต่ำถึงขีดสุด มีอาก็ขโมยเงินสดสำรองก้อนสุดท้ายจากตู้เซฟของเขาและพยายามจะหนีไปทางเรือ คนของเราดักจับเธอได้ที่ท่าเรือก่อนจะถ่วงเธอลงสู่ก้นอ่าวส่วนลูก้า เขาล้มฟุบอยู่ในตรอกมืดๆ จากอาการบาดแผลติดเชื้อผสมกับภาวะเลือดออกในกระเพาะอาหารอย่างรุนแรง ตำรวจสายตรวจพบเขาเข้าและเรียกรถพยาบาลให้นำตัวเขาไปส่งที่ห้องฉุกเฉินในย่านสลัม หมอช่วยชีวิตที่น่าเวทนาของเขาไว้ได้อย่างหวุดหวิด แต่ร่างกายที่แตกสลายของเขาหลังจากนี้จะต้องพึ่งพาสายน้ำเกลือเพื่อประทังชีวิตตลอดไป ในขณะที่ต้องเผชิญกับการตามล่าอย่างไม่มีวันสิ้นสุดจากศัตรูและเจ้าหนี้ระหว่างทางไปสนามบินส่วนตัว สายฝนที่ตกติดต่อกันมาหลายวันก็หยุดลงในที่สุด ดวงอาทิตย์โผล่พ้นเมฆเหนือเซราฟิโน ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยาก ผ่านกระจกกันกระสุน แสงแดดที่ให้ความอบอุ่นที่เกือบจะลืมเลือนไปแล้วทาบลงบนตักของฉัน ขบวนรถเคลื่อนเข้

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 10

    วันหลังจากงานเลี้ยง ตระกูลรอสซี่ก็เปิดฉากโจมตีพวกเบลลินีเป็นครั้งสุดท้าย เส้นทางลักลอบขนส่งสินค้าทุกสายในแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนถูกตัดขาดพร้อมกันในคราวเดียว บัญชีธนาคารต่างประเทศทั้งสามบัญชีของตระกูลเบลลินีถูกระงับภายในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงเหล่าดอนของตระกูลต่างๆ ที่เคยรุมล้อมลูก้า เมื่อได้เห็นอำนาจที่แท้จริงของตระกูลรอสซี่ต่างก็เลิกรับสายของเขา ในเวลาไม่ถึงเดือน ประกาศยึดทรัพย์ก็ถูกนำมาแปะไว้ที่หน้าประตูคฤหาสน์เบลลินี อำนาจการปกครองคอร์โวนาด้วยกำมือเหล็กของดอนลูก้า ได้พังทลายลงแล้วฤดูหนาวมาเยือนเซราฟิโน ลมทะเลที่ปนไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งพัดผ่านเมือง เป็นเวลาเจ็ดวันเต็มแล้วที่ลูก้ามายืนเฝ้าอยู่ที่ด้านหน้าโรงแรมพาลาซโซ ดีโอโรที่ฉันพักอยู่ เขาสวมโค้ทมอซอ ผมที่มันเยิ้มลีบติดหน้าผาก ใบหน้าของเขาซีดเผือดเหมือนคนตาย บาดแผลเก่าที่หน้าอกและโรคกระเพาะที่เป็นผลจากการดื่มหนักมานานหลายปีทรุดหนักลงจนเขาถึงกับกระอักเลือด ทว่าเขากลับปฏิเสธหมอทุกคนที่พยายามจะเข้ามาหาเขาอย่างบ้าคลั่ง เขายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่รุ่งสางจนดึกดื่น เพียงเพื่อหวังว่าจะได้เห็นฉันสักแวบจากระยะร้อยฟุต ทุกวันบอดี้การ์ดของฉันจะ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 9

