ตอนที่ 9 นางยังเด็ก

หลินจื่อเหยาเดินตามความทรงจำไปตามทางผ่านสวนดอกไม้ไปทางบึงเหลียนฮวาเดินไปได้สักพักนางก็หยุดเดินมองออกไปทางบึงครู่หนึ่ง

ใบหน้างามก็เย็นชามากยิ่งขึ้นจากนั้นนางก็เดินไปที่เรือนของตนเอง เรือนเหมยฮวาอยู่ค่อนข้างไกลจากเรือนหลังใหญ่ อยู่ห่างไกลผู้คน

บริเวณรอบๆ มีสวนดอกไม้ และต้นเหลียนฮวาที่ทั่วทั้งต้นตอนนี้ขาวโพลนเต็มไปด้วยหิมะ

ในเรือนไม่มีใครเพราะบ่าวรับใช้เพียงคนเดียวได้ทรยศนางไปแล้ว นั่นไม่ใช่ปัญหากลับเป็นเรื่องที่ดี ที่ไม่มีใครมายุ่มย่ามกับชีวิตใหม่ของนาง

ภายในห้อง

หลินจื่อเหยามองสำรวจโต๊ะเครื่องแป้งที่เต็มไปด้วยเครื่องประทินโฉมและเครื่องประดับของเจ้าของร่างอย่างเงียบๆ นางเข้าใจว่าเจ้าของร่างนี้ก็รักสวยรักงาม แต่เพราะมีบ่าวรับใช้ที่เนรคุณชอบยุแยงให้นางแต่งหน้าหนาเตอะ แต่งตัวรุงรังทำตัวน่ารังเกียจอยู่เสมอตามคำสั่งของฮูหยินใหญ่และ หลินเสี่ยวเซวียน

นี่คงต้องการปกปิดความงดงามของเจ้าของร่างนี้สินะ

หลินจื่อเหยากวาดทุกสิ่งลงถาดน้ำชาที่ตั้งอยู่ แล้วยกออกไปทิ้ง จากนั้นนางก็เดินเข้าไปสำรวจเตียงนอนยังไม่ทันได้ลงมือเก็บกวาดด้านนอกห้องก็มีเสียงบ่าวรับใช้ดังขึ้นมา

"คุณหนูรองเจ้าคะ บ่าวยกน้ำอุ่นมาเติมให้คุณหนูเจ้าค่ะ "

หลินจื่อเหยาปรายตามองออกไปที่ประตู ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เดินไปเปิดประตู ด้านนอกมีบ่าวรับใช้สองคนมาพร้อมกับถังน้ำเมื่อเห็นประตูเปิดนางทั้งสองก็ยกน้ำเข้าไปด้านใน

หลินจื่อเหยามองตามเงียบๆ เห็นว่าไม่มีอะไรนางก็ปิดประตูเดินเข้าไปหยุดที่หน้าเตียงนอนอีกครั้ง

"คุณหนูรองจะอาบน้ำเลยหรือไม่เจ้าคะ บ่าว..."

บ่าวรับใช้ยังพูดไม่จบ หลินจื่อเหยาก็ชี้นิ้ว "เก็บออกไปให้หมด แล้วหาผ้าสีขาวมาปูให้ข้า"

บ่าวรับใช้ทั้งสองคนผงะไปครู่หนึ่ง นางทั้งสองเพิ่งมาใหม่เมื่อเช้านี้ ทำงานภายนอกห้องโถงจู่ๆ ก็ถูกเรียกให้มาเรือนเหมยฮวาของคุณหนูรอง

ก่อนจะออกมามีบ่าวรับใช้คนเก่าแก่พูดกันว่า คุณหนูรองโง่เง่า ขี้โวยวายน่ารำคาญ แต่พอมาเห็นเช่นนี้ไม่ได้รู้สึกว่านางจะขี้โวยวายน่ารำคาญตรงไหน

ตรงกันข้ามกลับเย็นชาน่าเกรงขามมากด้วยซ้ำไป

"เจ้าค่ะคุณหนูรอง.." ไม่นานบ่าวทั้งสองก็เก็บเปลี่ยนที่นอนให้นางอย่างรวดเร็ว

จากนั้นหลินจื่อเหยาก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ใบหน้างามขมวดคิ้วเข้าหากัน หลินจื่อเหยาถอนหายใจออกมา หันหน้าออกไปหาบ่าวรับใช้ทั้งสองคนแล้วพูดว่า

"เสร็จแล้วก็ตามข้ามานี่.."

