Se connecterPartager
บทที่ 2
Date de publication:
2026-01-04 20:51:58“ท่านปราชญ์” หลิ่งจือส่งเสียงเรียกมาจากประตูห้องที่ปิดสนิท
หลายวันมานี้หญิงสาวพบว่าหลิ่งจือผู้นี้ นอกจากจะเป็นผู้คุ้มกันเพียงหนึ่งเดียวที่วางใจได้แล้ว ผู้อื่นเซียงป่ายเหอล้วนไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา
สิ่งที่ได้รับรู้มาส่วนใหญ่แล้ว หญิงสาวได้ยินมาจากสาวใช้ซึ่งพูดคุยกัน ในยามที่คิดว่านางนอนหลับอยู่บนเตียง และนั่นนับเป็นเรื่องดี เพราะแม้เจ้าของร่างยังคงเป็นเซียงป่ายเหอ
กระนั้นไม่มีใครรู้เลยว่าเซียงป่ายเหอได้สิ้นลมไปแล้ว หลงเหลือเพียงวิญญาณของลิลลี่ ซึ่งยังคงงุนงงว่าตนเข้ามาอยู่ในร่างของเซียงป่ายเหอได้อย่างไร
เรื่องสำคัญที่หญิงสาวได้ยินมาอกีเรื่อง ก็คือปราชญ์หญิงผู้หนึ่ง จะมีผู้คุ้มกันซึ่งถูกเลี้ยงดูมาพร้อมๆ กับฝึกฝนมาตั้งแต่ยังเล็ก เรียกได้ว่าในขณะที่เซียงป่ายเหอเรียนรู้ทุกอย่างจนแตกฉาน หลิ่งจือเองก็เรียนวรยุทธ์กระทั่งเก่งกาจไม่อาจประเมิน
“ท่านปราชญ์” หลิ่งจือก้าวเข้ามาในห้อง
“เข้ามาสิ”
“วันนี้ดีขึ้นหรือไม่เจ้าคะ”
“ดีขึ้นมากแล้ว”
“องค์จักรพรรดินีมีพระราชโองการให้ท่านหมอหลวงเข้ามาตรวจอาการของท่านปราชญ์เจ้าค่ะ”
“อืม เข้ามาสิ”
น้ำเสียงเรียบเรื่อยของหญิงสาว ทำให้ผู้ที่ก้าวเข้าไปชะงักในทันที กระทั่งก้าวเข้ามายืนใกล้กับเตียงนอนกว้างขวางซึ่งมีม่านพลิ้วบางล้อมรอบ หมอหลวงดังกว่าวจึงหยุดเพื่อคารวะนางอีกครั้ง
“หลายวันมานี้องค์จักรพรรดินีทรงห่วงใยสุขภาพของท่านปราชญ์ ดังนั้นจึงมีพระราชโองการให้ข้าน้อยมาตรวจดูอาการ”
“อืม” เอ่ยจบก็ใช้มือเปิดม่านบางๆ ขึ้น หลิ่งจือรีบเข้าไปผูกชายผ้าม่านเข้ากับหัวเตียงนอนทันที
หลายวันมานี้หญิงสาวมีเวลาตั้งสติและคิดทบทวนหลายๆ อย่าง ดังนั้นจึงไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจที่เห็นว่าแม้แต่หมอหลวงแคว้นฉินก็ยังคงเป็นอิสตรี
หลังจากจักรพรรดินีขึ้นครองบัลลังก์ แคว้นฉินนับว่าเป็นดินแดนที่สตรีมีความรุ่งเรืองกว่าบุรุษ ไม่ว่าตำแหน่งขุนนางหรือบุคคลที่มีความสำคัญ จักรพรรดินีแคว้นฉินล้วนแล้วแต่ส่งเสริมทั้งสิ้น
ที่นี่บุรุษล้วนแล้วแต่ให้เกียรติสตรี อีกทั้งข้ารับใช้ของสตรีที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นบุรุษ ยกตัวอย่างเช่นท่านหมอหลวงผู้นี้ซึ่งมีหนุ่มน้อยหน้าละอ่อนคอยเป็นผู้ช่วย
‘เฮ้อ น่าอิจฉา’
ลิลลี่ลอบถอนหายใจ เมื่อหลายต่อหลายครั้งแอบมองใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มน้อย ซึ่งเอาแต่ก้มหน้าก้มตาติดตามท่านหมอหลวง
ท่าทีเหมือนกวางน้อยหวาดระแวง แม้ทำให้หญิงสาวสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้เอะใจ
จนกระทั่ง...
