1~ หอเฟินเย่ว

1~ หอเฟินเย่ว

“คุณชาย คุณชายท่านนี้ เชิญก่อนเจ้าค่ะ”

เสียงหญิงสาวสวมชุดกระโปรงสิบสองจีบบานปลายชายท่อนล่างเนื้อผ้าบางเบาสีชมพูสดเข้าคู่กับป้านปี้[1] มองเห็นเนื้อหนังมังสาเด่นชัดแม้มีผ้าคลุมไหล่ทำจากผ้าไหมเนื้อดีพาดไหล่

ใบหน้างดงามทาริมฝีปากแดงชาด มวยผมขึ้นถักร้อยเป็นเปียโค้งงดงามยิ่ง

“นี่ใครให้เจ้าออกมาเรียกแขกเช่นนี้กันแม่นางเสี่ยวหรู”

หญิงสาวที่กำลังโบกผ้าสะบัดเรียกชายหนุ่มรูปงามหยุดชะงักหันกลับไปมองเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด นาม จื่อรั่ว

“ข้าแค่เบื่อที่อุดอู้อยู่แต่ในหอนี่นา”

“แต่ท่านเป็นถึงแม่นางเสี่ยวหรู เชี่ยวชาญร่ายรำประจำหอแดงของเรา หากนายแม่รู้เข้าหูข้าคงแฉะไปหลายวัน”

“ข้ารู้ แต่ยามปกติข้ามีแขกเชิญไปข้างนอกไม่ขาดสาย แต่เหตุใดช่วงนี้ถึงได้เงียบผิดปกติ”

“ข่าวลือจากแขกในร้านพูดกันหนาหูว่าทางวังให้เหล่าข้าหลวงงดเที่ยวชั่วคราว”

“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือจื่อรั่ว”

เด็กหนุ่มหันมองซ้ายขวาก่อนขยับไปใกล้นางคณิกาชื่อดังของหอกระซิบข้างใบหู

“ลือกันว่าพวกขุนนางเก่าคิดมิซื่อ สุมหัวคล้ายต้องการก่อกบฏ”

เสี่ยวหรูยกมือทาบอกขยับร่างระหงออกห่างมองเด็กหนุ่มดวงตาเบิกกว้าง

“แล้วนายแม่รู้เรื่องนี้หรือยัง”

“อย่างนายแม่มีหรือไม่ล่วงรู้ ถึงได้สั่งห้ามมิให้ทุกคนออกไปข้างนอกเด็ดขาดยกเว้นนายแม่สั่งการ”

“ถ้าเช่นนั้น ข้าไปหานายแม่ดีกว่า”

“ประเดี๋ยวช้าก่อนแม่นางเสี่ยวหรู”

ร่างระหงก้าวไปเพียงสองก้าวกลับได้ยินเสียงร้องห้ามจากจื่อรั่วจึงหันกลับมามองด้วยความสงสัย

“วันนี้คงมิสะดวก จวนชินอ๋องส่งคนมาแจ้งว่าจะมาค่ำนี้”

“ชินอ๋องจะมา แล้วไยเจ้าไม่พูดให้เร็วกว่านี้ ข้าต้องไปเตรียมตัวแล้ว”

จื่อรั่วมิทันได้ห้ามอีกครา กายงดงามของคณิกาชื่อดังแห่งหอแดงเฟินเย่ววิ่งซอยเท้าเข้าไปด้านในหอเสียก่อนแล้ว

“เจ้ามิบอกนางเล่าว่าถึงเตรียมตัวอย่างไร ชินอ๋องก็มิเหลียวตามอง”

จื่อรั่วมองหน้าซิงเยียนเมื่อเสียงเล็กหวานของสาวใช้คนสนิทนายแม่เดินออกมานอกประตูหอ

“เจ้าก็เห็น ข้ามิทันได้กล่าวกระไร ร่างงดงามของแม่นางเสี่ยวหรูพลันหายราวเหาะได้เข้าข้างในไปเสียแล้ว แล้วนี่เจ้ากำลังไปไหน”

“นายแม่สั่งให้ไปร้านลี่หลิน ไปรับเครื่องประดับชุดใหม่”

“ให้ข้าไปเป็นเพื่อนดีหรือไม่”

“ตามใจเจ้า ตอนนี้ยังยามเว่ย[2] ทางจวนชินอ๋องแจ้งว่ามาช่วงยามโหย่ว[3]นี้ คงทันการอยู่”

