ตอนที่ 8 หนุนหลัง

ยังไม่รู้จักสถานะของตัวเองดีรึ พ่อบ้านหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม เขาพูดขึ้นอีกครั้ง “คุณหนูรอง เจ้าทำตัวเช่นนี้คงไม่สามารถทำให้นายท่านและฮูหยินพอใจได้ ข้าว่าคุณ..."

พ่อบ้านไม่สามารถพูดได้จนจบแขนของเขาก็ถูกนิ้วมือเรียวยาวจับไว้ ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

ครู่หนึ่งถัดมาก็ถูกแรงมหาศาลถาโถมอย่างไม่ทันตั้งตัว พ่อบ้านทรุดลงไปบนพื้น

ดวงตาของหลินจื่อเหยามองลงพลางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าบอกแล้วว่าให้หลบไป"

พ่อบ้านเงยหน้าอย่างหวาดกลัว แทบไม่อยากเชื่อ ดวงตาเบิกโพลง

“เอ่อ..”

ท่ามกลางความมืดมิดในช่วงเวลานี้ ทันใดนั้นได้มีเสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยความสะใจ หากตั้งใจฟังยังแฝงไปด้วยความเย็นชา

“ถ้าข้าไม่ลงมาก็คงไม่รู้ว่าบ่าวรับใช้ของตระกูลหลินตอนนี้กล้าที่จะสั่งเจ้านายแล้วฮูหยินใหญ่หลินอบรมสั่งสอนบ่าวรับใช้มาเช่นนี้หรือ?”

ไม่นานก็ปรากฎร่างของบุรุษรูปร่างสูงส่งสวมใส่ชุดคลุมสีดำปักลวดลายเมฆเมฆาล่องลอยด้วยดิ้นสีทองคำยืนอยู่ใต้ต้นไม้ท่ามกลางแสงจันทร์

สีผิวยิ่งถูกขับให้ขาวยิ่งขึ้นดุจหยกท่ามกลางหิมะขาวโพลนก็กลายเป็นทิวทัศน์แบบหนึ่ง เป็นภาพที่งดงามยากจะหาใดเปรียบ

หลินจื่อเหยาชักเท้ากลับ เงยหน้าขึ้น สายตาชะงักไปเล็กน้อย "เจ้ายังไม่ไปอีกหรือ?"

“โชคดีที่ยังไม่ไป " มือข้างหนึ่งของมู่หรงเว่ยหมินไพล่ไปทางด้านหลังมุมปากโค้งขึ้น “ถ้าหากข้าไปแล้วสาวน้อยของเราก็ต้องถูกรังแกหน่ะสิ”

สายลมเบาๆ พัดผ่าน ปลายเสื้อคลุมสีดำปลิดปลิวไปตามแรงเผยให้เห็นรูปร่างที่สูงส่งปราดเปรื่อง กลิ่นไม่กฤษณาโชยมา ใบหน้าหล่อเหลาท่ามกลางแสงจันทร์ดูสุขุมอ่อนโยน เย้ายวนน่าดึงดูด

หลินจื่อเหยาเงียบไปเล็กน้อย “ขี้เกียจใส่ใจ” แต่ไหนแต่ไรมานางเป็นคนที่ไม่ชอบพูด มัวเสียเวลาพูดไม่สู้ลงมือไปเลย

"อืม ข้ารู้" มู่หรงเว่ยหมินเดินเข้ามายกมือขึ้นปัดเป่าหิมะบนผมสีดำขลับของนางออก “ข้าถึงได้มาใส่ใจเจ้าแทนอย่างไรหล่ะ ไปยืนดูข้างๆ ก็พอ"

เขาหันไป เชิดคางเล็กน้อย ยังคงยิ้มอยู่ “เมื่อสักครู่ข้าได้ยินว่า เจ้าสั่งให้ผู้ใดไปขอโทษใครอย่างนั้นหรือ?”