“หลิ่งจือ” เซียงป่ายเหออ้าปากค้าง เมื่อก้าวออกมาจากห้องหลังจากตั้งใจออกมาเดินเล่น
“เจ้าคะท่านปราชญ์”
“นี่มันอะไรกัน พวก...พวกเขา” นางชี้มือไปข้างหน้าดวงตาฉายแววตกตะลึง
“บ่าวรับใช้ในตำหนักอย่างไรเล่าเจ้าคะ” หลิ่งจือขมวดคิ้วมองผู้เป็นนายด้วยดวงตาสงสัย
หลายวันมานี้นางรู้สึกได้ถึงความแตกต่างของผู้เป็นนาย ก่อนหน้านี้เซียงป่ายเหอจะสุขุมเยือกเย็น อีกทั้งยังเป็นคนเด็ดขาดไร้ปรานี หากสิ่งใดรกหูรกตานางไม่ลังเลที่จะกำจัด
แต่นับจากกลับมาจากปรโลกครั้งนี้ นางกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แม้แต่ดวงตาหรือก็ดูราวกับกำลังสับสนจนใจ
มองดูบ่าวรับใช้ที่ต่างก็คุกเข่าอยู่หน้าห้อง เซียงป่ายเหอได้แต่ยกมือขึ้นนวดขมับ บุรุษ!!!
นอกจากสาวใช้ต้นห้องสามคนของนางแล้ว บ่าวรับใช้ในตำหนักฮุ่ยเจ๋อ ล้วนแล้วแต่เป็นบุรุษหน้าตาหล่อเหลาทั้งสิ้น นี่...มิใช่ว่าในวังหลวงมีได้เพียงองครักษ์และขันทีหรอกหรือ...
“เอ่อ...”
เห็นท่าทีของผู้เป็นนาย หลิ่งจือรีบก้าวเข้ามา “ท่านคงไม่คุ้นหน้าสามคนนี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ องค์จักรพรรดินีเพิ่งพระราชทานมา หากท่านไม่พอใจข้าน้อยจะส่ง...”
“ช่างเถิด”
‘สวรรค์!!!’ ลิลลี่อุทานขึ้นในใจ ‘งานดี!!!’
“เซียงป่ายเหอผู้นี้ช่างเข้าใจใช้ชีวิต” นางพึมพำกับตัวเอง มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาลูบหน้าอกที่เต้นรัว มองไปซ้ายขวาหรือก็มีเพียงใบหน้าซึ่งล้วนเปล่งประกายของชายหนุ่มวัยละอ่อน
เฮ้อ...
“ให้พวกลุกขึ้นแล้วออกไปเถิด มีอะไรก็กลับไปทำ”
เซียงป่ายเหอพยายามเช็ดน้ำลาย เอ้ย!!! เก็บอาการ
Dernier chapitre
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 68 จบ
“ถึงจะดูประหลาดไปหน่อย ข้ามขั้นตอนไปนิด แต่เราสองคนสมควรแนะนำตัวกันหน่อย ผมไม่อยากเป็นไอ้โง่อย่างเมื่อตอนเย็นที่ปล่อยคุณเดินจากไปโดยไม่ได้ถามชื่อ”ลิลลี่หัวเราะ “ลลิตา เฉิน ชื่อเล่นลิลลี่ค่ะ”“หืม”“ฉันเป็นลูกครึ่งไทย-จีนค่ะ จบจากมหาวิทยาลัย T ตอนนี้ทำงานด้านการเงินอยู่ที่บริษัทในเครือจ้าวถิง สถานะโสด งานอดิเรกคือชอบอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ”“ผมตงจวิน เรียกผมอีธาน ตง ก็ได้ นั่นชื่ออังกฤษของผม ผมชอบดื่มกาแฟ ตอนนี้เปิดร้านกาแฟอยู่สองสาขา ไม่มีงานอดิเรกอะไรเป็นพิเศษ สถานะกำลังจะมีแฟน ไม่สิ จะไม่โสดแล้ว” เขาทำท่าคิดหนักอยู่นานกว่าจะยื่นหน้าเข้ามา “ลิลลี่ ป่ายเหอ จื่อฮวา”หญิงสาวยิ้ม “ฉันชอบลิลลี่สีม่วง”“ถ้าอย่างนั้นช่อดอกไม้เจ้าสาวใช้ลิลลี่สีม่วงก็แล้วกัน”“หาอะไรนะ เดี๋ยวๆๆๆ” ลิลลี่ชะงัก “ไม่ข้ามขั้นตอนเกินไปหน่อยหรือคะ เพิ่งแนะนำตัวเองนะ”“เราสองคนข้ามขั้นตอนมาเกินกว่าจะมานั่งทำตามลำดับแล้ว” พูดจบหลินหยางก็อุ้มหญิงสาวขึ้น ทั้งที่เธอยังคร่อมเอวเขาอยู่ “ส่งตัวเข้าหอวันนี้เลยก็แล้วกัน จะตีสามแล้วเดี๋ยวจะสว่างเสียก่อน”“เดี๋ยว!!!!” เสียงลิลลี่ร้องดังลั่น แต่ตงตวินกลับหัวเราะออกมากระทั่งไม่
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 67
ท่านกลางหมอกหนาทึบของหุบเขาเอ้อซาน กระท่อมหลังหนึ่งยังหลงเหลือแสงเทียนส่องสว่าง เงาร่างอรชรในชุดนอนเนื้อหนาสีน้ำตาลเข้มยืนนิ่งใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตามองตรงเข้าไปด้านใน ซึ่งบัดนี้มีชายวัยไม่เกินสามสิบห้านั่งอยู่ด้วยท่าทีเหม่อลอย ตรงหน้าของเขาเป็นภาพเหมือนของสตรีนางหนึ่งลิลลี่ก้าวเดินเข้าไปช้าๆ ก่อนส่งเสียงเรียกเขา แต่เขากลับไม่ตอบสนองทั้งสิ้น เมื่อยื่นมือไปสัมผัสไหล่หนา มือของเธอกลับผ่านไปราวกับอากาศธาตุ เพราะ...เธอไม่มีตัวตนในโลกแห่งนิยายเรื่องนี้“จื่อฮวา” หลินหยางเหม่อมองภาพเหมือน จากนั้นจึงใช้มือลากไล้รูปหน้าของคนในภาพวาด“ข้าจะตามไปพบเจ้าในไม่ช้า” เขายิ้มด้วยใบหน้าอ่อนโยน ร่างสูงยืนเต็มตัวก่อนจะเดินเข้าไปหยิบบางสิ่งขึ้นลิลลี่มองไม่ชัดจึงไม่รู้ว่าคืออะไรกันแน่หลินหยางเดินออกมาด้วยเท่าเปล่าเปลือย ร่างสูงเดินอ้อมไปยังเบื้องหลังกระท่อม ซึ่งมาบัดนี้เต็มไปด้วยดอกป่ายเหอสีม่วงกำลังเบ่งบาน“เจ้าเคยบอกว่าไม่ชอบป่ายเหอสีขาว” หลินหยางพึมพำ เขาไอถี่ๆ หลังงองุ้มลงราวกับได้รับความทรมาน “ข้าจึงปลูกป่ายเหอสีม่วงให้เจ้า ชอบหรือไม่”ลิลลี่เบิกตากว้างเมื่อเข้าใจแล้วว่าเขากำลังทำอะไร เบื้องหน้าห
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 66
