ตอนที่9.ครั้งสุดท้าย

ตลอดเวลาที่อยู่บ้านกันตา ธาดามักจะพลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู จนคนที่นั่งร่วมวงสนทนามองหน้ากัน กันตาขบฟันเข้าหากันเพราะพอจะเดาได้ว่าทำไมธาดาถึงมองนาฬิกาบ่อยครั้ง น่าจะเป็นเพราะคนที่เขาขังเอาไว้ ไม่รู้จะห่วงอะไรกัน ยายนั่นไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย 

            “มีธุระหรือเปล่าครับ ผมเห็นพ่อเลี้ยงเอาแต่มองนาฬิกา” บารมีแซวเมื่อคู่สนทนาไม่สนใจเขากับลูกสาวเลยสักนิด กันตาให้เขาเร่งรัดเรื่องแต่งงาน แต่ดูเหมือนธาดาจะไม่สนใจ ครั้งนี้เขาไม่ผัดผ่อน แต่บารมีคิดว่าธาดามีคำตอบอย่างอื่นให้ ถ้าเขาคิดไม่ผิดธาดาคงใช้ความเงียบปฏิเสธเขา 

            “ดึกแล้วค้างที่นี่ไหมคะ พ่อเลี้ยงดื่มไปหลายแก้ว คงขับรถกลับไม่ไหว นาน ๆ ยายตาจะมาบ้าน ฉันอยากคุยกับลูกค่ะ” กิตติมาเสนอทางเลือก เพราะอยากรั้งธาดาเอาไว้ แต่มันกลับตรงกันข้ามเพราะธาดาให้กันตาอยู่ต่อ และอนุญาตให้เธอลางานได้หนึ่งอาทิตย์ นั่นยิ่งทำให้กันตาโกรธเข้าไปใหญ่ เพราะมันจะทำให้เสียแผน พรุ่งนี้เธอต้องไปงานเลี้ยงกับเขา และให้เสกพาชลาลัยไปส่งให้คนของเธอ หลังจากนั้นชลาลัยจะเป็นจะตายก็เรื่องของเธอ จากที่ตั้งใจว่าจะให้คนพาไปส่งที่กรุงเทพก็ต้องเปลี่ยนใจ ถ้าธาดาจะให้ความสำคัญกับชลาลัยขนาดนี้ เธอคงปล่อยไว้ไม่ได้ ดูก็รู้ว่าสาเหตุที่ทำให้ธาดานั่งไม่ติด มาจากผู้หญิงคนนั้น 

            “ตากลับกับพ่อเลี้ยงดีกว่าค่ะ ไว้ตามาหาใหม่นะคะแม่” กันตาบอกกับมารดา แล้วเดินตามธาดาออกไป กิตติมากับบารมีมองหน้ากัน ธาดาไม่สนใจลูกสาวเขาเลยสักนิด มีแต่กันตาที่วิ่งตามธาดาอยู่ฝ่ายเดียว 

ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไรกัน ธาดาตั้งใจขับรถ กันตาจึงไม่กล้ากวนสมาธิเขา ธาดาพารถมาจอดหน้าบ้านพักกันตา แล้วขับออกไปหลังจากเธอลงจากรถ กันตาเดินตามไปติด ๆ บ้านพักเธอกับบ้านธาดาไม่ห่างกัน เธอเองก็มักจะเดินไปแอบดูธาดาบ่อย ๆ และก็เป็นอย่างที่เธอคิด ทันทีที่ดับเครื่องยนต์ ธาดาก็เดินไปยังบ้านรักน้ำ ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจปะทุขึ้น พรุ่งนี้จะต้องไม่มีชลาลัยในไร่แห่งนี้ 

            “สมชายพรุ่งนี้จัดการตามที่ฉันบอก เด็กที่ชื่อเสกจะพาผู้หญิงไปส่งท้ายไร่ แกพามันไป จะเอามันไปลงนรกที่ไหนก็เชิญ จำเอาไว้อย่าให้มันกลับมาที่นี่อีก ไม่อย่างนั้นแกกับฉันตายแน่!” กันตาสั่งลูกน้อง ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น เสกจะต้องเป็นคนรับกรรมแทนเธอ 

ชลาลัยสะดุ้งสุดตัว เมื่อถูกกอดจากทางด้านหลัง ร่างบางดิ้นหนี ดึกป่านนี้ธาดามาทำอะไร เธอคิดกว่าคืนนี้เขาจะไม่มาเสียอีก กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยเข้ามาในจมูก ทำให้หญิงสาวรู้ว่าเขาเมามาอีกตามเคย 

            “คุณธาดา” เรียกชื่อชายหนุ่มพร้อมกับตะครุบมือ ที่กำลังวุ่นวายกับเอวกางเกงของเธอ เธออาบน้ำแล้ว แต่ยังอยู่ในชุดเดิม ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าที่บัวผันนำมาให้ เพราะไม่อยากให้บัวผันมีปัญหากับเขา 