เดิมทีพ่อบ้านถูกผลักก็งงอยู่แล้ว เวลานี้ยิ่งไม่กล้าหายใจแรง อดกลั้นจนใบหน้าแดงก่ำ เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด ขาก็สั่น คุกเข่าลงในที่สุด

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางไม่รู้จักบุรุษที่ปรากฏตัวอยู่ตรงนี้

เขาคือองค์ชายห้า โอรสคนที่ห้าของฮ่องเต้ในเวลานี้ กับกุ้ยเฟยพระองค์ก่อนถึงแม้นว่ากุ้ยเฟยนั้นจะสิ้นพระชนม์ไปแล้วก็ตาม แต่องค์ชายห้าผู้นี้ก็เป็นคนที่องค์ไท่ซางหวงโปรดปรานที่สุดในบรรดาบุตรหลานของราชวงศ์

เขานอกจากใบหน้าที่หล่อเหลาล่มแคว้นแล้วก็เป็นองค์ชายเพียงผู้เดียวที่รักในอิสระ ไม่ใส่ใจเรื่องราชบัลลังก์

ออกท่องยุทธภพไปทั่วไม่กลับเมืองหลวงมาหลายปีแล้วนี่เขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แล้วเหตุใดถึงได้ออกมาปกป้องคุณหนูรองเช่นนี้ด้วย เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

"องค์ชายห้าเข้าใจผิดแล้วพะย่ะค่ะ เอ่อ..บ่าวขอประทานโทษคุณหนูรองด้วยขอรับ" พ่อบ้านทนแรงกดดันไม่ไหว ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองพลางพูดเสียงสั่น “บ่าวไม่ควรทำตัวไม่เคารพคุณหนูรอง บ่าวผิดไปแล้วขอรับ"

มู่หรงเว่ยหมินไม่สนใจเขาหันไปหาหลินจื่อเหยาแล้วกล่าว "ไปเถิดสาวน้อย คราวนี้ข้าจะเป็นคนเข้าไปส่งเจ้าเข้าข้างในด้วยตัวเอง”

พ่อบ้านมีหรือจะกล้าขัดขวางอีก “องค์ชายห้า คุณหนูรอง เชิญทางนี้ขอรับ”

ในขณะที่กำลังอดกลั้นอยู่นั้น เขากลับโล่งอก อย่างน้อยฮูหยินใหญ่ก็ไม่มีทางโทษเขาแล้ว

ประตูใหญ่จวนตระกูลหลินถูกเปิดออก เข้ามาภายในจวนทางซ้ายมือเป็นห้องโถงใหญ่มีแสงไฟสว่างจ้าภายในห้องโถงนั้นยังปรากฎร่างของสตรีวัยสามสิบต้นๆ นั่งหลับตาอยู่บนเก้าอี้

ทางด้านหลังมีบ่าวรับใช้คอยนวดไหล่ให้ เมื่อได้ยินเสียงกุกกักดวงตาเรียวยาวก็ค่อยๆ ขยับท่ามกลางความหนาวเย็นของด้านนอกจวนภายในห้องโถงนี้กลับอบอุ่นมาก

นางคือฮูหยินรองของตระกูลหลินที่ผันตัวเองขึ้นมาเป็นฮูหยินใหญ่ของจวนตระกูลหลินซูมั่นหวา หญิงสาวที่เกิดในตระกูลซูที่เป็นตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งในเมืองหลวง

บิดาของนางผู้เฒ่าตระกูลซูก็คือขุนนางชั้นผู้ใหญ่อีกคนหนึ่งของราชสำนักแต่หากเทียบกับตระกูลจางของทางบ้านฮูหยินใหญ่จางลู่จื่อมารดาของหลินจื่อเหยาแล้วก็ยังห่างไกลนัก

เพราะตลอดชีวิตของตระกูลจางคือตระกูลแม่ทัพใหญ่ปกป้องชายแดนมาตลอดหลายช่วงอายุ

ฮูหยินใหญ่ซูมั่นหวาได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามา แต่กลับไม่ได้ลืมตาขึ้นมามอง นางก็พูดอย่างไม่รีบร้อน "คุณหนูรองยอมสยบแล้วอย่างนั้นหรือ?”

