보관함
검색
홈 / รักโบราณ / เชลยเสน่หา / บทที่ 45

공유

บทที่ 45

작가: อักษรามณี
last update 게시일: 2026-11-07 20:26:06

เว่ยอ๋องเสด็จออกตรวจค่ายเหนือเป็นการลับเป็นเวลาห้าวัน

นิ้วของเสวี่ยเหมยหย

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터
잠긴 챕터

최신 챕터

  • เชลยเสน่หา   บทที่ 48

    “ข้ากลับได้หรือยัง”เสวี่ยเหมยถาม เจิ้งเทียนหลุดจากความคิด“พรุ่งนี้อาหารเย็น”นางถอนหายใจ “ยังไม่ลืมอีก”“ข้าความจำดี”“เรื่องสำคัญกว่านี้จำให้ได้ก็ดี”“เช่น?”“ไม่ลดเสบียงข้าอีก”เขาหัวเราะเบา ๆ “กลับไปเถอะ”เสวี่ยเหมยกำลังจะเดินจาก แต่หยุดแล้วหันมา “ฝ่าบาท”“อะไร”“ถ้าพระองค์รู้จักเทียนหลงจริง” สายตานางจริงจังขึ้น “บอกเขาด้วยว่าเสวี่ยเหมยยังเก็บหยกไว้”หัวใจของเจิ้งเทียนเหมือนถูกบีบเบา ๆ นางพูดต่อ“และถ้าเขาไม่อยากพบข้า ก็ไม่เป็นไร”“ทำไม”“ข้าเพียงอยากให้เขารู้ว่า ข้ายังจำคำสัญญาใต้ต้นเหมยได้”เจิ้งเทียนสบตานาง คำสัญญานั้นเขาก็จำทุกคำ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหนักกว่าวันที่พูด“ข้าจะบอก”เขาตอบ เสวี่ยเหมยยิ้มให้เป็นครั้งแรกในวันนี้ ไม่ใช่รอยยิ้มของเชลยที่มอบให้เว่ยอ๋อง แต่เป็นรอยยิ้มของหญิงสาวที่ดีใจเพราะคิดว่าคนตรงหน้าอาจส่งข่าวไปถึงชายในดวงใจได้ และนั่นทำให้เจิ้งเทียนหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลอีกครั้ง“ไปได้แล้ว”น้ำเสียงเย็นลงกะทันหัน เสวี่

  • เชลยเสน่หา   บทที่ 47

    นางไม่ตอบทันที เขาจึงยิ้มเยาะเพื่อปิดความสนใจที่มากเกินไป“หรือไม่กล้าบอก เพราะกลัวข้าจะไปจัดการเขา?”เสวี่ยเหมยหัวเราะ “ฝ่าบาทคิดว่าตนเองน่ากลัวถึงเพียงนั้น?”“หลายคนคิด”“ข้าไม่ใช่หลายคน”“เช่นนั้นบอกมา”นางสบตาเขา หากคนตรงหน้ารู้จักเทียนหลงจริง บางทีนี่อาจเป็นโอกาสได้ข่าว“เขาชื่อเทียนหลง”ถ้วยชาซึ่งขันทีคนหนึ่งกำลังยกอยู่ด้านหลังเกือบหลุดมือ หลี่เซวียนซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาบริเวณลานพอดีหยุดฝีเท้า ส่วนเจิ้งเทียน นิ่งสนิท เสวี่ยเหมยมองปฏิกิริยาเขาอย่างสงสัย“ฝ่าบาท?”“เทียนหลง?” เขาทวนช้า ๆ“ใช่”“ชายที่ให้หยกเจ้า?”“ใช่”คำตอบทุกคำเหมือนทำให้ความรู้สึกในใจเจิ้งเทียนซับซ้อนขึ้น นางมีชายในดวงใจ ชายคนนั้นคือเขา เขาควรพอใจ แต่สิ่งที่ทำให้หงุดหงิดอย่างประหลาดคือ นางรักเทียนหลง ไม่ได้รักเจิ้งเทียน เทียนหลงได้รับรอยยิ้ม ได้รับความไว้ใจ ได้รับพื้นที่ในหัวใจส่วนเจิ้งเทียนได้รับความเย็นชา ความดื้อรั้น และสายตาที่บอกชัดว่าไม่อยากเข้าใกล้ ทั้งสองคือคนเดียวกัน แต่ในใจนางกลับต่างกันราวฟ้ากับด