บ่าวรับใช้ทั้งสองได้ยินก็รีบก้าวเท้าเดินเข้ามาตามเสียงเรียก "คุณหนูรอง.."

"รื้อออกมาให้หมด หาชุดสีอ่อนที่สุดให้ข้าชุดหนึ่ง ที่เหลือนำออกไปทิ้งเสีย.."

บ่าวรับใช้ทั้งสองเห็นสีหน้าที่เย็นชาของหลินจื่อเหยาก็ไม่กล้าชักช้าแม้แต่ครู่เดียว พวกนางรีบนำเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาดภายในตู้ออกมา แล้วก็นำออกไปในทันที

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยหลินจื่อเหยาก็ยังเห็นบ่าวรับใช้ทั้งสองนั่งรออยู่ในห้องไม่ได้ออกไปไหน

เด็กสาวทั้งสองอายุสิบสามสิบสี่ปี ก็ถูกขายแล้วช่างน่าสงสารเสียจริง

"พวกเจ้าชื่ออะไร?" หลินจื่อเหยาเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง

เด็กสาวผู้มีใบหน้ากลม รีบเอ่ยตอบ "คุณหนูรองเจ้าคะ บ่าวทั้งสองถูกซื้อตัวมาเมื่อช่วงเช้า มามาสวี สั่งให้พวกข้ามารับใช้คุณหนูรองที่เรือนเหมยฮวา

ดังนั้นชื่อเสียงเรียงนาม ก็แล้วแต่คุณหนูรองจะพิจารณาเจ้าค่ะ"

หลินจื่อเหยาจ้องมอง สายตาของนางนิ่งลึก เมื่อไม่เห็นสิ่งผิดปกติ นางจึงพยักหน้า

"เช่นนั้นเจ้าก็ชื่อจางลี่ และเจ้าก็ชื่อจางจิ้งก็แล้วกัน "

"จางลี่/จางจิ้ง ขอบพระคุณ คุณหนูรองเจ้าค่ะ บ่าวทั้งสองจะรับใช้คุณหนูรองสุดความสามารถเจ้าค่ะ" เด็กสาวทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

"อืม..อยู่กับข้า ขอเพียงซื่อสัตย์ก็พอ ไปพักผ่อนเถอะข้าจะเข้านอนแล้ว.." หลินจื่อเหยากล่าวจบก็เดินไปนั่งลงที่เตียง

"เจ้าค่ะคุณหนูรอง" เด็กสาวทั้งสองออกจากห้องพร้อมกับปิดประตูลง

หลินจื่อเหยาเดินไปลงกลอน จากนั้นนางก็รวบผมสูงปล่อยหางม้าลง เปิดดูกระเป๋าสะพายของเจ้าของร่าง

ข้างในนั้นมีตั๋วเงินและเหรียญตำลังจำนวนหนึ่ง นางสะพายกระเป๋าใบนั้นแล้วคาดผ้าบางปิดใบหน้าครึ่งหนึ่งเอาไว้ กระโดดออกจากหน้าต่างไปในทันที

ตลาดมืดของยุคโบราณดูวุ่นวายเละเทะยิ่งกว่าตลาดใต้ดินในยามค่ำคืนของยุโรป ผู้คนสำมะเลเทเมา อยู่รวมกันเป็นกลุ่มๆ ที่นี่เป็นบริเวณที่ราชวงศ์และเหล่าขุนนางชั้นสูงยุ่งไม่ได้ คนที่เข้ามาในนี้ส่วนใหญ่จะปกปิดตัวตนของตัวเอง

การมาเยือนของนางจึงไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากคนอื่น

แต่บนโรงน้ำชาที่อยู่ถัดออกไปบนชั้นสองมีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองลงมาจับจ้องมาที่ตัวนาง ภายในดวงตาเกิดความสนใจเล็กน้อย

ภายในห้องยังมีบุรุษร่างกายกำยำนั่งดื่มสุราอยู่เงียบๆ สายตาของเขาสังเกตเห็นความผิดปกติของคนตรงข้ามเขาเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยถาม "องค์ชายห้ากำลังมองอะไรอยู่หรือ?”