ภายในจวนตระกูลหลินเวลานี้ค่อนข้างดึกมากแล้วจึงเงียบเป็นพิเศษเพราะซูมั่นหวามั่นใจว่าหลินจื่อเหยาอย่างไรเสียนางจะต้องกลับมาและคุกเข่าอ้อนวอนของร้องให้นางพูดคุยกับเสนาหลินให้ได้กลับเข้าจวนนางจึงนั่นรอด้วยใจจดจ่อ

พ่อบ้านไม่กล้าหายใจแรง แค่เอ่ยตอบเสียงเบาหวิวเท่านั้น

"ฮูหยินใหญ่ขอรับ"

“อืม?” ซูมั่นหวาขมวดคิ้วนางค่อยๆ ลืมตาพร้อมกับพูดขึ้น “ไม่ยอม..."

คำพูดที่เหลือหยุดชะงักลงในทันทีเมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนยืนอยู่อย่างสง่างาม

ซูมั่นหวาอึ้งไปเล็กน้อย ผ่านไปหลายอึดใจนางถึงได้รู้สึกตัว

นางรีบลุกขึ้นแล้วก้าวเดินออกไปต้อนรับ นางทำเหมือนกับว่ามองไม่เห็นเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา ยิ้มพลางพูด

“ที่แท้ก็องค์ชายห้า คารวะองค์ชายห้าเพคะเคยได้ยินว่าองค์ชายออกท่องยุทธภพหลายปีแล้วไม่คิดว่าพระองค์จะเสด็จกลับมาแล้ว

องค์ชายห้าเสด็จมาถึงจวนตระกูลหลินกลางดึกเช่นนี้ มีธุระสำคัญกับท่านเสนาหลินใช่หรือไม่เพคะข้าจะให้คนไปตามท่านเสนาเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะองค์ชายห้าโปรดรอสักครู่”

มู่หรงเว่ยหมินเป็งองค์ชายที่ไท่ซางหวงโปรดปรานมากที่สุดและยังเป็นองค์ชายเพียงพระองค์เดียวที่ไม่มีหน้าที่ในราชสำนักถึงแม้ว่าเขาจะไปท่องยุทธภพมาหลายปีแต่ตราบใดที่ไท่ซางหวงยังอยู่ก็ใช่ว่าผู้ใดจะล่วงเกินเขาได้

“ข้าแค่เพียงมาส่งสาวน้อยกลับบ้าน" มู่หรงเว่ยหมินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ข้าเพียงรู้สึกไม่วางใจเกรงว่านางจะถูกรังแก”

รอยยิ้มของซูมั่นหวาหยุดชะงัก ดูคาดไม่ถึงอย่างเห็นได้ชัดว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้จากเขา สายตาของนางถึงได้หันไปหาเด็กสาวแล้วถามขึ้น

“โอ้ว..เหยาเอ๋อมีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ?”

พ่อบ้านรีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังอย่างคร่าวๆ

พอฟังจบจงซูมั่นหวาก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วฝืนยิ้มพลางพูด

"องค์ชายห้า นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดเพคะ ยังต้องรบกวนองค์ชายห้าพามาส่งถึงที่ อย่างไรเสียเหยาเอ๋อก็เป็นลูกสาวของหม่อมฉันเหมือนกัน หม่อมฉันจะทนเห็นนางลำบากได้อย่างไรกันเพคะ”

“อย่างนั้นหรือ?” มู่หรงเว่ยหมินแสยะยิ้ม ท่าทีเอื่อยเฉื่อย “เช่นนั้นก็ดีข้าจะได้วางใจ อีกอย่างฮูหยินใหญ่หลินดูแลลูกเลี้ยงของตัวเองดีเช่นนี้ เลื่องลือออกไปก็ได้ชื่อว่าเป็นมารดาในเรื่องความมีเมตตา”