  • เชลยเสน่หา   บทที่ 46

    เจิ้งเทียนเลิกคิ้ว “เจ้ากล้าต่อรองกับข้า?”“ถ้าไม่มีเดิมพันก็ไม่น่าสนุก”“เจ้าต้องการอะไร”เสวี่ยเหมยคิด นี่อาจเป็นโอกาส“อนุญาตให้ข้าเข้าหอหนังสือโดยไม่ต้องขอพระบัญชา”ดวงตาเจิ้งเทียนเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย เขารู้อยู่แล้วว่านางกำลังหาข้อมูลบางอย่าง“แล้วถ้ายิงไม่ถูก”“ฝ่าบาทต้องการอะไร”เจิ้งเทียนมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสวี่ยเหมยรู้สึกไม่ไว้ใจทันที“ทำไมมองเช่นนั้น”“กำลังคิด”“คิดเรื่องอะไรน่ากลัวหรือ”“เจ้ากลัว?”“ไม่” คำตอบทันที มุมปากของเขายกขึ้น “ถ้าแพ้ พรุ่งนี้มากินอาหารเย็นกับข้า”เสวี่ยเหมยชะงัก นางคิดว่าเขาจะสั่งให้คุกเข่า ขอขมา หรือทำอะไรสักอย่างเพื่อเอาชนะ แต่กลับเป็นกินอาหาร?“เท่านี้?”“เท่านี้”เสวี่ยเหมยหรี่ตา “ฝ่าบาทกำลังคิดอะไร”“กลัวแพ้ก็ไม่ต้องพนัน”ประโยคเดียวได้ผลทันที “ใครบอกว่ากลัว”นางรับลูกธนู เจิ้งเทียนยิ้ม รู้จุดกระตุ้นนางได้ง่ายขึ้นทุกวัน เสวี่ยเหมยยืนประจำตำแหน่ง เป้าอยู่ห่างออกไปไม่มาก แต่ลมวันนี้พัดด้า

  • เชลยเสน่หา   บทที่ 45

    เว่ยอ๋องเสด็จออกตรวจค่ายเหนือเป็นการลับเป็นเวลาห้าวันนิ้วของเสวี่ยเหมยหยุดอยู่บนบรรทัดนั้น วันที่ ตรงกับช่วงที่นางพบเทียนหลง หัวใจเริ่มเต้นแรง ชิงหลัวซึ่งกำลังจัดเตียงเห็นสีหน้าผิดปกติจึงเดินเข้ามา“องค์หญิง?”เสวี่ยเหมยไม่ได้ตอบ นางอ่านอีกครั้ง ห้าวัน เจิ้งเทียนไม่ได้อยู่เมืองหลวง เขาอยู่บริเวณค่ายเหนือ ใกล้กับเส้นทางซึ่งนางถูกโจมตี ดวงตาเหมือน น้ำเสียงคล้าย รอยแผลตรงกัน เทียนหลงรู้เรื่องทหาร บอกให้นำหยกไปประตูวังเว่ย และเจิ้งเทียนเองก็หายจากเมืองหลวงในช่วงเดียวกัน ความบังเอิญมากเกินไปแล้ว“ชิงหลัว” เสียงของนางเบา“เพคะ”“ข้าคิดว่าเราต้องหาคำตอบเรื่องหนึ่งให้ได้”“เรื่องเทียนหลง?”เสวี่ยเหมยกำหน้ากระดาษ“อืม”แววตาของนางเต็มไปด้วยความสับสน เพราะยิ่งหลักฐานพาเข้าใกล้ความจริงเท่าใด หัวใจกลับยิ่งไม่อยากยอมรับ หากเทียนหลงคือเจิ้งเทียนจริง นั่นหมายความว่าชายที่นางเริ่มคิดถึงในบางคืน ชายที่เป็นความทรงจำดีเพียงไม่กี่อย่างในช่วงเวลาเลวร้าย และกษัตริย์ผู้พยายามกดนางให้ยอมแพ้ทุกวันคือคนเดียวกัน เสวี่ยเหมย