"เปล่า" มู่หรงเว่ยหมินยิ้ม จอกสุราสีขาวนวลที่อยู่ตรงนิ้วเรียวยาวของเขาได้สะท้อนแสงแวววาว เขาหันมายิ้มพลางพูด “บังเอิญพบเด็กดื้อคนหนึ่งเท่านั้น ดึกป่านนี้ยังหนีออกมาจากบ้าน"

“เด็กหรือ?” ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองตามสายตามู่หรงเว่ยหมิน มองเพียงแวบเดียวก็ละสายตากลับมาหมดความสนใจ "ก็เด็กจริง"

"ก็ไม่เด็กหรอก" มู่หรงเว่ยหมินแสยะยิ้ม น้ำเสียงเนือยๆ "อีกหนึ่งปีก็ถึงวัยปักปิ่นแล้ว สามารถออกเรือนได้แล้ว”

คำพูดนี้ของเขา ทำให้แม่ทัพน้อยไป๋จวิ้นหานชะงักเล็กน้อย เขาส่ายหน้า แล้วเอ่ยเสียงเบา “องค์ชายห้า เจ้าควรที่จะสงบเสงี่ยม ระมัดระวังหน่อย เจ้ากำลังถูกหมายหัวอยู่นะ!”

“หืม?” มู่หรงเว่ยหมินเลิกคิ้ว ท่าทางไม่แปลกใจแต่อย่างใด “เท่าไหร่? .."

“รางวัลจับเป็นสามแสนตำลึงทอง จับตายได้แปดหมื่นตำลึงทอง มูลค่านี้เยอะมากพอที่จะให้คนในยุทธภพออกมาตามล่าเจ้า อย่างน้อยก็มีสิบคนขึ้นไปที่รับงานนี้

ตอนนี้เจ้ารู้หรือยังว่ามีคนไม่ชอบเจ้ามากเพียงใด” ไป๋จวิ้นหานกล่าวจบก็ปรายตาขึ้นมองเขา

ดวงตาดอกท้อของมู่หรงเว่ยหมินโค้งมน ดูเย้ายวนเล็กน้อย “เช่นนั้นพวกเขาก็ต้องหาข้าให้พบเสียก่อน”

จุดนี้ไป๋จวิ้นหานกลับเห็นด้วย เขาพูด “อืม ข้ารูว่าเจ้านั้นเล่นซ่อนหาเก่ง ถึงขนาดคนในยุทธภพสืบหาอย่างไรก็ยังไม่พบตัว"

มู่หรงเว่ยหมินเชิดดวงตาดอกท้อขึ้นใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เจ้าก็กล่าวเกินไป”

“ไม่เกินเลยสักนิด ลำพังในวังหลวงผู้ที่จ้องจับตามองเจ้าก็มากอยู่แล้ว หลายปีมานี้พระอาการของไท่ซางหวงก็หนักขึ้นเรื่อยๆ

แต่ก็ยังดีที่ได้ยาที่เจ้าคอยส่งมาให้เป็นระยะเจ้าดูสิหมอหลวงฉวียังโดนสังหารเลย พวกเขาเล่นหนักเกินไปจริงๆ

ถึงอย่างไรเจ้าก็ระวังตัวเอาไว้หน่อย ตำแหน่งเจ้าสำนักก็ค่าหัวสามแสนตำลึงทองแล้ว ไหนจะตำแหน่งองค์ชายห้าผู้เสเพลอีก แต่ว่า...”

แม่ทัพน้อยไป๋จวินหานกล่าวถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้ว “กลับมาคราวนี้เจ้าจะไม่ออกไปแล้วอย่างนั้นหรือ?"

“อืม” มู่หรงเว่ยหมินปิดเปลือกตาลงครึ่งหนึ่ง สายตาเหม่อลอย “ข้าอยากจะอยู่ที่นี่สักพักใหญ่.."

กล่าวถึงตรงนี้ทันใดนั้นในใจของไป๋จวินหานก็เกิดความคิดเพ้อเจ้ออย่างหนึ่งขึ้นมา “ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะสตรีผู้นั้นหรอกนะ”

มู่หรงเว่ยหมินขมวดคิ้ว เอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น "พูดอะไรของเจ้า ไม่เห็นหรือนางยังเด็กอยู่!”

แม่ทัพน้อยไป๋จวินหานผงะไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาปรากฎความตกตะลึงออกมา “นี่เจ้าคิดจริงๆ หรือ? ไม่ใช่ว่า..องค์ชายห้าข้าว่าเจ้าบ้าไปแล้วแน่ๆ”

“อืม..ข้าบ้าไปตั้งนานแล้ว” มู่หรงเว่ยหมินลุกขึ้นยืน "ข้ามีธุระต้องไปจัดการ เจ้าก็รีบกลับไปพักผ่อน!"

...