Se connecterPartager
บทที่ 1
Date de publication:
2026-01-04 20:51:43ท่ามกลางความเย็นเยียบของฤดูหนาว ดอกเหมยเบ่งบานสะพรั่งท้าทายหิมะที่เริ่มโปรยปราย มองไปเหนือผิวน้ำของแม่น้ำแห่งโชคชะตา แพลำน้อยที่ลอยล่องเหนือผิวน้ำ ไหลเอื่อยไปโดยไร้จุดหมาย
บนแพถูกตบแต่งด้วยดอกป่ายเหอ[1]สีขาว ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่ว กระนั้นร่างอรชรงดงามดุจหยกซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ กลับไม่สะท้านต่อความหนาวเหน็บ
เสียงร่ำไห้ที่ดังอยู่เบื้องหลัง ขณะที่แพลำน้อยไหลออกห่างจากชายฝั่ง ทำให้บรรยากาศเศร้าโศกปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ว่ากันว่าปราชญ์หญิงแห่งแคว้นฉิน ผู้ซึ่งนำพาแคว้นให้พ้นภัยพิบัติได้สั่งเสียเอาไว้เช่นนั้น
...หากแม้นนางสิ้นลมเมื่อใด ขอให้นำร่างของนางใส่ลงบนแพ นางต้องการให้แม่น้ำโอบกอดนาง ให้มหาสมุทรเปิดรับนางสู่อ้อมแขน
เสียงร้องไห้ดังระงม ในยามที่แพลำน้อยไหลเรื่อยไปกับสายน้ำ ประชาชนมากมายร่ำไห้ นับจากนี้ไม่มีอีกแล้วปราชญ์หญิงผู้ปราดเปรื่อง
ไม่มีแล้ว...เซียงป่ายเหอ
หากแต่...
ดวงตาที่ปิดสนิทของหญิงสาวกะพริบเปิด ใบหน้าและดวงตาขาวซีดพลันเริ่มมีสีสัน ทรวงอกสะท้อนขึ้นลงเป็นจังหวะหายใจ หลังจากที่แน่นิ่งไปนาน
เสียงสำลักคราหนึ่งดังให้ได้ยิน ก่อนที่เสียงไอถี่ๆ จะตามมา อากาศหนาวเหน็บอาจไม่ส่งผลต่อร่างอรชรบอบบางที่สิ้นลมไปแล้ว แต่มาบัดนี้ลมหายใจของเซียงป่ายเหอกลับมา จึง ส่งผลให้ร่างเล็กขดตัวเข้าหากัน
แพลำน้อยส่ายไหวเพราะการขยับตัว เสียงฮือฮาดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กระทั่งเงาร่างหนึ่งเหินกายขึ้นไปเหยียบลงบนแพกลางแม่น้ำ
“ท่านปราชญ์”
เสียงตื่นเต้นดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำให้หญิงสาวลืมตาขึ้นมอง แต่ถึงอย่างนั้นทันทีที่มองเห็นใบหน้าของสตรีอีกคน ความง่วงงุนและความเจ็บร้าวกลางอก กลับทำให้ใบหน้างดงามบิดเบ้
เสียงไอแรงๆ ยังคงดังขึ้น กระทั่งนางกระอักเลือดสีดำคล้ำออกมา ก่อนที่นางจะทันได้เอ่ยถามสิ่งที่คาใจ สติรับรู้พลันดับวูบ ทิ้งเอาไว้เพียงความสงสัยที่ดังระงมในหัวใจ
‘ที่นี่ที่ไหน...’
