MasukShare
10. ฝันถึงเรื่องเก่าๆ (1)
Terakhir Diperbarui:
2026-01-09 17:08:13“ฮูหยินเจ้าขา เหตุใดเดินไปเดินมา โอ๊ะๆ ระวังเจ้าค่ะระวัง” ลี่จูรีบไปประคองคนท้องที่กำลังจะทรุดกายลงนั่งบนเตียง ตั้งแต่เช้าแล้วที่นายหญิงของนางกระวนกระวาย จนตอนนี้ใกล้เวลาเข้านอนแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น
“จะไม่ให้ข้ากังวลได้อย่างไรเล่าลี่จู เขาขนของมาราวกับจะถมเรือนข้า ทั้งยังเอ่ยว่าจะมานอนที่นี่ด้วย”
“ก็ดีแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ เมื่อก่อนฮูหยินก็อยากให้นายท่านมาหาที่เรือนบ่อยๆ ถึงขั้นแสร้งป่วย แสร้งแพ้ท้อง” ลี่จูก็พูดไปตามประสา
“แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากให้เขามาแล้ว รู้แล้วว่าในใจเขาคิดไม่ดีกับข้าและลูก หากว่านอนๆ อยู่แล้วเขาทำร้ายข้ากับลูก ดึงมีดมาแทงข้าจะว่าอย่างไรเล่า ลี่จูเจ้าไปลงกลอนเลยอย่าให้เขาเข้ามา”
“โถ่ ฮูหยินจะเอาเรื่องที่ตนเองฝัน มาตีความเอาเองเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าค่ะ นายท่านอาจจะอยากแทงจริง แต่คงไม่อยากใช้มีดหรอกเจ้าค่ะ คิกๆ”
“ลี่จู! เจ้าเป็นคนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน” จางหยู่เยียนโวยวายเมื่อเห็นสีหน้าหยอกล้อของสาวใช้
“เจ้าค่ะๆ ฮูหยินไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ หากว่านายท่านทำร้ายฮูหยินจริง ตะโกนดังๆ นะเจ้าคะ บ่าวจะวิ่งไปเรียกฮูหยินเฒ่ามาช่วย” ลี่จูทำสีหน้าจริงจัง แม้ในใจจะคิดว่าอย่างไรนายท่านก็ไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้น แต่ก็เพื่อความสบายใจของฮูหยิน
“อืม เจ้าใส่รองเท้าไว้รอเลยนะ หากว่าข้าตะโกนเรียก เจ้ารีบวิ่งไปบอกท่านย่าเลยนะ”
“ได้เจ้าค่ะ แต่บ่าวจะแอบแง้มประตูดูก่อนนะเจ้าคะ หากนายท่านใช้อย่างอื่นแทง บ่าวจะได้ไม่ไปตาม คิกๆ” ได้ยินคำพูดของสาวใช้จางหยู่เยียนก็อดหยิกแขนอีกฝ่ายเบาๆ มิได้ นางมิใช่คุณหนูพึ่งพ้นวัยปักปิ่นที่จะไม่เข้าใจคำพูดของสาวใช้
ลี่จูนะลี่จู ก็รู้อยู่แล้วว่าระหว่างนางกับเว่ยเฉิงหยวนเคยมีเรื่องพวกนั้นด้วยความเต็มใจเสียที่ไหน ที่ได้เจ้าก้อนแป้งมาก็เพราะนางบีบบังคับเขา
แต่จะว่าไป เหตุใดเขาถึงไม่รับข้อเสนอของนางกันนะ ไหนจะพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปนี่อีก เขาต้องการสิ่งใดกันแน่ วางแผนอะไรอยู่กันแน่
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“ข้าเข้าไปได้หรือไม่”
“ได้เจ้าค่ะ เชิญเจ้าค่ะนายท่าน”