สองบ่าวจัดแจงรีบออกเดินไปยังร้านเครื่องประดับที่รับรู้เฉพาะคนสนิทเท่านั้นว่าเจ้าของเป็นคน ๆ เดียวกับหอแดงเฟินเยว่แห่งนี้ และรวมไปถึงร้านอีกหลายร้านในนครฉางอาน

ร่างงดงามอรชรอวบอิ่มพิงใบหน้าลงขอบอ่างน้ำอุ่นลอยด้วยดอกไม้หลากกลิ่น อบร่ำตัวเองให้หอมกรุ่นเตรียมตัวรับหน้าชินอ๋องแม้เพิ่งยามเว่ย แต่การเตรียมตัวต้องใช้เวลานาน นางจึงรีบจัดเตรียมเสียแต่ให้เนิ่น

มือเล็กเรียวกวักน้ำขึ้นมองหยดน้ำรินไหลลงฝ่ามือลงสู่พื้นน้ำ มวยผมยกสูงกลางกระหม่อม ใบหน้าไร้สีสันเครื่องแต่งเติมใด

“เจ้าว่าข้าอาบนานไปหรือไม่”

เนี่ยนเจินองครักษ์ประจำตัว ชายวัยยี่สิบสองยืนประจำการหน้าห้อง หันหน้าออกยังโถง ได้ยินเสียงหวานนุ่มเอ่ยถามออกมา

“ชินอ๋องชื่นชอบกลิ่นนี้นัก ข้าไม่คิดว่านานเกินไป”

“ฮึ เจ้าพูดได้เช่นนี้ เพราะเจ้าเป็นบุรุษ และยังเป็นบุรุษที่ชื่นชอบชินอ๋องอีกด้วย”

หน้าหวานแหงนเงยพาดท้ายทอยขอบอ่างไม้กรุ่นกลิ่นบุปผา ไอร้อนกำจายขึ้นเป็นม่านหมอกลอยคว้างด้านหน้า

“ใกล้เหมันตฤดูแล้วเนี่ยนเจิน”

องค์รักษ์หนุ่มยืนนิ่งไม่ไหวติง ดวงตาทอดยาวตรงทางเดินโค้งวกวนของหอแดงเฟินเยว่ อาคารสูงราวห้าชั้นทำจากไม้ ฉลุลวดลายงดงาม ประดับด้วยโคมแดงมากมาย เสียงใสของสาวงามด้านล่างลอดดังขึ้นมาถึงชั้นบน เนื่องจากโถงกลางทะลุหากันจากชั้นหนึ่งราวอุโมงค์ถ้ำ

เนี่ยนเจินรู้ว่าสิ่งที่นายแม่พูดหมายถึงกระไร เขาเองเป็นผู้หนึ่งอยู่ในนั้นวันเกิดเหตุ เด็กหอแดง ลูกของหญิงคณิกาคนหนึ่งที่ยืนมองชินอ๋องจูงมือเด็กน้อยวัยเก้าขวบเข้ามายังหอแดงแห่งนี้เมื่อสิบปีที่แล้ว

“นายแม่ต้องการจัดงานหรือไม่”

“จัดงาน? จัดงานกระไรเนี่ยนเจิน ข้า หลานสาวของเฟินเย่ว นางคณิกาชื่อดังแห่งนครฉางอาน มิใช่เด็กสาวคนนั้นอีกแล้ว”

เนี่ยนเจินยืนนิ่ง หากแต่ดวงตาคมกล้าสีดำสนิทไหวระริก ลอบถอนหายใจยามนึกถึงเช้าวันรุ่ง ร่างเด็กน้อยเต็มไปด้วยเลือดของผู้อื่น ในชุดนอนสีขาว ใบหน้าหวาดกลัวหากแต่เด็ดเดี่ยว

“ข้าว่า อาบเพียงเท่านี้คงพอแล้ว”

ซ่า!! ผัวะ!

เพียงร่างอรชรขยับลุกขึ้นยืนจากอ่าง ฉับพลันประตูห้องเปิดกว้างก่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว

“เจ้าต้อนรับข้าด้วยภาพงดงามเช่นเคยหลานเอ๋อร์”

จ๋อม!

[1] เสื้อแขนสั้นสวมด้วยเสื้อแขนยาว ในสมัยราชวงศ์ถัง

[2] 13.00-14.59

[3] 17.00-18.59