2~ เซียวลู่หลาน

2~ เซียวลู่หลาน

เซียวลู่หลานรีบหย่อนร่างลงจมน้ำตามเดิม แม้ว่านางเป็นถึงนายแม่ของหอคณิกา หากแต่มิเคยให้บุรุษใดได้ยลโฉมเรือนร่างสักครา

“ท่านเป็นถึงชินอ๋อง ควรมีมารยาทดั่งชนชั้นสูง การเข้ามาในห้องหับของหญิงงาม แม้ว่านางเป็นเพียงหญิงคณิกา ข้าว่าเห็นควรที่ท่านจักต้องส่งเสียงหรือเคาะประตูเสียก่อน”

“ฮ่า ฮ่า เจ้านี่”

ร่างสูงใหญ่สะบัดผ้าผาวออกแล้วหย่อนร่างลงบนเก้าอี้ภายในห้อง หันหน้ามองร่างอรชรที่ยังจมนิ่งใต้น้ำใสลอยด้วยบุปผา

“นอกจากข้าเป็นชินอ๋องแล้ว ข้ายังเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของเจ้าด้วย หลานเอ๋อร์”

ดวงตารีดั่งหงส์หรี่ลงเมื่อได้ฟังคำ

“ช่วยชีวิตข้าเช่นนั้นหรือ เหตุใดข้ามิได้รู้สึกเช่นนั้น”

จอก!

เสียงรินชาร้อนลงถ้วยชาบนโต๊ะดังขึ้นพร้อมมือแกร่งสีเข้มยกถ้วยชาขึ้นจิบ มิใคร่ใส่ใจเสียงกระเง้ากระงอด

“ข้าว่าเจ้าควรขึ้นจากน้ำได้แล้วหลานเอ๋อร์ มิเช่นนั้นตัวเจ้าจักเปื่อยเสียก่อน”

“ถ้าเช่นนั้น หลานเอ๋อร์ขอไหว้วานท่านชินอ๋องเสียหน่อย หยิบผ้าคลุมมาให้ข้าได้หรือไม่”

สายตาพยัคฆ์คมเหลือบตามองหญิงงามในอ่างเพียงอึดใจแล้วลุกขึ้นหยิบเสื้อตัวยาวที่พาดบนฉากไม้ออกมากางข้างอ่าง

“เห็นหรือไม่ว่าข้าชินอ๋องมีไมตรีต่อเจ้าเพียงใดหลานเอ๋อร์ ขึ้นมาสิ”

นัยน์ตาหงส์ไหวระริก มองระยะห่างระหว่างอ่างน้ำและกายชายชินอ๋องที่จงใจยืนห่างอ่างออกไปพอให้เดินสามก้าวอย่างชั่งใจ

“ข้าเพียงอยากได้อาหารตาบ้างหลานเอ๋อร์ เจ้ากรุณามอบมันให้กับผู้มีพระคุณสักเล็กน้อยมิได้หรือ”

นายแม่แห่งหอแดงเฟินเย่วขยับเรือนร่างอรชรเอวคอดกิ่ว หากแต่หน้าอกอวบอิ่มสะโพกผายขึ้นจากน้ำ จ้องมองใบหน้าคมเข้มและดวงตาพยัคฆ์ที่ทอแสงประกายพึงพอใจขึ้น

ขาเรียวยาวทั้งขาวผ่องเนียนเกลี้ยงไร้ไรขนทั่วเรือนร่าง ก้าวออกจากห่างดึงความสนใจดวงตาคมกล้าให้หลุบต่ำลงมองเนื้อเนินสาวอวบกลางหว่างขาก่อนขยับสายตาจดจ้องกัน

“ท่านมองข้ามากเกินไปแล้วชินอ๋อง”

ร่างอรชรพลิกกายหันหลังให้แล้วสอดมือเล็กเข้าเสื้อคลุมเนื้อบางทั้งสองข้าง ลำแขนกำยำขยับโอบมาด้านหน้าผูกเชือกแล้ววางมือลงหน้าท้องเนียนราบ

“แต่ข้าทำได้เพียงแค่มองใช่หรือไม่นายแม่”

“ใช่แล้ว ท่านมีสิทธิ์เพียงเท่านั้น”

มือแกร่งกดแน่นขึ้นรอบเอวเล็กขยับกายร้อนผ่าวเข้าใกล้เบียดจนแก่นกายลุกโชนเสียดสีเนื้อสาว

“แล้วใครกันที่มีสิทธิ์ในตัวเจ้าหลานเอ๋อร์”

“ไม่มีใครทั้งสิ้น ไม่มีใครมีสิทธิ์”