“ขอบใจ คืนนี้เจ้าก็ไปพักเถิด ข้าจะดูแลนางเอง” เว่ยเฉิงหยวนในชุดลำลอง เดินเข้ามาก็ถอดเสื้อตัวนอกออกทันที เอ่ยไล่ลี่จูเสียเสร็จสรรพ
“เจ้าค่ะนายท่าน”
“ลี่จูอย่าลืมที่ข้าสั่ง” หยู่เยียนมองหน้าสาวใช้อย่างรู้กัน
“เจ้าค่ะๆ” ทันทีที่ลี่จูออกจากห้องไป ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ในหัวจางหยู่เยียนนึกภาพเรื่องราวในฝันอยู่ตลอดเวลา พูดได้เต็มปากว่านางกลัว รู้สึกเกร็งไปหมดทั้งตัว ตากลมลอบมองทุกการเคลื่อนไหวของสามีอยู่ตลอดเวลา
“ยังไม่ง่วงหรือ”
“จะ เจ้าคะ?” คนท้องสะดุ้งถดกายหนีทันที จนคนที่กำลังเดินเข้าหาชะงัก สายตาตัดพ้อถูกส่งมาให้หยู่เยียน ทำเอาสาวงามถึงกับมึนงง เหตุใดต้องมองนางด้วยสายตาเช่นนั้น ควรเป็นนางมากกว่ามิใช่หรือไร
“ข้าเพียงถามว่ายังมิง่วงหรือ”
“ง่วงแล้วเจ้าค่ะ นายท่าน...จะนอนที่นี่จริงๆ หรือ เตียงข้ามิค่อยกว้างขวาง ซ้ำยังไม่นุ่ม เกรงว่านายท่านจะปวดหลัง”
“เลิกเรียกข้าเช่นนั้นเสียที” ไม่ตอบคำถาม แต่ชายหนุ่มกลับพูดอีกเรื่องขึ้นมาแทน
“เรียกเช่นนี้ดีแล้วเจ้าค่ะ หรือท่านจะให้ข้าเรียกว่าองครักษ์เว่ย”
“ท่านพี่ ก่อนหน้านี้เจ้าเคยเรียกเช่นนั้น ลืมแล้วหรือ”
“มิได้ลืม เพียงแต่มิอยากเรียกแล้ว”
Bab terbaru
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 56. หวังให้เป็นเช่นนี้ตลอดไป (จบบริบูรณ์)
สองสามีภรรยาเดินออกจากห้องนอน ผ่านสตรีร่างบอบบางที่ยืนรออยู่ พากันตรงดิ่งไปยังห้องตำราที่อยู่ห่างออกมา เพราะไม่อยากให้เสียงไปรบกวนเด็กน้อย“คำนับฮูหยินเจ้าค่ะ เมื่อครู่ได้ยินเสียงเด็ก คงเป็นคุณชายน้อยใช่หรือไม่เจ้าคะ”“บุตรข้าเป็นสตรี” เว่ยเฉิงหยวนตอบกลับไป พลางประคองภรรยาเดินอ้อมมานั่งบนเก้าอี้ที่ทำงาน“เป็นสตรีหรอกหรือเจ้าคะ มิเป็นไรนะเจ้าคะ อย่างไรเสียท้องสองก็ต้องเป็นบุตรชายแน่ หรือไม่จากนี้ข้าก็จะได้ช่วยแบ่งเบาฮูหยิน มีทายาทให้สกุลเว่ย” น้ำเสียงไร้ซึ่งคำเย้ยหยัน ทว่าสีหน้ากลับมองหยู่เยียนอย่างเหนือกว่า ในเมื่อเด็กคนนี้เป็นสตรี นางก็ยังมีโอกาส ไม่แน่ว่าลูกของนางในวันหน้าอาจจะได้เป็นทายาทสกุลเว่ย นางอาจมอบบุตรชายให้สกุลเว่ยได้“หากท่านยังไม่ทำอันใดเสียที ข้าจะกลับแล้ว มิอยากได้ยินเสียงนกกาให้ระคายหู”“ใจเย็นก่อนเถิด ฝูเจี๋ยกำลังมาแล้ว...ส่วนคุณหนูเกา ข้าคิดว่าคงมีเรื่องเข้าใจผิด” เว่ยเฉิงหยวนเอ่ยตัดความสัมพันธ์กับเกาซูเหวินตามตรง“ข้าเข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ”“ใช่ เรื่องก่อนหน้านี้ที่เจ้าช่วยข้านำหลักฐานมาจัดการสองพ่อลูกสกุลเกา ข้าซาบซึ้งน้ำใจที่เจ้าอุตส่าห์ทรยศครอบครัวเพื่อช่วยข้า”