    เสียงอุทานดังระงมไปทั่วโถงใหญ่ หลังจากความเงียบกริบเพียงอึดใจเดียว ห้องทั้งห้องก็ระเบิดไปด้วยเสียงซุบซิบที่ดังสนั่น ทุกคนในโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างรู้ดีว่า ดอนของตระกูลเบลลินีเลี้ยง "แมว" ไว้ในคฤหาสน์มานานถึงเจ็ดปีพวกเขายังเคยได้ยินมาว่า เพื่อผู้หญิงคนใหม่ เขาได้ขับไล่แมวตัวนั้นออกไปเผชิญกับพายุหิมะ แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำมาตลอดเจ็ดปี คือทายาทที่หายสาบสูญไปของตระกูลรอสซี่ ผู้ทรงอิทธิพลแห่งเซราฟิโนลูก้าไม่ได้ยินเสียงเยะเย้ยหรือเสียงกระซิบที่ตื่นตระหนกรอบตัวเลย เขากุมหน้าอกตรงจุดที่บาดแผลเก่าถูกกระแทก ค่อยๆ พยุงตัวขึ้นจากพื้นหินอ่อนทีละนิดเขาไม่ได้มองลอเรนโซ สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน ราวกับคนกำลังจมน้ำที่คว้าเศษไม้ผุๆ ชิ้นสุดท้ายไว้ "เอลารา สิ่งที่พวกเขาพูดไม่จริงใช่ไหม?" เสียงของเขาสั่นเครือ "คุณแค่โกรธผม คุณจ้างคนพวกนี้มาแสดงละครเพื่อขู่ผมใช่ไหม?" "แล้วเรื่องที่คุณเคยพูดล่ะ? ที่ว่าคุณจะมีแค่ผมคนเดียว? คุณไม่แม้แต่จะกะพริบตาตอนที่รับกระสุนนั่นแทนผม คุณจะเป็นคนของรอสซี่ได้ยังไง?" "กลับบ้านกับผมเถอะ ผมจะสวมแหวนตราคืนให้ที่นิ้วคุณ ผมจะให้ห้องนอนใหญ่กับคุณ ผ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 8

    หนึ่งเดือนต่อมาที่พาลาซโซ ดีโอโร โรงแรมระดับหกดาวของตระกูลรอสซี่บนชายฝั่งอ่าวเซราฟิโน ห้องบอลรูมชั้นบนสุดสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ตระกูลรอสซี่จองพื้นที่ทั้งหมดสามชั้นเพื่อจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของเจ้าหญิงของพวกเขา เหตุการณ์นี้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วโลกใต้ดินของเซราฟิโน มีเพียงหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุด รวมถึงยักษ์ใหญ่ทางด้านการเมืองและธุรกิจที่กุมบังเหียนเศรษฐกิจของประเทศเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมงานลูก้ามางานเลี้ยงพร้อมกับมีอา ในเวลาเพียงสามสิบวัน เส้นทางค้าอาวุธข้ามชาติของตระกูลเบลลินีถูกทำลายย่อยยับอย่างโหดเหี้ยมด้วยขุมกำลังที่ไม่ทราบที่มา อาณาเขตของพวกเขาลดน้อยลงอย่างน่าใจหาย และความสูญเสียนั้นรุนแรงถึงขั้นที่พวกเขากำลังตกขอบเหวของความล้มละลาย เขาไม่ได้นอนมาหลายคืนติดต่อกัน ดวงตาของเขาลึกโหล กรามที่คมสันปกคลุมด้วยหนวดเคราที่ดูรุงรังและพ่ายแพ้ และเขาน้ำหนักลดลงไปจนน่าตกใจบาดแผลเก่าที่หน้าอกปะทุขึ้นบ่อยครั้งขึ้นเรื่อยๆ แม้จะใช้ยาแก้ปวดในโดสที่สูงที่สุดก็ยังไม่อาจสะกดความทรมานนั้นได้เขาใช้ทุกเส้นสายที่มีเพื่อตามหาฉัน แต่ก็ไร้ผล ราวกับว่าฉันถูกลบทิ้งไปจากโ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 7

    "นี่มันเศษเดนอะไรกัน! เอลาราอยู่ไหน? ไปเอาตัวเธอกลับมาทำซุปให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ลูก้าแผดเสียงใส่พวกคนรับใช้ที่ตัวสั่นงันงก โจวันนียืนอยู่ข้างเขาและพูดเสียงเบา "ดอน ครับ... คุณเอลารา จากไปได้สามวันแล้วครับ" แผ่นหลังของลูก้าแข็งทื่อ ทันใดนั้น ความเจ็บปวดที่รุนแรงราวกับจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ก็ปะทุขึ้นมาจากส่วนลึกของรอยแผลเป็นจากกระสุนปืนเก่าที่หน้าอก เขาครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นเยียบไหลโซมจนเปียกโชกเสื้อเชิ้ตในทันที ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ฝีมือการทำอาหารและยาสมุนไพรสูตรพิเศษที่ฉันเคี่ยวให้เขาได้ตามใจเขาจนเสียคน ทำให้กระเพาะและบาดแผลเก่าของเขาต้องพึ่งพามันอย่างหนัก เขาจะรู้สึกคลื่นไส้ทันทีถ้าต้องกินอะไรก็ตามที่ไม่ได้มาจากฝีมือของฉันเขาขบฟันสู้กับความเจ็บปวดที่รุนแรง ดวงตาแดงก่ำ และยังคงดึงดันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คำตอบเดียวที่ได้รับคือเสียงเย็นชาจากระบบตอบรับอัตโนมัติ: "เลขหมายที่ท่านเรียกยังไม่เปิดให้บริการ" ลูก้าจ้องมองหน้าจออย่างไม่เชื่อสายตา เขารีบโทรหามาร์โกทันที "ตรวจสอบการใช้จ่ายของเธอซะ! ต่อให้เธอจะพักในโมเทลที่ถูกที่สุด หรือแม้แต่จะซื้อขนมปัง

