ตอนที่8.ผู้ชายใจดี

ทินกรหัวเสียหนักที่จนป่านนี้ยังติดต่อชลาลัยไม่ได้ เธอหายไปสามวันแล้ว วันนี้ถึงกำหนดที่เขาต้องนำเงินไปใช้หนี้ในบ่อน จนป่านนี้ชลาลัยยังไม่รับโทรศัพท์ ส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน แล้วเขาจะไปเอาเงินจากไหน สาว ๆ ที่เขาคบแต่ละคนก็มีแต่พวกสวยแต่รูป เวลาเดือดร้อนไม่มีใครช่วยเขาได้สักคน ชลาลัยเป็นตัวเงินตัวทองของเขา หลายครั้งที่เธอขอเลิก เพราะจับได้ว่าเขามีผู้หญิงอื่น แต่เขาก็ง้อและขอคืนดี จนเธอยอมใจอ่อนและตกลงแต่งงานกับเขา ชลาลัยเป็นคนสวย รวย และเก่งมาก แต่ถึงจะเก่งแค่ไหนก็สู้เขาไม่ได้ เธอมีจุดอ่อนคือความรัก เขาจะทำให้เธอรักเขา อยู่กับชลาลัยมีแต่ได้กับได้ เพราะอีกไม่นานเธอก็จะได้เป็นเจ้าของบริษัท สมบัติของเธอจะไปไหนเสีย แต่งงานกันแล้วมันก็ต้องเป็นของเขา 

            “อยู่ไหนนะน้ำ วันนี้ถ้าไม่ได้เงินผมตายแน่” ทินกรมั่นใจว่าไม่ได้ทำให้เธอโกรธ แล้วมีเหตุผลอะไรเธอถึงไม่รับโทรศัพท์เขา 

ธาดามองมือถือที่ดังขึ้นรัว ๆ มือถือเครื่องนี้อยู่ในกระเป๋าถือของชลาลัย เธอทำตกไว้ในวันที่เขาลงมือกับเธอ ตาคมเข้มอ่านชื่อคนโทรเข้ามา กำหมัดแน่นเมื่อเห็นว่าเป็นใคร นอกจากโทรแล้วทินกรยังส่งข้อความมาอีก ถึงแม้จะปลดล็อกเครื่องไม่ได้ แต่ก็รู้ได้ว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันขอเงินเธอ เมื่อตอนที่มันเป็นแฟนกับฟ้าริน มันก็คงทำแบบนี้กับน้องสาวเขา

            “คุณดินคะ มีเอกสารจากสหกรณ์ค่ะ” เสียงของกันตาปลุกชายหนุ่มให้ออกจากภวังค์ความคิด มือหนาปัดมือถือออกไปอีกทาง อีกไม่นานแบตเตอรี่คงหมด เสียงของมันจะได้ไม่รบกวนสมาธิของเขา 

            “วางไว้ตรงนั้นครับ” ธาดาบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพ คิ้วหนาเลิกขึ้น เมื่อกันตายังไม่ออกไป 

            “มีอะไรหรือเปล่าครับ”

            “คุณแม่โทรมาค่ะ ท่านชวนให้ไปทานข้าวที่บ้าน ท่านบอกให้ชวนคุณไปด้วย ไม่ทราบว่าคุณดินสะดวกไหมคะ” กันตาบอกพร้อมกับรอคอยคำตอบ แม่เธอไม่ได้โทรมา แต่เป็นเธอเองที่อยากชวนเขาไป

            “ได้ครับ” ธาดารับปาก ส่งผลให้กันตายิ้มจนแก้มปริ ไปบ้านครั้งนี้จะไม่เสียเปล่า พ่อคงถามเรื่องแต่งงาน คราวนี้ธาดาคงไม่มีข้ออ้าง เพราะที่ผ่านมาเขาอ้างนี่อ้างนั่นกับพ่อเธอมานานแล้ว

บัวผันเห็นพ่อเลี้ยงธาดาออกไปกับกันตา จึงนำของที่เตรียมไว้มาที่บ้านรักน้ำ เสกไม่ยอมเปิดประตูให้เพราะไม่อยากขัดคำสั่ง แต่เมื่อถูกบัวผันขู่จึงยอมเปิดให้แต่โดยดี  

ชลาลัยมองคนที่เดินเข้ามา เธอจำได้ว่าเธอคนนี้คือแม่บ้านที่พาเธอมาที่บ้านหลังนี้ 

            “ป้าชื่อบัวผันนะคะ เป็นแม่บ้านที่นี่” บัวผันแนะนำตัว ชลาลัยยกมือไหว้อย่างนอบน้อม บัวผันมองด้วยความเอ็นดู หน้าตาสะสวยมารยาทงดงาม ไม่รู้ว่าทำอะไรให้ คุณดินถึงได้โกรธขนาดนี้ 

            “ป้าเอาเสื้อผ้ามาให้ค่ะ” บอกพร้อมกับมองเธอด้วยความสงสาร ที่จนป่านนี้ยังอยู่ในชุดเดิม เสื้อเชิ้ตที่เธอใส่กระดุมขาดไปหลายเม็ด น่าจะเป็นฝีมือเจ้านายของนาง 