ชั่วขณะที่ลืมตาตื่นขึ้นนั้น ลิลลี่ที่เฝ้าภาวนาให้ทุกอย่างเป็นเพียงความฝันก็ต้องผิดหวังซ้ำๆ เนื่องจากนี่เป็นวันที่ห้าแล้วที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะพบว่าตัวเองกลายเป็นเซียงป่ายเหอ หญิงสาววัยสิบเก้าปี ผู้ซึ่งนับว่าเป็นสาวงามสะคราญโฉม ทั้งยังมีฐานะเป็นถึงปราชญ์หญิงแคว้นฉินที่ถูกผู้คนในตำหนักฮุ่ยเจ๋อประคบประหงมมาตลอดระยะหลายวันมานี้
จากหญิงสาววัยทำงานผ่านร้อนผ่านหนาวมาถึงยี่สิบแปดปี กลับกลายมาเป็นเด็กสาววัยสิบเก้า
แหม...กำไลเห็นๆ!!!
ความทรงจำสุดท้ายที่ลิลลี่นึกออก ก็คือตนกำลังอ่านนิยายอยู่บนเตียงนอน จากนั้นเพราะง่วงจัดจึงผล็อยหลับไป ทั้งที่หนังสือเล่มนั้นยังถูกกุมเอาไว้ในมือ
ที่น่าแปลกใจกว่าก็คือ เนื้อหาในนิยายเรื่องนั้นเกี่ยวกับใคร เนื้อเรื่องเป็นอย่างไรตนกลับลืมเลือนไปจนสิ้น
ตำหนักฮุ่ยเจ๋อแห่งนี้ เป็นตำหนักซึ่งจักรพรรดินีจูเชวี่ยพระราชทานให้เซียงป่ายเหอ หลังจากที่หญิงสาวมีส่วนช่วยวางแผนจนทรงขึ้นครองบัลลังก์อย่างราบรื่น
ว่ากันว่าก่อนที่เซียงป่ายเหอจะติดตามจักรพรรดินีจูเชวี่ยซึ่งเมื่อก่อนยังคงเป็นเพียงองค์หญิง แต่เดิมนางเป็นศิษย์สำนักหย่งจื้อ สำนักปราชญ์ซึ่งไม่เคยเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องการแก่งแย่งของราชสำนัก
ไม่ว่าจะเป็นแคว้นฉิน แคว้นฉู่ แคว้นหาน หรือแคว้นจ้าว ในอดีตทั้งสี่แคว้นต่างก็คาดหวังที่จะชักจูงปราชญ์สักคนให้เข้าร่วม แต่ถึงอย่างนั้นเซียงป่ายเหอก็นับเป็นปราชญ์คนแรกที่ตอบรับคำเชิญ
หลังจากหญิงสาวบังเอิญพบกับจักรพรรดินีจูเชวี่ยที่เมืองหวงเฉียน ทั้งสองร่วมมือกันฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ กระทั่งจักรพรรดินีจูเชวี่ยขึ้นครองบัลลังก์สมพระทัย จึงทรงแต่งตั้งให้เซียงป่ายเหอเป็นปราชญ์แคว้นฉิน ทั้งยังรั้งตำแหน่งขุนนางขั้นหนึ่ง ซึ่งเทียบเท่ากับตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี
[1] ดอกลิลลี่
Dernier chapitre
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 68 จบ
“ถึงจะดูประหลาดไปหน่อย ข้ามขั้นตอนไปนิด แต่เราสองคนสมควรแนะนำตัวกันหน่อย ผมไม่อยากเป็นไอ้โง่อย่างเมื่อตอนเย็นที่ปล่อยคุณเดินจากไปโดยไม่ได้ถามชื่อ”ลิลลี่หัวเราะ “ลลิตา เฉิน ชื่อเล่นลิลลี่ค่ะ”“หืม”“ฉันเป็นลูกครึ่งไทย-จีนค่ะ จบจากมหาวิทยาลัย T ตอนนี้ทำงานด้านการเงินอยู่ที่บริษัทในเครือจ้าวถิง สถานะโสด งานอดิเรกคือชอบอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ”“ผมตงจวิน เรียกผมอีธาน ตง ก็ได้ นั่นชื่ออังกฤษของผม ผมชอบดื่มกาแฟ ตอนนี้เปิดร้านกาแฟอยู่สองสาขา ไม่มีงานอดิเรกอะไรเป็นพิเศษ สถานะกำลังจะมีแฟน ไม่สิ จะไม่โสดแล้ว” เขาทำท่าคิดหนักอยู่นานกว่าจะยื่นหน้าเข้ามา “ลิลลี่ ป่ายเหอ จื่อฮวา”หญิงสาวยิ้ม “ฉันชอบลิลลี่สีม่วง”“ถ้าอย่างนั้นช่อดอกไม้เจ้าสาวใช้ลิลลี่สีม่วงก็แล้วกัน”“หาอะไรนะ เดี๋ยวๆๆๆ” ลิลลี่ชะงัก “ไม่ข้ามขั้นตอนเกินไปหน่อยหรือคะ เพิ่งแนะนำตัวเองนะ”“เราสองคนข้ามขั้นตอนมาเกินกว่าจะมานั่งทำตามลำดับแล้ว” พูดจบหลินหยางก็อุ้มหญิงสาวขึ้น ทั้งที่เธอยังคร่อมเอวเขาอยู่ “ส่งตัวเข้าหอวันนี้เลยก็แล้วกัน จะตีสามแล้วเดี๋ยวจะสว่างเสียก่อน”“เดี๋ยว!!!!” เสียงลิลลี่ร้องดังลั่น แต่ตงตวินกลับหัวเราะออกมากระทั่งไม่
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 67
ท่านกลางหมอกหนาทึบของหุบเขาเอ้อซาน กระท่อมหลังหนึ่งยังหลงเหลือแสงเทียนส่องสว่าง เงาร่างอรชรในชุดนอนเนื้อหนาสีน้ำตาลเข้มยืนนิ่งใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตามองตรงเข้าไปด้านใน ซึ่งบัดนี้มีชายวัยไม่เกินสามสิบห้านั่งอยู่ด้วยท่าทีเหม่อลอย ตรงหน้าของเขาเป็นภาพเหมือนของสตรีนางหนึ่งลิลลี่ก้าวเดินเข้าไปช้าๆ ก่อนส่งเสียงเรียกเขา แต่เขากลับไม่ตอบสนองทั้งสิ้น เมื่อยื่นมือไปสัมผัสไหล่หนา มือของเธอกลับผ่านไปราวกับอากาศธาตุ เพราะ...เธอไม่มีตัวตนในโลกแห่งนิยายเรื่องนี้“จื่อฮวา” หลินหยางเหม่อมองภาพเหมือน จากนั้นจึงใช้มือลากไล้รูปหน้าของคนในภาพวาด“ข้าจะตามไปพบเจ้าในไม่ช้า” เขายิ้มด้วยใบหน้าอ่อนโยน ร่างสูงยืนเต็มตัวก่อนจะเดินเข้าไปหยิบบางสิ่งขึ้นลิลลี่มองไม่ชัดจึงไม่รู้ว่าคืออะไรกันแน่หลินหยางเดินออกมาด้วยเท่าเปล่าเปลือย ร่างสูงเดินอ้อมไปยังเบื้องหลังกระท่อม ซึ่งมาบัดนี้เต็มไปด้วยดอกป่ายเหอสีม่วงกำลังเบ่งบาน“เจ้าเคยบอกว่าไม่ชอบป่ายเหอสีขาว” หลินหยางพึมพำ เขาไอถี่ๆ หลังงองุ้มลงราวกับได้รับความทรมาน “ข้าจึงปลูกป่ายเหอสีม่วงให้เจ้า ชอบหรือไม่”ลิลลี่เบิกตากว้างเมื่อเข้าใจแล้วว่าเขากำลังทำอะไร เบื้องหน้าห
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 66
หน้ากระดาษที่เป็นสีขาวว่างเปล่า ลิลลี่ขมวดคิ้วมุ่น หัวใจของเธอเศร้าสร้อย และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด น้ำตาที่หยดลงไปบนหน้ากระดาษ หยดแล้วหยดเล่าจนไม่อาจห้าม แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร เรื่องราวหลังจากนั้นก็ไม่มีให้อ่านต่อแล้ว ทุกอย่างว่างเปล่า เหมือนกับชีวิตของหญิงสาวที่เหมือนคนหลงทาง“ตงจวิน...” ลิลลี่สะอื้นเสียงสั่น เธอก้มหน้าแนบหน้าผากกับหนังสือเล่มที่ถืออยู่ หัวใจบีบรัดจนเจ็บปวด