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 6

    โจวันนีรีบกุลีกุจอออกไป พร้อมนำทีมบอดี้การ์ดติดอาวุธฝ่าพายุหิมะออกไปค้นหา สิบนาทีต่อมา เขาก็ซมซานกลับเข้ามาด้วยสภาพที่ศีรษะปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ดอน ครับ... ไม่มีใครอยู่ที่ประตูเลยครับ พวกเราค้นหาจนทั่วถนนรอบนอกแล้ว แม้แต่รอยเท้าก็ถูกพายุหิมะฝังกลบจนมิดหมดแล้วครับ" ลูก้า กำแก้วคริสตัลแน่นเสียจนรอยร้าวเล็กๆ แตกกระจายเป็นใยแมงมุมไปทั่วพื้นผิว เขาขบกรามแน่น ดวงตาสีน้ำเงินสั่นไหวด้วยรังสีฆ่าฟันที่รุนแรง "หึ ในที่สุดเธอก็กล้าลองดีกับฉันสินะ! ไปตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดทุกตัวตรงชายแดน ตามตัวเธอมาให้ได้! แล้วแจ้งธนาคาร ให้ระงับบัญชีทุกใบที่เป็นชื่อเธอ ฉันอยากจะรู้นักว่าผู้หญิงตัวเปล่าเล่าเปลือยอย่างเธอจะทนอยู่ได้นานแค่ไหนถ้าไม่มีพวกเบลลินี" โจวันนีรีบออกไปจัดการตามคำสั่งทันที เพียงไม่กี่นาทีต่อมา มาร์โกที่ปรึกษาของตระกูลก็รีบร้อนเข้ามาพร้อมถือแท็บเล็ตที่ลงรหัสไว้พลางปาดเหงื่อที่ผุดพรายออกมา "ดอน ครับ... ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่าเอลารา เดินไปที่ทางแยกแล้วขึ้นรถขบวนหนึ่งไปครับ" เขาหยุดชะงักและกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "เป็นรถกันกระสุนสิบสองคัน ที่ประตู

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 3

    แต่ตอนนี้ เขากลับบอกให้ฉันยกสัญลักษณ์แห่งความภักดีนี้ให้ผู้หญิงคนอื่นหน้าตาเฉย เล็บของฉันจิกเข้าที่เนื้อบนฝ่ามือแน่นเสียจนเลือดแทบจะซึมออกมา ฉันสบสายตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความถือดีของลูก้า แล้วในที่สุดก็ค่อยๆ พยักหน้า "ตกลงค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะให้คนส่งไปให้"แววตาของลูก้า สั่นไหวเล็กน้อย เ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 1

    บรรยากาศในงานเลี้ยงประจำปีของคฤหาสน์เบลลินี อบอวลไปด้วยกลิ่นซิการ์และน้ำหอมราคาแพงมีอาชูมือข้างที่สวมแหวนตราขึ้นมา หมุนตัวอวดคนในตระกูลกลุ่มเล็กๆ ที่รุมล้อมเธออยู่เสียงอุทานอย่างเสแสร้งดังขึ้นรอบตัวเธอ ตามมาด้วยสายตาดูแคลนนับไม่ถ้วนที่คอยชำเลืองมองมาที่ฉันซึ่งนั่งอยู่ตรงมุมห้องลูก้านั่งอยู่ที่หัว

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 4

    ลูก้าพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างที่สุด "ถอดใจงั้นเหรอ? การเดิมพันที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของเอลารา คือการเอาชีวิตมาผูกไว้กับผม ไม่ต้องห่วงหรอก เธอทิ้งผมไปไม่ได้" "เธอไม่มีอะไรเลย และไม่มีใคร... นอกจากผม" ถาดในมือฉันเอียงวูบ น้ำซุปร้อนจัดสองสามหยดกระเด็นใส่หลังมือ รอ

  • เจ้าหญิงผู้ไร้ความทรงจำ กับการสละซึ่งแหวนตราแห่งดอนน่า   บทที่ 5

    ลูก้ายืนอยู่ในเงามืดของกรอบประตู สายตาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของฉันที่ค่อยๆ เลือนหายไปในพายุหิมะ จากนั้นเขาก็ทุ่มแรงปิดประตูไม้โอ๊กบานหนาเสียงดังสนั่นเสียงปิดประตูดังอื้ออึงนั้นถูกกลืนหายไปในพายุหิมะของคอร์โวนาทันทีฉันก้าวเข้าไปในหิมะที่สูงถึงเข่า ก้มลงหยิบกระเป๋าผ้าใบที่เขาโยนทิ้งขึ้นมา แล้วสะบัดห

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status