สีหน้าของซูมั่นหวากระอักกระอ่วนเล็กน้อยคำพูดนี้เป็นการประชดอย่างเห็นได้ชัด

“เพียงแค่คนรับใช้ไม่ใช่หรือ? ..." มู่หรงเว่ยหมินเหลือบมองแสยะยิ้ม “เหตุใดถึงได้ใจกล้านักเล่า”

พ่อบ้านเข่าอ่อนยิ่งกว่าเดิมซูมั่นหวาหน้าตึง พูดอะไรไม่ออก

“แต่ก็เอาเถิด ข้าเป็นเพียงคนนอกที่ผ่านเข้ามา จะให้สั่งสอนคนรับใช้ของตระกูลกลินนั้นก็คงจะไม่ดี” หันหน้าไปหาหลินจื่อเหยา อมยิ้มพลางพูด “สาวน้อย จำไว้มีเรื่องอะไรก็มาหาข้าได้ตลอด วังหมินอ๋องต้อนรับเจ้าเสมอ"

พูดจบมู่หรงเว่ยหมิ่นก็ไม่สนใจอีกเขาหันไปพยักหน้าให้หลินจื่อเหยาจากนั้นก็หมุนกายเดินออกจากจวนตระกูลหลินไป

หลังจากที่มู่หรงเว่ยหมินออกไปแล้ว ภายในห้องก็เงียบสงัด

พ่อบ้านโล่งอก ปาดเหงื่อไม่หยุด

"คุณหนูรองหลินจื่อเหยา เจ้าทำผิดต่อพี่สาวถูกสั่งลงโทษให้สำนึกความผิด แต่เจ้ากลับหนีออกไปเสียอย่างนั้น

หนำซ้ำดึกดื่นเช่นนี้เจ้ายังกลับจวนมาพร้อมกับบุรุษ เช่นนี้แล้วเจ้าไม่คิดที่จะอธิบายอะไรให้ข้าผู้เป็นมารดาฟังสักหน่อยหรือ?" ฮูหยินใหญ่ซูมั่นหวาอดกลั้นความโมโห นางไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าในทันทีหลังจากที่มู่หรงเว่ยหมินเดินออกไป

"เซวียนเอ๋อบอกข้าว่าเจ้าทำร้ายร่างกายบ่าวไพร่จนแขนขาหัก เพียงเพราะไม่พอใจการลงโทษ

เซวียนเอ๋อห้ามปรามเจ้าก็จะเข้าไปทุบตีนางไม่กล้ามีผู้ใดห้ามปรามเจ้าได้ถึงได้หนีออกจากอารมไปทั้งอย่างนั้นแล้วนี่...ไม่ใช่ว่าเจ้าไปทําเรื่องไร้ยางอายอะไรมาอีกหรอกนะ?”

หากนางไม่มีตระกูลจางจับตามองมีหรือจะปล่อยให้เด็กคนนี้เติบโตขึ้นมาเป็นตัวด่างพร้อยให้บุตรสาวของและตระกูลหลินแห่งนี้

จะตายทั้งทีเหตุใดไม่พาบุตรสาวของแกตายไปด้วย ทิ้งมันเอาไว้ให้เป็นเสี้ยนหนามทิ่มแทงหัวใจของนางไปทำไมกัน?

ทั้งยังพาคนกลับมาเพื่อข่มขู่นางที่เป็นฮูหยินใหญ่ของจวนหลินอีกด้วย

หลินจื่อเหยาไม่ตอบนางปรายตามองสักครู่แล้วก็อ้าปากหาวออกมา นอกจากหิว ตอนนี้นางก็เริ่มง่วงแล้ว

จู่ๆ ก็ได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกครั้ง นางจะต้องต้องเก็บเกี่ยวประสบการณ์ของมนุษย์ในยุคนี้ให้ดี

"ไร้มารยาท ไม่สำรวมกิริยา " ซูมั่นหวาพูดอย่างเย็นชาดวงตาแดงก่ำด้วยความโมโห "ข้าถามเจ้าอยู่นะ จำเป็นต้องไร้มารยาทขนาดนี้เชียวหรือ?"