            “ป้าไม่กลัวพ่อเลี้ยงเหรอคะ” ถามเพราะรู้ว่าบัวผันกำลังขัดคำสั่งเจ้านาย 

            “คุณดินเป็นคนใจดีค่ะ เธอไม่เอาเรื่องป้าหรอก” บัวผันบอกพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ เมื่อนึกถึงหน้าเจ้านายตัวเอง ธาดาเป็นคนมีเหตุผล เสื้อผ้าแค่นี้คงไม่เอาเรื่องนาง 

            “ใจดีเหรอคะ” ชลาลัยอยากจะหัวเราะให้กับพูดคนสูงวัย ใจดีอะไรกัน เขาทำร้ายเธอด้วยวิธีป่าเถื่อน และแผนการของเขาก็ทุเรศที่สุด

            “ป้าคะ ป้ารู้ไหมคะว่าฟ้ารินอยู่ไหน” คำถามของชลาลัย ทำให้มือที่กำลังหยิบถุงของกินที่เอามาด้วยสั่นขึ้น บัวผันมองหน้าหญิงสาวน้ำตาเอ่อล้นดวงตา เมื่อได้ยินชื่อคุณหนูของนาง 

            “คุณรู้จักคุณฟ้าด้วยเหรอคะ” คำถามของบัวผันทำให้ชลาลัยรู้ว่า บัวผันไม่รู้เรื่องที่ธาดากำลังทำกับเธอ 

            “รู้จักค่ะ” ตอบไปตามตรง เธอรู้จักฟ้าริน เพราะฟ้ารินเป็นเด็กฝึกงานในบริษัท และฟ้ารินก็เป็นคนที่แย่งคนรักไปจากเธอ 

            “คุณฟ้าเสียแล้วค่ะ เธอเสียพร้อมลูกในท้อง” 

            “อะไรนะคะ...” คำพูดของบัวผันทำให้ชลาลัยรู้ว่า ธาดาไม่ได้โกหก แต่มันไม่เกี่ยวกับเธอเลยสักนิด เธอไม่ได้ทำร้ายฟ้าริน 

            “ป้าพูดมากเกินไปแล้ว คุณเก็บนี่ไว้กินนะคะ มีขนมและอาหารแห้ง ป้าไม่รู้ว่าคุณดินโกรธคุณเรื่องอะไร อดทนนะคะ คุณดินไม่ใช่คนใจร้าย เดี๋ยวคงปล่อยคุณไป”

          ‘ปล่อยแน่แต่ต้องหลังจากที่เธอท้อง’ ประโยคนี้ชลาลัยไม่ได้พูดออกไป เพราะไม่มีประโยชน์ คืนพรุ่งนี้เธอจะไปจากที่นี่ เสื้อผ้าและอาหารพวกนี้ คงใช้มันแค่ครั้งเดียว

            “ขอบคุณมากนะคะ” ขอบคุณคนแก่ แล้วรับของมาถือเอาไว้ อย่างน้อยป้าบัวผันก็ใจดีกับเธอ 

            “คืนนี้คุณดินไปบ้านคุณกันตา อาบน้ำกินขนมที่ป้าเอามาให้นะคะ คุณดินคงไม่มากวนคุณ” คำบอกเล่าของบัวผัน ทำให้ชลาลัยดีใจที่สุด 

            “ฉันชื่อชลาลัย ชื่อเล่นน้ำ ป้าเรียกฉันว่าน้ำนะคะ ขอบคุณนะคะที่ป้าเมตตาฉัน ฉันจะไม่ลืมบุญคุณของป้าเลยค่ะ” 

            “คุณน้ำ อดทนนะคะ” บัวผันยิ้มให้หญิงสาว แล้วบอกให้เธออดทน ไม่รู้ว่าพ่อเลี้ยงจะทำอะไรเธออีก จากแขนขาและเนื้อตัวที่เขียวช้ำ พอจะเดาออกว่า ธาดาไม่เบามือกับเธอเลย 

บัวผันออกไปแล้ว ชลาลัยยังนั่งกอดเข่าอยู่ที่เดิม ความเงียบเหงาวนเข้ามาอีกครั้ง หวังว่าคืนนี้ธาดาจะไม่มาที่นี่ตามที่บัวผันบอก ร่างกายเธออ่อนล้าเต็มทน คงรับความรุนแรงของเขาไม่ไหว 

            “คุณพ่อคะ ไม่เป็นห่วงน้ำบ้างเหรอคะ” ที่ผ่านมาเธอมักจะหายไปบ่อย ๆ จนคนทางบ้านเลิกเป็นห่วง พอมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ พ่อคงคิดว่าเธอหนีเที่ยวเหมือนอย่างที่ผ่านมา 

            “น้ำอยากกลับบ้าน” ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะหนีไปรอดหรือไม่ ถ้ารอดไปได้เธอจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับเขาอีกเลย แต่ถ้าหนีไปไม่รอด ธาดาคงฉีกเธอออกเป็นชิ้น ๆ