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 55. หวังให้เป็นเช่นนี้ตลอดไป (1)
เสียงร้องของเด็กทารกแรกเกิดเงียบสงบลง เปลือกตาสีอ่อนปิดสนิทเคลิบเคลิ้มไปกับห้วงฝัน ริมฝีปากจิ้มลิ้มติดยิ้มอยู่ตลอดเวลา ทำเอาผู้เป็นมารดาอดยิ้มตามไม่ได้“นายท่านกับองค์รัชทายาทยังไม่กลับมาอีกหรือ”“ยังเลยเจ้าค่ะ” ได้ยินคำตอบของซีเยว่ จางหยู่เยียนก็ถอนหายใจหนัก นี่ก็เริ่มเช้าวันใหม่แล้ว ไม่รู้ว่ายามนี้จะเป็นอย่างไรนางมั่นใจอยู่หลายส่วนว่าทุกอย่างต้องผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เชื่อในตัวสามีอยู่ไม่น้อย ทว่าความกังวลของคนไหนเลยจะห้ามกันได้ ยามนี้คงได้แต่มุ่งความสนใจมาที่ลูกน้อย จะได้ไม่คิดฟุ้งซ่านสตรีพึ่งคลอดโอบอุ้มลูกน้อยที่กำลังหลับใหลหลังจากดื่มนมเสร็จ ลงนอนบนเตียงเล็ก ยกผ้าขึ้นมาคลุม พลางตบเบาๆ บนหน้าอกน้อยให้นางได้หลับสนิท“รอหน่อยเถิดคนดีของแม่ ประเดี๋ยวบิดาเจ้าก็กลับมาแล้ว ถึงครานั้นเจ้าจะได้มีชื่อเรียกเหมือนผู้อื่นเสียที” รอยยิ้มอ่อนประดับอยู่บนดวงหน้าหวาน ขณะที่สายตาเต็มไปด้วยความกังวลหลังจากที่หยู่เยียนตัดสินใจพูดคุย ให้โอกาสสามีในวันนั้น เขาก็ดีกับนางทุกอย่าง ไม่ว่าคิดหรือทำสิ่งใดล้วนบอกกล่าวนาง กระนั้นอีกฝ่ายยังมีหน้าที่เป็นขุนนางของราชสำนัก เรื่องบ้านเมืองล้วนพูดได้ไม่หมด และนางเอ
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 54. เตรียมการไว้แล้ว (4)
กระนั้นพวกเขาก็ยังเชื่อว่าเงินทองมากมายที่เสียไปกับการจ้างนักฆ่ามืออาชีพ อย่างไรพวกมันก็ไม่มีทางซัดทอดมาถึงคนบงการเป็นแน่“นักฆ่าพวกนี้เป็นมือสังหารที่พร้อมพลีชีพหากภารกิจล้มเหลว ดีที่ข้าจับเป็นพวกมันได้หลายคน แต่ถึงอย่างนั้นคนสั่งการก็คงเบาใจได้ว่าพวกมันจะไม่ซัดทอดถึง” เว่ยเฉิงหยวนล่อพวกนักฆ่าไปยังปากทางถ้ำก็เพราะเช่นนี้ เขาต้องการหาทำเลที่เหมาะกับการใช้พิษยาสลบและต้องการให้เรื่องนี้เงียบที่สุด ห่างจากสายตาของคนที่เกาจิ้งให้แอบมาดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ“เจ้าต้องการจะบอกอะไรกันแน่เฉิงหยวน อย่าได้ชักช้า”“กระหม่อมเพียงชี้ให้เห็นว่าผู้ที่มีเหตุจูงใจในการสังหารองค์รัชทายาท ซ้ำยังมีเงินทองมากมายจ้างนักฆ่ามืออาชีพจะมีสักกี่คน”“...” ทุกสายตามองตามการกระทำขององครักษ์เว่ย“เลิกพูดพล่ามเสียที ฝ่าบาทเพคะ ทรงให้ความเป็นธรรมกับสกุลเกาด้วย เพียงคำพูดไม่กี่คำของเว่ยเฉิงหยวนก็ทำให้สกุลเกาแปดเปื้อนถึงเพียงนี้ ไร้หลักฐานเป็นชิ้นเป็นอันแล้วยังกล้าใส่ความท่านพ่อของหม่อมฉันอีก” เกากุ้ยเฟยออกหน้ารับ แม้เรื่องคราวนี้ไม่สำเร็จแต่พระนางก็มั่นใจว่าไม่มีหลักฐานซัดทอดมาถึงพวกนาง“เฉิงหยวน หากเจ้าไม่มีหลักฐานอย่าพ
