5. การจากลา (1)

ขบวนเกี้ยวเจ้าสาวยาวหลายสิบคัน เดินทางเข้าสู่เมืองหลวงแคว้นเฉวียนท่ามกลางความตื่นตาตื่นใจของชาวบ้าน มุ่งหน้าไปยังวังหลวงซึ่งเป็นสถานที่จัดงานอภิเษกให้กับชินอ๋องของแคว้น

เหล่าราษฎรต่างปีติยินดี ด้วยเพราะเห็นว่าชินอ๋องของพวกเขาตรากตรำออกรบจนไม่มีเวลาหาคู่ครอง บัดนี้ได้สตรีที่เพียบพร้อม แม้จะเป็นสามัญชนต่างแคว้นแต่ฝ่าบาทแคว้นต้งหนานก็ให้ความสำคัญ ตรัสถึงว่าที่ชินหวังเฟย ว่าเป็นหลานของพระองค์

“หนานเนี่ยนเจิน ถวายพระพรฝ่าบาท” องค์รัชทายาทแคว้นเฉวียนประสานมือค้อมตัวคำนับองค์กษัตริย์เฉวียนเทียนฉี

แทบเท้าของกษัตริย์มีสาวงามคอยบีบนวดแข้งขาให้ ทั้งที่อยู่ต่อหน้าข้าราชบริพารมากมาย ช่างสมกับที่ราษฎรเล่าขานกันว่าเป็นกษัตริย์ไร้ความสามารถ เสเพล มากตัณหา เหล่านางกำนัลในตำหนักล้วนได้ถวายงานบนแท่นบรรทม

เนี่ยนเจินได้แต่หวังว่าสวามีของน้องสาวจะไม่ใช่บุรุษเช่นนี้

“ตามสบายๆ องค์รัชทายาทถึงขั้นสละเวลามาร่วมงานแต่งของเจ้า ถือเป็นเกียรติของชินอ๋องและว่าที่ชินหวังเฟยแล้ว”

“เป็นหน้าที่ของพี่ชายที่ต้องมาส่งน้องสาวพ่ะย่ะค่ะ อันที่จริงเสด็จพ่อเองก็รอส่งหลานรักให้ถึงมือเจ้าบ่าว ไม่คิดว่าชินอ๋องจะติดภารกิจในวันสำคัญเช่นนี้” หนานเนี่ยนเจินปรายตามองว่าที่น้องเขยที่สวมชุดแดงยืนนิ่งอยู่บนแท่นพิธี

“...”

“หากมิใช่เพราะเมิ่งเอ๋อร์มีใจให้ชินอ๋องอยู่ก่อนแล้ว เสด็จพ่อคงล้มเลิกการแต่งเชื่อมสัมพันธ์ครั้งนี้ไปเสียแล้ว” น้ำเสียงเรียบนิ่งทำเอาเหล่าขุนนางที่เข้ามาร่วมพิธีขนลุกเป็นเกลียว

นั่นมิได้หมายความว่าเชื้อพระวงศ์แคว้นต้งหนาน ให้ความสำคัญกับว่าที่ชินหวังเฟยมากหรอกหรือ

“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ เรื่องบ้านเมืองมิอาจรอได้”

“หึ ข้าก็ขอให้มันเป็นเรื่องบ้านเมืองจริงๆ เถิด” หนานเนี่ยนเจินจ้องเฉวียนหย่งเฟิงไม่วางตา สายตาชินอ๋องผู้นี้ไร้แววหวาดกลัว เสี้ยวของความรู้สึกผิดก็ไม่มีให้เห็น นั่นยิ่งทำให้องค์รัชทายาทโมโหยิ่งกว่าเดิม

“องค์รัชทายาทระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ” เป็นเว่ยหนิงอันที่คว้าแขนญาติผู้พี่เอาไว้ ยามนี้คงมีเพียงคุณชายเล็กสกุลเว่ยที่มีสติที่สุด

“เปี้ยนกงกง เริ่มพิธีได้แล้ว” สุดท้ายก็เป็นฮองเฮาจิ้งรุ่ยซือที่ยุติสงครามประสาท มารดาแผ่นดินยกยิ้มบาง จนคนมองมิอาจคาดเดาได้ว่าพระนางกำลังดีใจเรื่องใดอยู่กันแน่

ขณะที่ในลานพิธีเริ่มดำเนินไปตามธรรมเนียมการแต่งงานแคว้นเฉวียน เว่ยเมิ่งเหยาที่รอเข้าพิธี กำลังถอนหายใจยาวเหยียด เพื่อกดข่มก้อนเนื้อในอกมิให้เต้นรัว เพียงแค่เท้าสัมผัสแผ่นดินแคว้นเฉวียนภาพในอดีตก็หวนคืนมา ความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง และหวาดกลัว ก่อตัวขึ้นจนรู้สึกราวมิอาจกักเก็บมันไว้ได้อีก

คำถามที่นางไม่เคยคิดว่าจะผุดขึ้นมาในหัวของนาง กลับสะท้อนขึ้นมายามที่เห็นใบหน้าของชุนหม่า บิดาชั่วที่ไม่แม้แต่จะสนใจบุตร

เหตุใดพวกมันยังสุขสบาย ทั้งที่นางต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม

“เจ้าจะบีบมือข้า จนเลือดออกเลยหรือไร”