ไม่สนใจว่าคนที่นั่งอยู่รอบข้างจะมองหรือเอ่ยถาม“คุณครับ” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ลิลลี่เงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาคุ้นเคยทำให้ลิลลี่ชะงัก ลืมแม้กระทั่งว่าเมื่อครู่กำลังร้องไห้อยู่ เสียงสะอื้นหรือก็หายไปฉับพลัน“ตงจวิน” เธอพึมพำออกมาเสียงเบา“คุณรู้จักผมหรือครับ” เขาเอ่ยถามด้วยท่าทางประหลาดใจ น้ำตาของลิลลี่ไหลออกมาอีกครั้ง และครั้งนี้เธอก็ไม่อาจหยุด จนชายหนุ่มเริ่มรู้สึกไม่ดี“บอสคะ พาเธอออกมาจากหน้าร้านก่อนดีไหม คือ...ลูกค้ามองใหญ่แล้วค่ะ”“อ้อ” ตงจวินพยักหน้า ก่อนพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน ยังโชคดีที่แม้เธอมีท่าทีเหม่อลอย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเดินตามเขาเข้าไปหลังร้านโดยดีวันนี้เปิดร้านวันแรกคนค่อนข้างเยอะ แต่กลับมา
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 65
เสียงร้องไห้ปลุกให้วิเวียนตื่นขึ้นมากลางดึก หญิงสาวเดินออกมาจากห้องนอน จึงพบเพื่อนสาวของเธอนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนโซฟา“ลิลลี่ เป็นอะไรไป”ลิลลี่เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสาว จากนั้นก็ยิ่งร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม “วิเวียนช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย”ร้องไห้อยู่นานวิเวียนก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับลิลลี่ พยายามถาม พยายามทำความเข้าใจ แต่เพื่อนของเธอกลับเอาแต่ร้องไห้กระทั่งหลับไปเช้าวันต่อมาวิเวียนออกไปทำงานพร้อมกับลิลลี่ มองดูอีกฝ่ายหอบหนังสือนิยายออกมาด้วย เธอก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ “ลิลลี่ เรากำลังจะไปทำงาน แกหอบนิยายมาด้วยแบบนี้บอสมาเห็นเข้าไม่โดนไล่ออกก็แปลกแล้ว”“วิเวียน”“อะไร”“แกเคยฝันมั้ย ฝันแบบเหมือนจริงมากๆ”วิเวียนชะงัก “บอกแกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าอ่านนิยายก่อนนอนให้มันมากนัก ดูสิตื่นมาร้องห่มร้องไห้” บ่นจบก็รีบลากลิลลี่ให้ลุกขึ้นเพราะรถเมล์ที่ทั้งสองต้องขึ้นจอดที่ป้ายพอดีลิลลี่นั่งลงด้วยท่าทีเหม่อลอย เธอก้มลงมองนิยายที่คว้ามาด้วยโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก ระหว่างรอวิเวียนอาบน้ำก็เปิดอ่านคร่าวๆ และต้องตกใจที่ตัวละครในนิยายนั้น ตรงกับชื่อของใครหลายๆ คนที่เธอรู้จักไม่สิ...ต้องบอกว่าตรงกับใครห
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 64