หน้ากระดาษที่เป็นสีขาวว่างเปล่า ลิลลี่ขมวดคิ้วมุ่น หัวใจของเธอเศร้าสร้อย และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด น้ำตาที่หยดลงไปบนหน้ากระดาษ หยดแล้วหยดเล่าจนไม่อาจห้าม แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร เรื่องราวหลังจากนั้นก็ไม่มีให้อ่านต่อแล้ว ทุกอย่างว่างเปล่า เหมือนกับชีวิตของหญิงสาวที่เหมือนคนหลงทาง“ตงจวิน...” ลิลลี่สะอื้นเสียงสั่น เธอก้มหน้าแนบหน้าผากกับหนังสือเล่มที่ถืออยู่ หัวใจบีบรัดจนเจ็บปวด ไม่สนใจว่าคนที่นั่งอยู่รอบข้างจะมองหรือเอ่ยถาม“คุณครับ” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ลิลลี่เงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาคุ้นเคยทำให้ลิลลี่ชะงัก ลืมแม้กระทั่งว่าเมื่อครู่กำลังร้องไห้อยู่ เสียงสะอื้นหรือก็หายไปฉับพลัน“ตงจวิน” เธอพึมพำออกมาเสียงเบา“คุณรู้จักผมหรือครับ” เขาเอ่ยถามด้วยท่าทางประหลาดใจ น้ำตาของลิลลี่ไหลออกมาอีกครั้ง และครั้งนี้เธอก็ไม่อาจหยุด จนชายหนุ่มเริ่มรู้สึกไม่ดี“บอสคะ พาเธอออกมาจากหน้าร้านก่อนดีไหม คือ...ลูกค้ามองใหญ่แล้วค่ะ”“อ้อ” ตงจวินพยักหน้า ก่อนพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน ยังโชคดีที่แม้เธอมีท่าทีเหม่อลอย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเดินตามเขาเข้าไปหลังร้านโดยดีวันนี้เปิดร้านวันแรกคนค่อนข้างเยอะ แต่กลับมา
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 65
เสียงร้องไห้ปลุกให้วิเวียนตื่นขึ้นมากลางดึก หญิงสาวเดินออกมาจากห้องนอน จึงพบเพื่อนสาวของเธอนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนโซฟา“ลิลลี่ เป็นอะไรไป”ลิลลี่เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสาว จากนั้นก็ยิ่งร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม “วิเวียนช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย”ร้องไห้อยู่นานวิเวียนก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับลิลลี่ พยายามถาม พยายามทำความเข้าใจ แต่เพื่อนของเธอกลับเอาแต่ร้องไห้กระทั่งหลับไปเช้าวันต่อมาวิเวียนออกไปทำงานพร้อมกับลิลลี่ มองดูอีกฝ่ายหอบหนังสือนิยายออกมาด้วย เธอก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ “ลิลลี่ เรากำลังจะไปทำงาน แกหอบนิยายมาด้วยแบบนี้บอสมาเห็นเข้าไม่โดนไล่ออกก็แปลกแล้ว”“วิเวียน”“อะไร”“แกเคยฝันมั้ย ฝันแบบเหมือนจริงมากๆ”วิเวียนชะงัก “บอกแกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าอ่านนิยายก่อนนอนให้มันมากนัก ดูสิตื่นมาร้องห่มร้องไห้” บ่นจบก็รีบลากลิลลี่ให้ลุกขึ้นเพราะรถเมล์ที่ทั้งสองต้องขึ้นจอดที่ป้ายพอดีลิลลี่นั่งลงด้วยท่าทีเหม่อลอย เธอก้มลงมองนิยายที่คว้ามาด้วยโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก ระหว่างรอวิเวียนอาบน้ำก็เปิดอ่านคร่าวๆ และต้องตกใจที่ตัวละครในนิยายนั้น ตรงกับชื่อของใครหลายๆ คนที่เธอรู้จักไม่สิ...ต้องบอกว่าตรงกับใครห