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 53. เตรียมการไว้แล้ว (3)
บรรยากาศในลานพิธีล่าสัตว์ตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ นับจากที่มีทหารมาแจ้งว่าขบวนเสด็จขององค์รัชทายาทถูกลอบโจมตี แล้วบัดนี้ก็ยังหาตัวองค์รัชทายาทไม่พบ ฝ่าบาทโกรธเป็นฟืนเป็นไฟถึงขั้นประกาศกร้าวว่าเรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ“ฝ่าบาท เกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่เห็นองครักษ์เว่ยเลยพ่ะย่ะค่ะ” เกาจิ้งเป็นคนเอ่ยทักเรื่องนี้ขึ้นมา เขาคิดแผนการเอาไว้อย่างดี หลังจากกำจัดองค์รัชทายาทแล้วเขาก็จะป้ายความผิดข้อหาละเลยหน้าที่ให้เว่ยเฉิงหยวนเสียฝ่าบาทแม้จะรักสหายเพียงใด แต่ก็คงไม่เท่ากับสายเลือดของพระองค์เอง“ใต้เท้าเกาจะสื่อสิ่งใด”“กระหม่อมมิได้จะสื่อสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่การอารักขาเชื้อพระวงศ์เป็นหน้าที่โดยตรงของหน่วยองครักษ์ ทว่าเว่ยเฉิงหยวนกลับปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นกับองค์รัชทายาทที่บัดนี้ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร” คำพูดของเกาจิ้งชักจูงเหล่าขุนนางให้พยักหน้าเห็นด้วย เกากุ้ยเฟยได้ยินละครฉากใหญ่ของบิดาก็ยกยิ้ม“...”“แล้วเช่นนี้เราจะมีหน่วยองครักษ์ไว้เพื่อสิ่งใด” เสียงคนในงานต่างตอบรับ เห็นด้วยกับคำพูดของใต้เท้าเกาทว่าเพียงสองลมหายใจเท่านั้นทุกคนก็ต้องกลับคำกันหมด“ก็เพื่ออยู่รอฟังว่าผู้ใดคิดท
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 52. เตรียมการไว้แล้ว (2)
องค์รัชทายาทในชุดประจำตำแหน่งนั่งอยู่บนรถม้า เด็กชายวัยหกย่างเจ็ดหนาวนิ่งสงบ เกินกว่าที่เด็กวัยนี้จะทำได้ นิ้วมือทั้งสิบหุบไปทีละนิ้ว ละนิ้ว ราวกับกำลังไล่เรียงลำดับบางสิ่ง“เราเข้าเขตหุบเขาชิงฉูแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“เข้าใจแล้ว” เสียงเล็กตอบรับ พลางกระชับของในสาบเสื้อเอาไว้แน่นท่านน้าเขยบอกกับเขาไว้ว่า หากเข้าเขตหุบเขาให้ระวังตัวให้ดี เพราะที่นี่เป็นสถานที่ซุ่มลอบสังหารที่ดีที่สุด หากพ้นเขตนี้ไปจะมีทหารลาดตระเวนแล้ว ฉะนั้นอีกเพียงสองเค่อ (30 นาที) ถ้าไม่มีเรื่องร้ายเกิดขึ้น ย่อมหมายความว่าเขาปลอดภัยแล้วทว่าผ่านไปไม่ถึงครึ่งเค่อ (7 