“เรื่องของพยัคฆ์ขาว พวกท่านราชันตะวันออกลงมือตั้งแต่เมื่อไรหรือ”เฟยอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “ความจริงข้าเองก็สงสัยว่าทำไมนายท่านถึงกับต้องทำเช่นนี้ ทั้งที่ตอนนั้นเขาหาได้มีท่าทีต่อนายหญิง ตอนที่เขารู้ว่าเป้าหมายคือนายหญิง ราชันตะวันออกก็เริ่มลงมือแล้ว”“เอ๋”“ตอนนั้นเพิ่งย้ายเข้าคฤหาสน์จื่อฮวา”“หรือว่านายท่านหลินหยางเขา...มีใจให้นายหญิงตั้งแต่ตอนนั้น”“คงใช่ เพียงแต่เขาเองก็คงยากจะยอมรับกระมัง” เฟยอวี่ถอนหายใจออกมา“เจ้าไม่รู้หรอกว่าหนึ่งเดือนที่นายหญิงหนีไปนั้น นายท่านเป็นทุกข์เพียงใด”“นายหญิงเองก็ไม่ได้แตกต่างนักหรอก รอยยิ้มของนางหาได้เหมือนตอนที่อยู่ในคฤหาสน์จื่อฮวา พวกเขาต่างคนต่างก็เฉลียวฉลาดมากด้วยแผนการ แต่กลับอ้อมไปอ้อมมาเพื่อที่จะมองเห็นความรักที่ต่างฝ่ายต่างก็มอบให้ตั้งแต่แรก”หลิ่งจือส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ กระนั้นนางกลับรู้สึกโล่งใจไปพร้อมๆ กัน “ว่าแต่ว่า...ท่านได้ข่าวเยว่ซานซื่อกับลู่เซียงหลันหรือไม่”เฟยอวี่พยักหน้า “เยว่ซานซื่อรับนางเข้าจวน ดังนั้นเขาจึงแทบจะเอาชีวิตไม่รอด”“ลู่เซียงหลันลงมือแล้วหรือ”“ใช่ แต่หลังจากลงมือนางจึงรู้ว่าเขาหาใช่คนที่ทำร้ายตระกูลลู่ไม่ เป็นแม่
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 63
หลินหยางสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ พร้อมกับมือที่คว้าเอวอรชร บังคับให้นางอยู่นิ่งๆ แต่นั่นกลับเป็นการตัดสินใจผิดพลาดเขาลืมไปว่าทั้งนางและเขาต่างก็เปลือยเปล่าทั้งคู่ ดังนั้นการที่เขาให้นางคร่อมเอว ก็เท่ากับสัมผัสเนื้อแท้ของกายสาวโดยตรง“อา” หลินหยางเริ่มร้อนรุ่ม “จื่อฮวา” เสียงของเขาเริ่มแตกพร่าไปด้วยความต้องการเซียงป่ายเหอเองก็รับรู้ได้ เพราะตอนนี้เจ้าปีศาจน้อยตนนั้น กำลังตื่นตัวขึ้นมาจ่อที่บั้นท้ายนางในระยะประชิด “รู้อะไรหรือไม่”เซียงป่ายเหอกระซิบเขาเสียงเบา พร้อมกับขยับเอวเลื่อนต่ำลงไป นางพอใจที่เห็นหลินหยางลมหายใจสะดุด“จื่อฮวา เจ้าอย่าซุกซน...” หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นจนนางรู้สึกได้ ยิ่งในยามที่นางคว้าสองมือของเขาเอาไว้ ก่อนนำไปวางบนสะโพกนิ่มของตน“ท่านรู้หรือไม่ว่าบางครั้ง” เสียงของนางเย้ายวนจนเขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึก“สตรีเองก็ต้องการเป็นฝ่ายควบคุมทุกอย่างเอาไว้ในมือ”“ระ...รู้” เขาตระหนักดีกว่าผู้ใด โดยเฉพาะในยามนี้ที่เขากำลังถูกนางควบคุม ไม่ว่าจะหัวใจหรือร่างกายที่กำลังตื่นตัวลมหายใจของเขาหอบหนัก ในยามที่ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามความต้องการที่กำลังฮึกเหิมของตนเซียงป่ายเ
เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 49
คนทั้งสองต่างก็ตอบรับกันอย่างกระตือรือร้น กระทั่งไม่นานต่างคนที่คิดว่าต่างหมดแรงไปแล้ว ก็ถูกดึงดูดเข้าหากันครั้งแล้วครั้งเล่าความวาบหวามรัญจวนอบอวลไปทั่วห้อง ความสุขสมที่ระเบิดพร่างออกมาอีกระลอก พร้อมๆ กันนั้นเสียงของลมหายใจอันหอบพร่าก็ค่อยๆ เลือนหายไป หลงเหลือเอาไว้เพียงความสุขสมที่ลอยกรุ่นกระทั่
Dernière mise à jour : 2026-03-29เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 48
ตรงข้ามกับเซียงป่ายเหอ นางกำลังตัวสั่นเทาลมหายใจติดขัดเพราะ... “เจ็บ...อา ทำไมเจ็บอย่างนี้”นางเบ้หน้าออกมาพร้อมขยับกายจะลุก ติดที่มือใหญ่ของหลินหยางรั้งเอวอรชรเอาไว้“อย่าเพิ่งขยับ”“เจ็บจะตายอยู่แล้ว”นางครวญพร้อมกับเอนกายลงกอดเขา ในยามที่ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง ทั้งที่คนทั้งสองยังคงสอดประสานเช่นนั้น
Dernière mise à jour : 2026-03-29เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 44
“อา...” เยว่ซานซื่อครวญเสียงแผ่ว “เจ้าซุกซนเกินไปแล้ว เร็วเข้า ไปเตรียมน้ำร้อนเอาไว้ ข้าให้เจ้าช่วยอาบน้ำก็แล้วกัน ตอนนี้เลยดีหรือไม่”“เจ้าค่ะ” จีอวี้หลิงมีท่าทีเขินอาย นางยกตัวขึ้นปล่อยความแข็งขึงออกจากความอบอุ่นของตน จากนั้นจึงจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ยังเผลอส่งเสียงหัวเราะคิกออกมา ในยามที่เยว่ซานซ
Dernière mise à jour : 2026-03-28เซียงป่ายเหอ ปราชญ์หญิงข้ามภพ บทที่ 46
“หา ของแปลกๆ หรือ” นางเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “ท่านหมายความว่าอย่างไร”“ครั้งหนึ่งตอนข้าหลบหนีจากแคว้นฉู่ ข้าถูกขอทานทุบตีทำร้ายนอนหมดสติอยู่ริมถนน เจ้านั่งรถม้าผ่านไปเห็นเข้าก็พาข้ากลับไปยังสำนักหย่งจื้อ”“ท่าน...เคยอยู่ที่สำนักหย่งจื้อหรอกหรือ”“ความจริงคนที่ข้าต้องการพบในยามนั้นก็คือบิดาเจ้า ข
Dernière mise à jour : 2026-03-28
Vous vous intéresseriez aussi à
มนตรารักท่านอ๋องขี้หึง (หึงโหด คลั่งรัก)
ชาไทยเย็น24.0K Vuesใต้หล้าสยบรัก
จูน195.5K Vuesกลรักร้ายเสด็จอาเล็ก
อีปี้ถังถัง61.6K Vuesข้ามภพมาเป็นภรรยาอัปลักษณ์แสนร้ายกาจ
ดอกท้อในสายลม42.0K Vuesทะลุมิติครานี้ข้าได้สามีเป็นคนจร
ภัสสพิชชา312 Vuesทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!
หรงเย่า / นาย่า324 Vuesชาตินี้นางร้ายจะเป็นมารดา แม้ไม่เคยมีบุตร
ไป๋เจวี๋ย464 Vuesทะลุมิติมาอยู่ในภัยสงครามพร้อมคลังเสบียง
ภัสสพิชชา716 Vues
