4. เหตุใดจึงปฏิเสธ (1)

“ท่านย่าเจ้าคะ เยียนเอ๋อร์อยากรับอนุให้ท่านพี่เจ้าค่ะ ท่านย่าคิดเห็นอย่างไรเจ้าคะ”

“...ตะ แต่งอนุหรือ” ฮูหยินเฒ่า มองหน้าหลานสะใภ้อย่างงุนงง

“สกุลเว่ยของเราไม่แต่งอนุ มีฮูหยินเพียงผู้เดียว” เว่ยเฉิงหยวนรีบพูดแทรกขึ้นมา เดิมทีสกุลเว่ยของเราเป็นเพียงสกุลพ่อค้า ไม่ได้มีฐานะอันใดมาก บุรุษสกุลเว่ยจึงไม่มีผู้ใดแต่งเมียสองเมียสาม

“แต่นั่นมันเมื่อก่อน ยามนี้ท่านพี่เป็นขุนนาง มากภรรยา มากบารมี ยิ่งแต่งกับบุตรีขุนนางยิ่งจะช่วยส่งเสริมกัน”

“เป็นเช่นนั้นหรือ ย่ามิค่อยรู้เรื่องพวกนี้สักเท่าใด” หลานชายของนางเป็นขุนนางคนแรกของสกุล ไป๋เหลียนอันจึงมิค่อยได้รู้เรื่องพวกนี้

“เจ้าค่ะท่านย่า ขุนนางในราชสำนัก นอกจากความสามารถแล้วล้วนต้องพึ่งพาอำนาจ เส้นสาย หากท่านพี่แต่งอนุ รับฮูหยินรองก็จะช่วยส่งเสริมการงาน นี่เจ้าค่ะ ข้าเตรียมรายนามของคุณหนูสกุลใหญ่มาให้ท่านพี่กับท่านย่าดู” ไม่รั้งรอสิ่งใด หยู่เยียนรีบเอาสมุดรายนามยื่นให้คนทั้งคู่ แน่นอนว่ารายชื่อแรกคงหนีไม่พ้น เกาซูเหวิน

“...”

“คุณหนูเหล่านี้ล้วนดีพร้อม สกุลของพวกนางย่อมส่งเสริมหน้าที่การงานของท่านพี่ได้ดี แต่ข้าเห็นว่าคุณหนูเกาเหมาะสมที่สุดเจ้าค่ะ” จางหยู่เยียนยิ้มไม่ถึงดวงตา เป็นธรรมดาที่ใจเคยรัก จะยังคงเหลือเยื่อใย แต่ตอนนี้นางเพียงต้องใช้ใจให้น้อยลง ใช้ความคิดให้มากขึ้น

“เกาซูเหวิน มิใช่เจ้าไม่ชอบนางหรือ หากว่าให้อาหยวนแต่งนางเข้ามาแล้ว นางทำตัวไม่เคารพเจ้า เช่นนั้นย่าไม่เห็นดีด้วย”

“...” เว่ยเฉิงหยวนเงียบฟัง สายตาดุเคลื่อนไปมองฮูหยิน รอดูว่านางจะทำสิ่งใดกันแน่

“มิเห็นเป็นไรเลยเจ้าค่ะท่านย่า ท่านพี่เองก็ชมชอบนางตั้งแต่ก่อนแต่งกับข้าแล้ว เรื่องในเรือนก็ให้นางรับหน้าที่ดูแลไปเสีย เผื่อวันใดข้าพาเจ้าตัวน้อยกลับไปเยี่ยมสกุลเดิมมารดาที่เมืองฟู่จวิ้น จะได้มีคนดูแลเรือน ดูแลพวกท่าน-”

“ไม่จำเป็น” เว่ยเฉิงหยวนเอ่ยขัดทันทีที่รู้จุดประสงค์ของภรรยา ก้อนเนื้อในอกแกร่งยามนี้สั่นไหว ต่างจากใบหน้าที่ยังเรียบเฉย

“แต่งนางเข้ามามีข้อดีมากกว่าข้อเสีย”

“หากเจ้ากังวลหน้าที่การงานของข้า อย่าได้ห่วงไป สามีของเจ้าเก่งกล้าสามารถ พูดถึงเส้นสายแม้จะมีไม่มาก แต่ก็มีอำนาจล้นฟ้า ข้าเป็นองครักษ์ของฝ่าบาท เป็นสหายสนิทของพระองค์ ทั้งฮูหยินของข้ายังแซ่จาง เป็นเครือญาติขององค์ฮองเฮา”

“...”