หลินจื่อเหยาเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ แล้วตอบ "คนอย่างฮูหยินรอง ถามหากิริยามารยาทจากข้า? เจ้าเคยสอนข้าด้วยหรือ? ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องการให้ข้าเป็นอย่างนี้มาตลอดไม่ใช่หรือ? เพื่อที่คุณหนูใหญ่บุตรสาวของเจ้าจะได้ดูสูงส่ง"

ซูมั่นหวาแทบจะไม่อยากเชื่อหูตัวเอง สมองของนางว่างเปล่าไปชั่วขณะ ตัวสั่นขึ้นมาทันที “เจ้าว่าอย่างไรนะ?"

พ่อบ้านเองก็มองด้วยความตกใจ สีหน้าเหลือเชื่อ

เรื่องที่ตระกูลหลินปฏิบัติกับคุณหนูรองหลินจื่อเหยานั้นในสายตาของคนอื่นฮูหยินใหญ่ใส่ใจดูแลนางดีมาตลอด

แม้ความจริงแล้วลึกๆ การอบรมสอนสั่งจะทำอย่างขอไปทีก็ตามส่วนมากแล้วจะชักนำนางไปในทางที่ไม่ดีเสียมากกว่า

เด็กสาวที่ถูกยกยอชื่นชมในทางที่ผิดๆ มาโดยตลอดจนทำให้กลายเป็นเด็กก้าวร้าวไร้ยางอายชื่อเสียงฉาวโฉ่มาจนทุกวันนี้ก็คือผลลัพที่นางซูมั่นหวาต้องการมาโดยตลอด

แต่ในวันนี้ เด็กสาวผู้นี้พูดจาออกมาคล้ายกับว่านางนั้นรู้ทันเรื่องราวต่างๆ ที่ฮูหยินใหญ่ผู้นี้ต้องการให้เป็นมาโดยตลอดอย่างไรอย่างนั้น

ยามที่เรื่องอัปลักษณ์เหล่านี้ถูกพูดออกมาตรงๆ ฮูหยินใหญ่ซูมั่นหวารู้สึกเพียงว่าผ้าคลุมหน้าที่ปกปิดมาช้านานได้ถูกกระชากออก ราวกับถูกแทงข้างหลัง เลือดในกายเย็นยะเยือก มือเท้าเย็นเฉียบ

อย่างไรเสียซูมั่นหวาก็เกิดมาในตระกูลขุนนางชั้นสูงนางจึงสามารถควบคุมอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว สีหน้าผ่อนคลายลง แต่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเชิงออกคำสั่ง

“ดูสภาพของเจ้าเวลานี้สิ พวกเจ้าไปเตรียมน้ำอุ่นให้คุณหนูรองอาบไป อาบน้ำเสร็จก็พักผ่อนให้ดี เรื่องในวันนี้ข้าจะพูดกับบิดาของเจ้าเอง"

หลินจื่อเหยาหาวออกมาอีกครั้ง เดินออกจากห้องโถงใหญ่อย่างไม่สนใจ

ซูมั่นหวาหน้าบึ้ง วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรงดัง 'ปั๊ก'

พ่อบ้านก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไรแต่ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นมา

“ฮูหยินใหญ่ใจเย็นๆ นะขอรับ" พ่อบ้านคิดเล็กน้อยแล้วพูดปลอบ "อีกไม่นานคุณหนูใหญ่ก็จะได้สมรสเป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาทแล้วถึงเวลานั้นคุณหนูรองก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว”

พอพูดถึงเรื่องนี้ ก็ทำให้ซูมั่นหวาสบายใจขึ้นมาไม่น้อย

แต่กว่าเซวียนเอ๋อจะได้สมรสตระกูลหลินไม่ขายหน้าไปหมดแล้วหรือ? ยิ่งตอนนี้นางนั่นยังมีองค์ชายห้าหนุนหลังอีกจะจัดการอย่างไรได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?

..........