  • เชลยเสน่หา   บทที่ 44

    คำตอบไปถึงหออักษรในรูปแบบรายงานอีกครั้ง หลี่เซวียนเล่าว่าองค์หญิงไม่ได้คัดค้านเรื่องสวน และยังใช้เวลาเกือบทั้งเช้าดูแลต้นเหมยในตำหนักตนเอง เจิ้งเทียนนิ่ง“นางพูดอะไรเกี่ยวกับข้า?”หลี่เซวียนลังเล “พูดได้?”“ข้าสั่งให้พูด”“ทรงบอกนางกำนัลว่า ฝ่าบาทอยากเห็นนางร้องขอความเมตตา แต่ตราบใดที่ยังแก้ปัญหาเองได้ นางจะไม่ยอมให้สิ่งที่พระองค์ต้องการพ่ะย่ะค่ะ”เสียงบางอย่างดังขึ้น พู่กันในมือเจิ้งเทียนหัก หลี่เซวียนก้มหน้า“ออกไป”“พ่ะย่ะค่ะ”หลังประตูปิด เจิ้งเทียนมองพู่กันหักในมือ นางรู้ เสวี่ยเหมยมองแผนของเขาออกหมด และยังตั้งใจต่อต้านด้วยการไม่ต่อต้าน น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าการเข้ามาเถียงตรงหน้าเสียอีก เจิ้งเทียนโยนพู่กันลง“ข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะยอมถึงเมื่อใด”ช่วงหลายวันต่อมา คำสั่งเล็ก ๆ ถูกส่งไปชิงเหมยแทบทุกวัน วันแรก ห้ามใช้รถม้าของวัง เสวี่ยเหมยตอบว่า นางไม่ได้คิดออกไปไหนอยู่แล้ว วันต่อมา ลดจำนวนคนครัว นางเข้าครัวกับชิงหลัวและทำอาหารง่าย ๆ กินเองอีกวันหนึ่ง เปลี่ยนเวลาใช้น้ำร้อนจนตำหนักได้รับช้ากว่าที่อื่น เสวี่ยเหม

  • เชลยเสน่หา   บทที่ 43

    คำตอบนั้นทำให้เขายิ่งหงุดหงิดกับตัวเอง เพิ่มกลับตอนนี้ก็เหมือนยอมแพ้ก่อน ไม่เพิ่มก็รู้ว่านางกำลังใช้เงินตัวเองแก้ปัญหา หลังเงียบอยู่พักหนึ่ง เขาจึงถาม“วันนี้นางทำอะไร”หลี่เซวียนเกือบถอนหายใจ ระยะหลังรายงานราชกิจต้องมีเรื่องเสวี่ยเหมยแทรกอยู่แทบทุกวัน“ช่วงเช้าทรงอ่านหนังสือ ช่วงสายไปดูข้ารับใช้ที่ป่วย และบ่ายนี้ตั้งใจไปหอหนังสือหลวงพ่ะย่ะค่ะ”“หอหนังสือ?”“พ่ะย่ะค่ะ”“ใครอนุญาต”“หอหนังสือชั้นนอกเปิดให้ผู้พำนักในราชสำนักใช้ได้ ไม่จำเป็นต้องขอพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”เจิ้งเทียนนิ่งครู่หนึ่ง “ต่อจากนี้ต้องขอ”หลี่เซวียนเงยหน้า “พ่ะย่ะค่ะ?”“คนไม่มีฐานันดรไม่ควรเดินเข้าออกเขตสำคัญตามใจ”หลี่เซวียนรู้ทันทีว่าผู้เป็นนายกำลังเริ่มอีกแล้ว “จะให้กระหม่อมแจ้งชิงเหมยหรือพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้อง”“แล้ว…”“ถ้านางไป ให้คนห้าม”หลี่เซวียนมองเจิ้งเทียน“ฝ่าบาทต้องการให้องค์หญิงมาขอพระอนุญาตด้วยตนเอง?”แววตาคมยกขึ้นทันที “ข้าไม่ได้พูด”“พ่ะย่ะค่ะ”แต่ชัดเจนเสียยิ่งกว่าพูด

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status