6. การจากลา (2)

“เจ้าจะบีบมือข้า จนเลือดออกเลยหรือไร”

เฮือก!!! เสียงทุ้มต่ำติดไม่พอใจของคนข้างกาย ช่วยดึงสติของหญิงสาวให้หวนคืนมา ใบหน้าที่ถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมหันไปมองว่าที่สวามีข้างกาย

รูปงาม...พูดคำนี้คงไม่ผิดนัก จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักเป็นกระจับ คิ้วคมนั้นส่งเสริมดวงตาเฉี่ยวนั้นดูมีเสน่ห์จนมิอยากละสายตา

“มองไปด้านหน้า อย่าทำให้ข้าขายหน้าเชียว”

“ขะ ขอพระทานอภัยเพคะ” เมิ่งเหยาหันกลับมามองตรง ก่อนหน้านางไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองถูกนางกำนัลพาเดินมาส่งให้เจ้าบ่าวแล้ว จึงเผลอจิกเล็บลงบนมือของอีกฝ่าย

น้ำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจของว่าที่สวามี ทำให้เมิ่งเหยาต้องตั้งสติจดจ่ออยู่กับพิธีการตรงหน้า งานครานี้มีองค์รัชทายาทเข้าร่วมด้วยจะทำขายพระพักตร์มิได้เด็ดขาด ทุกย่างก้าวของนางต่อจากนี้แบกชื่อเสียงของแคว้นเอาไว้ จะไม่ยอมให้เสื่อมเสียเด็ดขาด

“กราบไหว้ฟ้าดิน!!!” เสียงขานขั้นตอนพิธีเป็นไปตามลำดับ ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี สมเกียรติ สมฐานะ จนพี่น้องสกุลเว่ยและองค์รัชทายาทรู้สึกพอใจขึ้นมาบ้าง

กระทั่งขั้นตอนพิธีต่างๆ เสร็จสิ้นลง เว่ยเมิ่งเหยาก็ไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับพี่น้อง นางถูกพาขึ้นรถม้า เพื่อส่งคู่บ่าวสาวเข้าเรือนหอที่จัดไว้ในจวนอ๋อง ด้านแขกเหรื่อที่มาร่วมงานก็ต่างสังสรรค์กันต่ออย่างครึกครื้น

ในขณะที่ห้องหอนั้นเงียบสนิท หลังจากที่มือแกร่งของหย่งเฟิงกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก นักรบหนุ่มก็ตัวแข็งทื่อ ไม่พูดไม่จาเอาแต่จ้องหน้าเจ้าสาวของตน

เว่ยเมิ่งเหยา...เกินกว่าที่หงอู่บรรยายไปมาก

“หน้าหม่อมฉัน มีสิ่งใดติดอยู่อย่างนั้นหรือเพคะ” มือเรียวแตะลงบนปรางแก้มสีแดงระเรื่อ ไล่เช็ดไปตามริมฝีปากบาง เพราะกลัวว่าจะมีเศษขนมที่มี่มี่แอบเอามาให้นางทานรองท้องติดอยู่

“เจ้าทำทุกอย่างพังหมด” ปัง! มือหนากระทบลงบนโต๊ะเสียงดังจนเมิ่งเหยาสะดุ้ง หันมองหน้าสามีอย่างงุนงง

“...”

“หยุดมองข้าด้วยแววตาใสซื่อเช่นนั้น ข้าเกลียดสตรีอ่อนแอปวกเปียกเช่นเจ้าที่สุด” แววตาคมกริบจ้องมองเมิ่งเหยาราวกับจะฉีกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะถอนหายใจแรงแล้วลุกออกจากโต๊ะ

“ท่านอ๋องจะไปที่ใดเพคะ คืนเข้าหอ คู่บ่าวสาว-”

“เรื่องของข้า! ข้ามิคิดอยากแต่งกับเจ้า อย่าได้กระทำตนเจ้ากี้เจ้าการราวกับเป็นภรรยาของข้าจริงๆ” เสียงตะคอกดังลั่นนั้น ทำให้เว่ยเมิ่งเหยาตกใจกลัวเล็กน้อย แต่เมื่ออีกฝ่ายเดินจากไป ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นยกยิ้มบางเบา

เชิญท่านเกลียดข้าให้พอใจเถิด ใครเขาจะสนใจกัน เป้าหมายของการมาเยือนแคว้นเฉวียนครั้งนี้ ก็เพื่อแก้ไขเรื่องว้าวุ่นในอกเท่านั้น มิจำเป็นต้องผูกสัมพันธ์รักใคร่ฉันสามีภรรยา

“เฮ้อ~ ดีที่ไม่ต้องนอนเบียดกัน” เว่ยเมิ่งเหยาจัดการคีบอาหารเข้าปากให้พออิ่ม ก่อนจะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวเข้านอน

แต่คงเพราะแปลกที่แปลกทางจึงมิอาจข่มตานอนได้ จิตใจคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อยความรู้สึกที่เด่นชัดที่สุดตอนนี้คงหนีไม่พ้นคิดถึงบ้าน คิดถึงท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านย่าทวด ไม่รู้ป่านนี้ท่านย่าทวดกับท่านแม่จะยังร้องไห้อยู่อีกหรือไม่

เสี่ยวเหอ เสี่ยวหนิง และองค์รัชทายาทต่างก็เดินทางมาที่นี่กับนาง ไหนจะมี่มี่กับเสี่ยวจินอีก ไม่มีใครอยู่ปลอบใจท่านทั้งสองเลย คงมีเพียงท่านพ่อที่พอจะช่วยได้

“เฮ้อ” เสียงถอนหายใจดังขึ้นไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง นอกจากความกังวลเกี่ยวกับครอบครัว เมิ่งเหยายังกังวลเรื่องของตนเองไม่น้อย ความรู้สึกของนางตอนนี้โดดเดี่ยวจนเหงา ดีที่องค์รัชทายาทและน้องชายทั้งสองยังอยู่ที่นี่ วันพรุ่งพวกเขาสัญญาว่าจะมาพบนางแต่เช้า เห็นว่าจะอยู่ที่นี่จนกว่านางจะเริ่มชินกับแคว้นเฉวียนเสียก่อน จึงจะเดินทางกลับ

“นอนเสียเมิ่งเหยา วันพรุ่งต้องเป็นวันที่ดีแน่” สตรีงามซุกตัวอยู่ในผ้าห่มอุ่น ดึงหมอนอีกใบมากอดเหมือนยามที่มีเสี่ยวจินอยู่ด้วย ปล่อยให้ความคิดลื่นไหลไปจนเข้าสู่ห้วงนิทรา