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 64
“เรื่องของพยัคฆ์ขาว พวกท่านราชันตะวันออกลงมือตั้งแต่เมื่อไรหรือ”เฟยอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “ความจริงข้าเองก็สงสัยว่าทำไมนายท่านถึงกับต้องทำเช่นนี้ ทั้งที่ตอนนั้นเขาหาได้มีท่าทีต่อนายหญิง ตอนที่เขารู้ว่าเป้าหมายคือนายหญิง ราชันตะวันออกก็เริ่มลงมือแล้ว”“เอ๋”“ตอนนั้นเพิ่งย้ายเข้าคฤหาสน์จื่อฮวา”“หรือว่านายท่านหลินหยางเขา...มีใจให้นายหญิงตั้งแต่ตอนนั้น”“คงใช่ เพียงแต่เขาเองก็คงยากจะยอมรับกระมัง” เฟยอวี่ถอนหายใจออกมา“เจ้าไม่รู้หรอกว่าหนึ่งเดือนที่นายหญิงหนีไปนั้น นายท่านเป็นทุกข์เพียงใด”“นายหญิงเองก็ไม่ได้แตกต่างนักหรอก รอยยิ้มของนางหาได้เหมือนตอนที่อยู่ในคฤหาสน์จื่อฮวา พวกเขาต่างคนต่างก็เฉลียวฉลาดมากด้วยแผนการ แต่กลับอ้อมไปอ้อมมาเพื่อที่จะมองเห็นความรักที่ต่างฝ่ายต่างก็มอบให้ตั้งแต่แรก”หลิ่งจือส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ กระนั้นนางกลับรู้สึกโล่งใจไปพร้อมๆ กัน “ว่าแต่ว่า...ท่านได้ข่าวเยว่ซานซื่อกับลู่เซียงหลันหรือไม่”เฟยอวี่พยักหน้า “เยว่ซานซื่อรับนางเข้าจวน ดังนั้นเขาจึงแทบจะเอาชีวิตไม่รอด”“ลู่เซียงหลันลงมือแล้วหรือ”“ใช่ แต่หลังจากลงมือนางจึงรู้ว่าเขาหาใช่คนที่ทำร้ายตระกูลลู่ไม่ เป็นแม่
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 63
หลินหยางสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมกับมือที่คว้าเอวอรชร บังคับให้นางอยู่นิ่งๆ แต่นั่นกลับเป็นการตัดสินใจผิดพลาดเขาลืมไปว่าทั้งนางและเขาต่างก็เปลือยเปล่าทั้งคู่ ดังนั้นการที่เขาให้นางคร่อมเอว ก็เท่ากับสัมผัสเนื้อแท้ของกายสาวโดยตรง“อา” หลินหยางเริ่มร้อนรุ่ม “จื่อฮวา” เสียงของเขาเริ่มแตกพร่าไปด้วยความต้องการเซียงป่ายเหอเองก็รับรู้ได้ เพราะตอนนี้เจ้าปีศาจน้อยตนนั้น กำลังตื่นตัวขึ้นมาจ่อที่บั้นท้ายนางในระยะประชิด “รู้อะไรหรือไม่”เซียงป่ายเหอกระซิบเขาเสียงเบา พร้อมกับขยับเอวเลื่อนต่ำลงไป นางพอใจที่เห็นหลินหยางลมหายใจสะดุด“จื่อฮวา เจ้าอย่าซุกซน...” หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นจนนางรู้สึกได้ ยิ่งในยามที่นางคว้าสองมือของเขาเอาไว้ ก่อนนำไปวางบนสะโพกนิ่มของตน“ท่านรู้หรือไม่ว่าบางครั้ง” เสียงของนางเย้ายวนจนเขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึก“สตรีเองก็ต้องการเป็นฝ่ายควบคุมทุกอย่างเอาไว้ในมือ”“ระ...รู้” เขาตระหนักดีกว่าผู้ใด โดยเฉพาะในยามนี้ที่เขากำลังถูกนางควบคุม ไม่ว่าจะหัวใจหรือร่างกายที่กำลังตื่นตัวลมหายใจของเขาหอบหนัก ในยามที่ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามความต้องการที่กำลังฮึกเหิมของตนเซียงป่ายเ
