บทที่ 22

“แม็กซ์...ไม่ว่าคุณจะกักขังฉันไว้ที่นี่อีกนานแค่ไหน แต่เมื่อไหร่ที่ฉันเป็นอิสระ ฉันจะกลับไปหาเขา!”

ร่างบางเน้นย้ำเจตจำนงของตัวเองก่อนหันหลังให้หากแต่ก่อนจะเดินกลับไปก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงดุดันข้างหลัง

“คุณจะกลับไปหาผู้ชายคนนั้นก็ได้ แต่ต้องหลังจากที่คุณมีลูก แล้วผมจะปล่อยคุณกลับไป...หาคู่หมั้นของคุณ!”

ร่างสูงใหญ่ย้ำเตือนความตั้งใจของตัวเองบ้างโดยไม่ทันได้เห็นหยาดน้ำตาที่หล่นไหลบนใบหน้างามซึ่งเจ้าของรีบก้าวห่างออกไปอย่างรวดเร็ว อดีตนาวิกโยธินหนุ่มถอนลมหายใจพรืดก่อนฉุดพื้นทรายอย่างหัวเสีย

“โธ่เว้ย!”

ฮอฟมันน์สบถเสียงดังอย่างขัดใจ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน สับสนวุ่นวายในความคิดและอัดอั้นเสียสมาธิจนอยากระบายออกมา ชายหนุ่มเริ่มคิดไม่ตกด้วยเริ่มไม่แน่ใจว่าใครกันที่ก้าวพลาดลงไปในกับดักที่เขาวางมันไว้แต่แรก

เป็นเวลานานที่อัญมณีนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดในห้องโถงใหญ่ภายในบ้านหรูซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ในแถบเบเวอลลี่ ฮิลล์ อันเป็นยานที่อยู่อาศัยของคนดังและบุคคลในแวดวงชั้นสูงของนครลอส แองเจลิส หญิงสาวในชุดแสกหนังสีม่วงอ่อนนั่งกอดอกไขว่ห้างบนโซฟาขณะทำหน้ามุ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ และคนที่ทำให้เธอไม่พอใจก็หาใช่ใครที่ไหน แต่เป็นไมค์ที่ตอนนี้เดินทางไปเยอรมันบ่อยครั้งทั้งยังทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองหมดความสำคัญลงไปทุกที

“ไมค์...นี่คุณจะไปเยอรมันอีกแล้วหรือคะ!”

ร่างระหงผุดลุกขึ้นในทันใดก่อนเข้าไปยืนขวางหน้าชายอายุคราวพ่อซึ่งอยู่ในชุดลำลองที่เดินออกมาพร้อมคนสนิทซึ่งหิ้วกระเป๋าเดินทางตามมาด้วย

“จูเวล...เธอเป็นอะไร ฉันก็ไปดามตัชท์เป็นปกติอยู่แล้ว”

“แต่สองอาทิตย์ที่ผ่านมาคุณเดินทางไปที่นั่นหลายครั้งแล้วนะคะ คุณกลับไปเฝ้าเมียคุณแล้วปล่อยให้อิงต้องอยู่คนเดียวนะคะ ไมค์”

“ไม่เอาน่า จูเวล” ไมค์ส่ายหน้าก่อนดึงร่างเล็กเข้ามากอด

“คลอเดียไม่สบายมากเธอก็รู้นี่ เขาสูญเสียกำลังใจและฉันก็ไม่อยากให้ใครมองว่าคนเป็นสามีใจดำจนเกินเหตุ”

“ไม่ใช่คุณอยากกลับไปคืนดีกับเธอนะคะ ไมค์!”

อัญมณียังรุกไล่ เธอเห็นประกายบางอย่างในแววตาคู่นั้นที่เริ่มทำให้ไม่แน่ใจว่าไมค์จะยังใจแข็งพอ

“คุณทำแบบนี้ไม่ยุติธรรมกับอิงนะคะ ไมค์...อิงไม่อยากอยู่คนเดียวนี่คะ อิงเหงา”

หญิงสาวซุกใช้ใบหน้ากับอกกว้างซึ่งก็ทำให้ชายวัยกลางคนแย้มยิ้มอย่างเอ็นดู

“เอาเถอะ...แล้วฉันจะรีบกลับ จะไม่ปล่อยให้เธอต้องเหงานาน ๆ นะจูเวล”

ไมค์ก้มลงจุมพิตเรียวปากอิ่มสวยเบา ๆ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมคนติดตาม เมื่อรถหรูเคลื่อนพ้นไปจากหน้าประตูรั้วอัญมณีจึงเบ้ปากและมองด้วยดวงตาวาวโรจน์

“เชอะ! ไม่ปล่อยให้ฉันเหงา แต่กลับไปหาไปเอาใจเมียเก่าเนี่ยนะ ไอ้แก่ไมค์! ถ้าแกไม่มีเงินมากมายขนาดนี้คนอย่างอัญมณีไม่มีวันสนแกหรอก!”

ร่างบางเข่นเขี้ยวก่อนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขด้วยความหงุดหงิด

“ดักลาส...วันนี้ไอ้แก่ไมค์มันไปเยอรมัน ถ้ายังไงรอฉันที่คอนโดนะเบบี๋”

ร่างระหงทว่าบอบบางในชุดผู้ป่วยหันมาหรี่ตาน้อย ๆ เมื่อเห็นว่ามีใครคนหนึ่งเดินตรงเข้ามายังเก้าอี้ซึ่งเจ้าตัวกำลังนั่งทอดอารมณ์อย่างสงบในสวนที่เต็มไปด้วยไม้ประดับท่ามกลางไอแดดอุ่นของเช้าอันสดใสภายในโรงพยาบาลเมืองดาร์มตัดช์ 

คลอเดียถอนใจน้อย ๆ และดูไม่อยากสนใจด้วยซ้ำที่เห็นหน้าไมค์อีกหนหลังจากที่เขามาเยี่ยมและดูแลอาการของเธอหลายครั้งในช่วงระยะเวลาของการพักฟื้นในโรงพยาบาลเพราะความไร้สติชั่ววูบทำให้เธอกรอกยาคลายประสาทเข้าปากจนเกือบเกลี้ยงขวด หลังพ้นวินาทีเฉียดตายเธอกลับคิดได้ว่าการอยู่คนเดียวอาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ยกเว้นการได้เห็นหน้าฮอฟมันน์ บุตรชายไม่ใช่สามีจอมเจ้าชู้อย่างไมค์ที่เดินเข้ามาใกล้และหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ตอนนี้

“ไฮ...ฮันนี่ คุณเป็นยังไงบ้าง?”

คำทักทายแรกดังจากปากของชายวัยกลางคนซึ่งอยู่ในชุดลำลองดังขึ้นก่อนวางมือหนาลงบนมือเรียวบางซึ่งร่างระหงวางมันไว้บนหน้าตักด้วยท่าทีที่ไม่ใส่ใจเขามากนัก

“ฉันสบายดีค่ะ สัปดาห์หน้าก็คงกลับไปทำงานได้ตามปกติ”

“ผมว่าคุณควรพักผ่อนให้มากกว่านี้”

“นี่เป็นความเห็นของหมอค่ะ ไมค์!” คลอเดียสวนกลับเสียงแข็ง เธอแสดงท่าทีไม่พอใจแต่ไมค์กลับยักไหล่และยิ้มน้อย ๆ