“แล้วเหตุใดข้าต้องแต่งอนุรับฮูหยินรองอีกเล่า” เฉิงหยวนเอียงคอถามภรรยาข้างกาย ที่บัดนี้มีสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ยังเก็บอารมณ์เอาไว้

“แต่เรื่องดูแลท่านพี่ละเลยมิได้ ข้าตั้งครรภ์ไหนเลยจะปรนนิบัติท่านได้ มิสู้แต่ง-”

“มิเป็นไร ท่านพ่อสอนข้าว่ายิ่งภรรยาตั้งท้องสามียิ่งต้องใส่ใจดูแล จะให้ไปอยู่กับสตรีอื่นได้อย่างไร ใช่หรือไม่ขอรับท่านย่า” เว่ยเฉิงหยวนยกคำสอนของผู้ล่วงลับขึ้นมาอ้าง ทำเอาฮูหยินเฒ่าที่กำลังฟังและพิจารณาถึงกับเอนเอียงไปทางหลานชาย

“...อ่อ ใช่ๆ สามีต้องใส่ใจภรรยาให้มาก”

“แต่-”

“ไม่มีแต่ทั้งนั้น คำสอนของท่านพ่อท่านแม่ ข้าถือปฏิบัติ ไม่ละเลยเด็ดขาด” ชายหนุ่มยกชาขึ้นดื่มอย่างผู้ชนะ เมื่อเห็นว่าท่านย่าเองก็พยักหน้าเห็นด้วยกับเขา ทำเอาสตรีงามข้างกายส่งสายตาคาดโทษมาให้ ก่อนจะหันไปพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกับท่านย่า

เว่ยเฉิงหยวนเห็นภาพตรงหน้าแล้วอดยิ้มไม่ได้ แต่รอยยิ้มนั้นก็แฝงไปด้วยความเศร้า เมื่อครู่ได้ฟังภรรยาเอ่ยถึงเรื่องไปเยี่ยมญาติที่เมืองฟู่จวิ้น เขาก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคิดจะกลับสกุลเดิมของมารดา

หนีไปไกลถึงเมืองฟู่จวิ้นที่อยู่ทางตอนเหนือ เกือบจะสุดขอบชายแดนแคว้นต้งหนาน

“นายท่านอย่าพึ่งไป ข้าขอพูดด้วยเพียงครู่เดียวเท่านั้น” จางหยู่เยียนหอบท้องสาวเท้าตามหลังสามี เพื่อพูดเรื่องแต่งอนุอีกครั้ง เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่มิใช่ท่านย่าไม่ยินยอม ท่านย่าเองก็คล้ายจะเอนเอียงมาทางนางแล้ว แต่เป็นเว่ยเฉิงหยวนที่ยกคำสอนของบิดามาพูด

“ไม่เรียกท่านพี่แล้วหรือ เหตุใดจึงเรียกข้าเช่นนั้น” ร่างสูงหยุดเดินแล้วหันกลับไปหาหยู่เยียน คิ้วดกขมวดเข้าหากันด้วยความไม่ชอบใจ

“เหตุใดจึงปฏิเสธเจ้าคะ ท่านไม่อยากแต่งกับเกาซูเหวินหรือ” ทันทีที่เปิดประเด็นครอบครัว เหล่าคนสนิทของทั้งคู่ก็รู้ความ เดินถอยห่างออกไปทันที

“ไม่”

“จะไม่อยากแต่งได้อย่างไร ก็ท่านรักกับนางมิใช่หรือ หรือ...หรือว่าเพราะกลัวนางจะเป็นรองข้า เรื่องนั้นท่านอย่าห่วงไป อย่างที่ข้าพูด เรื่องในจวนจะยกให้นางตัดสินใจ และข้ากับลูกจะเดินทางไปเมืองฟู่จวิ้นทันทีที่พวกท่านแต่งกัน”

“...”

“สมรสพระราชทานไม่อาจหย่าขาด แต่ข้าจะไม่อยู่ขวางทางรักพวกท่าน ข้ากับลูกจะไปใช้ชีวิตที่เมืองฟู่จวิ้น จะไม่กลับมาเมืองหลวงอีก ท่านกับคุณหนูเกาก็เร่งมีหลานให้ท่านย่า อีกไม่นานท่านก็จะลืม ผู้คนก็จะลืมว่าท่านมีข้าเป็นฮูหยินเอก” จางหยู่เยียนร่ายยาวด้วยเสียงสั่นเครือ มือเรียวยังคงลูบปลอบอีกหนึ่งชีวิตในครรภ์อย่างนึกขอโทษ เพราะรู้ว่าวิธีนี้จะทำให้บุตรไร้บิดา

“เจ้าคิดจะแยกบิดากับบุตร มิใจร้ายไปหน่อยหรือ”

“...ท่านเองก็มิได้อยากให้เขาเกิด-