หน้าคมเข้มขยับใกล้ใบหู สูดดมกลิ่นบุปผาซอกคอ แตะริมฝีปากบนเนื้อนุ่มข้างกกหู

“ไม่หรอก ในไม่ช้า ข้าจักทำให้เจ้ามอบสิทธิ์นั้นแก่ข้าหลานเอ๋อร์”

ชินอ๋องทิ้งคำพูดก่อนผละกายแกร่งออกห่างขยับเดินไปอีกห้องด้านข้าง มุ่งหน้าสู่ระเบียงกว้างที่นางได้ให้คนจัดเตรียมสุรากับแกล้มไว้คอยท่าแล้ว

มือเล็กกำผ้าคลุมกลางอกแน่นก่อนลอบถอนหายใจ นับแต่วันที่เขาพานางมายังหอแดงนางโลมชื่อดังเมื่อสิบปีก่อน เซียวลู่หลานได้ตั้งคำสัตย์ไว้กับตัวแล้วว่า

บุญคุณทดแทนกันได้ด้วยอย่างอื่น ขอเพียงสิ่งเดียวที่นางไม่ยอม คือทดแทนด้วยร่างกาย

ร่างระหงอ้อนแอ้นเลื่อนปิดประตูกั้นห้องพลางเดินเข้ามุมแต่งตัว แต่งองค์ทรงเครื่องสวยงามด้วยชุดสีแดงเพลิงเนื้อบางขลิบทอง แต้มริมฝีปากแดงชาด วาดคิ้วโก่งดั่งเอ๋อเหมย[1] เหยาะกลิ่นอบรำชาวเปอร์เซียหอมแปลกบางเบา เกล้าผมมวยต่ำรุ่ยออกรอบใบหน้าดูอ่อนหวาน เติมฮวาเตี้ยนกลางหน้าผากเป็นรูปดอกท้อ

พิศมองในกระจกเงาจนพอใจจึงค่อยเยื้องกายออกจากห้องนอนพอดีกับซิงเยียนเข้ามาในห้องพอดี

“นายแม่”

ดวงตาคมรีดั่งหงส์เหลือบมองแล้วพยักหน้าให้วางกล่องลงบนโต๊ะเตี้ยเล็กริมระเบียงตรงหน้าชินอ๋อง

“ออกไปได้”

“เจ้าค่ะ”

เซียวลู่หลานขยับพาร่างอรชรนั่งลงตรงข้าม ผลักกล่องสีแดงขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อยไปทางชินอ๋อง

“ท่านอ๋องเห็นควรตรวจดูเครื่องประดับข้าก่อนดีหรือไม่ ข้าสั่งทำมาใหม่เป็นพิเศษเพื่อท่านโดยเฉพาะ”

มือแกร่งชะงักสุราเลิศรสในมือวางจอกลงก่อนหยิบกล่องเล็กออกเปิด

“สร้อยทองประดับด้วยหยกสีขาวเนื้อดี เข้าชุดต่างหู”

“เจ้าค่ะ ลองหยิบออกดูเถิดท่านอ๋อง”

ชินอ๋องหยิบสร้อยขึ้นเปิดฐานกล่องจึงเห็นกระดาษแผ่นเล็ก จึงหยิบออกแล้วสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านในชุดผาวสีดำ

“ให้ข้าสวมให้เจ้าดีหรือไม่หลานเอ๋อร์”

“มิเป็นไร เอะ! ชินอ๋อง”

นิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบวางสัมผัสคอนุ่มยามสวมสร้อยเส้นใหม่

“สร้อยเส้นนี้งดงามนัก เพียงแต่มิเหมาะกับเจ้าเลยหลานเอ๋อร์ ข้ามีเส้นที่งดงามมากกว่านี้มากนัก หากเจ้ายินยอม ข้าพร้อมนำมามอบให้เจ้าถึงมือ”

“ฮึ ชินอ๋องช่างปากหวานเสียนี่กระไร เช่นนั้นแล้วหวังเฟยท่านจักว่ากระไร หากท่านนำของล้ำค่าออกมาให้นางคณิกาไร้ค่าคนหนึ่ง”

มือแกร่งวางลงบนไหล่ก่อนบีบแรงโน้มหน้าลงใกล้

“หวังเฟยส่วนหวังเฟย เจ้าก็ส่วนเจ้า”

“แต่ท่านกำลังแบ่งสมบัติล้ำค่าที่หวังเฟยควรได้ออกมาจากคลังสมบัติ”

“นางมีสินเดิมมากโขอยู่แล้วหลานเอ๋อร์ หากเจ้าห่วงเรื่องนั้น”

“เชิญท่านดื่มสุราต่อเถิดชินอ๋อง”

[1] ผีเสื้อกลางคืน