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 29
“เรื่องนี้คงจะเป็นไปไม่ได้” นั่นคือประโยคอันเรียบเฉยของหลินหยาง “อิ่นฮูหยิน ท่านมิใช่ล่วงรู้อยู่แล้วหรอกหรือว่าท่านปราชญ์จะย้ายออกไปจากวังหลวงวันนี้ อีกทั้งองค์จักรพรรดินีทรงมีพระบัญชาห้ามขุนนางหรือผู้ใดนำเรื่องในราชสำนักไปกวนใจนางอีก”นั่นก็คือห้ามมิให้นางยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในราชสำนักดีๆ นั่นเอง“
Dernière mise à jour : 2026-03-23เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 30
“ได้ยินมาว่าท่านชมชอบความรื่นหูรื่นตา” เขากระซิบและทันได้มองเห็นความงุนงงในดวงตาอีกฝ่าย รอยยิ้มแตะแต้มยังมุมปาก“ไม่ทราบว่าข้านับว่ารื่นหูรื่นตาพอสำหรับท่านหรือไม่” ไม่พูดเปล่าเขายังเอียงใบหน้าเข้ามาอีกด้วยท่าทีล่อแหลมหนอย...ถึงกับกล้าใช้แผนชายงามกับนางเรอะ!!!เซียงป่ายเหอกัดปากเพราะกลัวเผลอพยักหน
Dernière mise à jour : 2026-03-23เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 28
ทันทีที่ลืมตาตื่นเซียงป่ายเหอต้องนิ่วหน้า นางปวดศีรษะจนแทบระเบิด นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเพิ่งจะแต่งงานหญิงสาวก็กลอกตามองซ้ายขวา ความทรงจำสุดท้ายก็คืออิ่นฮูหยิน จากนั้นทุกอย่างล้วนว่างเปล่า“ตื่นแล้วหรือ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มน่าฟังของหลินหยาง ทำให้หญิงสาวหันขวับไปมอง ชายหนุ่มซึ่งแต่งกายเรียบร้อยนั่งรออยู่
Dernière mise à jour : 2026-03-22เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 26
ดังนั้นสินสอดทั้งหมดของบ่าวสาวที่นำมารวมกัน จะกลายเป็นสินสมรส โดยสินสมรสนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับสินเดิมของทั้งสองที่ถูกแยกออกอย่างชัดเจนเซียงป่ายเหอได้แต่ถอนหายใจออกมา การแต่งงานที่เต็มไปด้วยความอึดอัดนี้ นางไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร นางทั้งยินดีที่หลุดพ้นจากทั้งอิ่นเหยียนและราชสำนัก ทั้งไม่ยินดีที
Dernière mise à jour : 2026-03-22
Vous vous intéresseriez aussi à
ลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม36.6K Vuesข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน80.1K Vuesปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว184.7K Vuesซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ46.5K Vuesเพลิงสวาทอ่องสกุลหลี่
พิมพ์ษร/ชรือเหริน83 Vuesเกิดใหม่เป็นพระชายาของตัวร้ายผู้ใดว่าง่าย
จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง32 Vuesจากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน94 Vuesชายาตัวปลอม
ไป๋เหลียน/ฑริกา1.4K Vues