นาที) องค์รัชทายาทของแคว้นก็ได้ยินเสียงต่อสู้กันดังมาจากด้านนอก ขบวนเสด็จขององค์รัชทายาทถูกซุ่มโจมตีอย่างที่เว่ยเฉิงหยวนคาดการณ์เอาไว้ไม่มีผิด“องค์รัชทายาทเสด็จเถิดพ่ะย่ะค่ะ” หนึ่งในองครักษ์มือดีของเฉิงหยวนเปิดรถม้า เข้ามาคว้าร่างเด็กชายเข้าอ้อมอก สีหน้าหนานเนี่ยนเจินตื่นกลัวเล็กน้อยแต่มิได้ทำตัวเป็นปัญหา เขาทำตามสิ่งที่ท่านน้าเขยบอกไว้ทุกอย่าง‘เมื่อเกิดเหตุร้ายขึ้น หม่าหรงจะเป็นผู้พาองค์รัชทายาทออกจากรถม้า จากนั้นหากคนร้ายตามมามากเกินไป เขาจะอุ้มองค์รัชทายาทม
เช่นนั้นพวกท่านก็รักกันให้พอใจ 51. เตรียมการไว้แล้ว (1)
“เป็นอย่างไรบ้างลี่จู” เว่ยเฉิงหยวนนั่งไม่ติด เดินเข้าหาลี่จูทันทีที่นางออกมาจากห้องทำคลอด“ยังไม่คลอดเจ้าค่ะ นายท่านหลีกทางเถิด” เป็นครั้งแรกที่ลี่จูกล้า ถึงขึ้นสั่งเจ้าของเรือน เพราะบัดนี้นางมิอาจชักช้าได้ ฮูหยินปวดท้องจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว แต่คุณหนูกลับไม่ยอมคลอดเสียที“อาหยวนใจเย็นเอาไว้ พวกนางแม่ลูกย่อมต้องปลอดภัย”“ข้าจะใจเย็นได้อย่างไรขอรับท่านย่า เสียงของหยู่เยียนแผ่วเบาลงทุกที” มือใหญ่เกาะผนังประตูกั้นฟัง เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของคนรักเป็นดั่งคมมีดปักลงกลางอก กระนั้นก็ยังเจ็บไม่เท่ากับการได้ยินว่าเสียงนั้นแผ่วเบาลงเรื่อยๆ“สวรรค์เมตตาด้วย บรรพบุรุษสกุลเว่ยคุ้มครองสะใภ้และทายาทสืบสกุลด้วยเถิด” ไป๋เหลียนอันได้แต่เอ่ยภาวนา ทว่าคำพวกนั้นกลับไม่ได้ช่วยให้องครักษ์หนุ่มคลายความเครียดได้ จนสุดท้ายก็ทนไม่ไหว“...ข้าจะเข้าไปหานาง” สิ้นประโยคนั้นเว่ยเฉิงหยวนก็พรวดพราดเข้าไปในห้องคลอด ใครห้ามก็ไม่ยอมฟัง สองมือเข้าไปตระกองกอดร่างที่เหนื่อยอ่อนของภรรยา แขนหนึ่งสอดรองใต้คอ อีกมือยื่นขึ้นไปจับมือเล็กที่บีบผ้าห้อยลงมา จนมันยับยู่“ขอข้าอยู่ด้วย ข้าจะไม่เกะกะ” เมื่อองครักษ์หนุ่มว่าเช่น
Anda juga akan menyukai
หลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง595.8K Dibacaอ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่23.0K Dibacaทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน123.9K Dibacaข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่74.5K Dibacaเมื่อฉันกลายเป็นเมียทหาร
橙花5.3K Dibacaทะลุมิติมาเป็นแม่หม้ายลูกติดพร้อมระบบมิติ
วริษา8.5K Dibacaวาสนานางร้ายยุค90s
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง2.8K Dibacaทะลุนิยายมาเป็นคุณแม่ลูกสี่ นำพาครอบครัวสู่ความรุ่งโรจน์
ต้าซ้อ6.0K Dibaca