            “อยู่นิ่ง ๆ” ธาดาดุพร้อมกับปลดตะขอกางเกงของเธอออก 

            “อย่านะคะ” ร้องห้าม ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคงห้ามเขาไม่ได้ 

            “เก็บแรงเอาไว้ครางเถอะชลาลัย คืนนี้ผมจะเอาคุณทั้งคืน” พูดจบร่างสูงก็พลิกตัวคร่อมทับหญิงสาว ชลาลัยหลับตาลง อีกคืนเดียวเท่านั้น พรุ่งนี้เธอก็จะเป็นอิสระ 

ธาดาย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความแปลกใจ เมื่อคนใต้ร่างนอนนิ่งเหมือนหุ่น ทุกครั้งที่นอนด้วยกันเธอจะดิ้นรนต่อสู้สุดกำลัง สงสัยจะเหนื่อย ชายหนุ่มคิดในใจ เมื่อดึงเสื้อผ้าของเธอออกไปให้พ้นทาง พรุ่งนี้เขาคงต้องให้บัวผันหาเสื้อผ้าที่ดีกว่านี้มาให้เธอใส่ เพราะเสื้อผ้าของเธอถูกเขาฉีกขาด จนจะปิดเนื้อตัวของเธอไม่มิดอยู่แล้ว 

เสียงไก่ขันที่ลอยมาตามลม ปลุกชลาลัยให้ตื่นอีกเช่นเคย หญิงสาวขยับตัวก่อนจะต้องห่อปาก เพราะเจ็บระบมไปทั้งตัว ธาดาหนักมือกับเธออีกเช่นเคย ครั้งนี้มากกว่าทุกครั้ง เพราะเขาเพิ่งให้เธอพัก เมื่อชั่วโมงที่แล้ว และก็เป็นเหมือนเคย เขาลุกออกไปตั้งแต่ตอนไหนกัน เขาเข้ามาเพื่อทำสิ่งนั้นกับเธอ เมื่อกอบโกยจนหนำใจ ก็ทิ้งไปอย่างไม่

ใยดี 

            “โอ๊ย!” ร้องออกมาเมื่อก้าวลงจากเตียงนอน ทันทีที่ลงน้ำหนัก ชลาลัยก็ต้องทิ้งตัวลงกับพื้น เพราะขารับน้ำหนักไม่ไหว ตากลมโตมองไปตามเนื้อตัวเปล่าเปลือย ธาดาทิ้งร่องรอยเอาไว้อย่างน่าเกลียด ไม่มีผิวเนื้อบริเวณไหนที่จะรอดพ้นจากมือและฟันของเขา โดยเฉพาะอกอวบ ที่ตอนนี้เขียวช้ำทั้งสองข้าง จากการบีบเค้นของมือแกร่ง ท้องน้อยและเนินเนื้อมีรอยฟันของเขาประทับเอาไว้ เมื่อคืนธาดาทำอะไรกับตรงส่วนนั้น มันไม่เหมือนกับทุกครั้ง ร่างกายเธอเบาราวกับผีเสื้อโบยบิน เมื่อเขาถอนเรียวลิ้นออก ใบหน้าสวยเห่อร้อน เมื่อนึกถึงการกระทำของเขา สุดท้ายเธอก็ต้องลุกขึ้นมาตอบสนองเขา 

            “บ้าไปแล้วใช่ไหมน้ำ ใครใช้ให้แก่ปล่อยตัวไปกับสัมผัสของเขา ธาดาเป็นคนเลว ท่องไว้ว่าเขาเป็นคนเลว!” ชลาลัยบอกกับตัวเอง แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป อยากชำระล้างสิ่งที่เขาทิ้งไว้บนร่างกายออกไปให้หมด เธอเกลียดเขา เกลียดเขาที่สุด 

ธาดามองตัวเองผ่านกระจกบานสูง ตาคู่คมมองรอยฟันที่ประทับอยู่บนหน้าท้องแกร่ง เมื่อคืนเขาบังคับให้เธอทำอะไรบางอย่าง เมื่อต่อต้านไม่ได้ชลาลัยจึงกัดท้องเขา เพื่อระบายอารมณ์ เนื้อตัวของเขามีรอยเล็บรอยฟันเต็มไปหมด โดยเฉพาะบริเวณหน้าขา ดีแค่ไหนที่เธอไม่กัดความเป็นชายของเขา เพราะไม่อย่างนั้นคงสูญพันธุ์ ชลาลัยดื้อในตอนแรก แต่เมื่อถูกปลุกเร้าอย่างหนัก เธอก็ยอมจำนนให้เขา ใบหน้าหล่อเหลาเชิดขึ้น เมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอทำให้ ก่อนจะดึงความรู้สึกให้กลับมาเป็นปรกติ เมื่อนึกได้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ เขาจะปล่อยให้ความสุขชั่วคราว มาทำลายแผนที่วางเอาไว้ไม่ได้ ชลาลัยจะต้องเจ็บปวดเจียนตาย