LOGIN5~ ทูตซีเป่ย
ร่างอรชรขยับกายคุกเข่าเอื้อมมือออกไปรินสุราลงจอกทองคำตรงหน้าชินอ๋องลอบสบตาเพียงครู่แล้วนั่งลงตามเดิม
ดวงตารีดั่งหงส์ลอบเพ่งพิจารณาหวังเฟย นางเคยได้ยินเพียงชื่อได้เห็นตัวจริงวันนี้ยอมรับว่าหวังเฟยงดงามสมเป็นสาวชาววัง ด้วยกิริยาท่าทางบ่มเพาะอย่างดี ดวงหน้ากลมมนคิ้วเรียวโก่งจมูกเชิดรั้น ทรงผมเกล้าดั่งสาวออกเรือนแล้ว ชุดสีสันสดใสหากแต่งามสง่า ผิดกับนางที่แม้แต่เสื้อผ้ายังต้องเลือกบางเบาเปิดเนื้อหนังมังสามากกว่าให้สมเป็นนางคณิกาแห่งเมืองฉางอาน
“ไม่ทราบว่า แม่นางผู้ที่นั่งรินสุราให้ชินอ๋องคือผู้ใดกัน”
เสียงเข้มของทูตซีเป่ยทำให้เซียวลู่หลานผินหน้าไปมองอย่างสนใจ เดิมทีแรกวาดภาพทูตซีเป่ยคงหน้าตาหนวดเครารุงรังเนื้อตัวล่ำสันเตี้ย ขนดก
แต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ทูตซีเป่ยกลับรูปร่างใหญ่โตก็จริง หากแต่สง่างามด้วยท่วงท่านักรบ ใบหน้าคมสัน หนวดเครามีน้อยนักจนมองเห็นริมฝีปากและสันจมูกโด่งงุ้ม ดวงตารีดุจเหยี่ยว
“ข้าชื่อเย่วชิง เจ้าของหอคณิกาเฟินเย่ว”
“ท่านงดงามยิ่ง เพียงแค่สองสาวนี้ก็ทำให้ทราบว่าหอของท่านคงเปี่ยมด้วยสาวงามเป็นแน่ ชินอ๋องคงไม่ขัดข้องกระไร หากข้าอยากให้แม่นางเย่วชิงมาช่วยรินสุราร่วมอีกสักคน”
เซียวลู่หลานไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงได้ยินเสียงทุ้มต่ำของชินอ๋องก็ทราบว่าไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่ยังเอ่ยอนุญาตกลั้วหัวเราะ
“แน่นอนทูตซีเป่ย พวกนางเป็นของท่าน”
ร่างอรชรขยับลุกจากขั้นบันไดเดินลงไปยังโต๊ะเตี้ยด้านซ้าย นั่งลงข้างทูตร่างใหญ่แล้วโดนท่อนแขนกำยำรวบโดยทันควัน
“อุ๊ย! ท่านทูต รัดข้าแรงยิ่ง เย่วชิงเจ็บบั้นเอวหมดเจ้าค่ะ”
เซียวลู่หลานแสร้งร้องมือทาบอกแกร่งดันร่างเล็กออกแล้วรินสุราลงจอกส่งให้
“ฮ่า ฮ่า เจ้านี่ยิ่งพิศใกล้ ๆ ยิ่งงามนัก มา ดื่มด้วยกัน”
แขนแกร่งสีเข้มของชายชาวซีเป่ยรัดเอวกระชากร่างเซียวลู่หลานจนชิด มือกระแทกจอกสุราอีกจอกบังคับให้ยกดื่ม
“เจ้างามนัก”
มือลูบใบหน้าเรียวมนบังคับดึงจนแหงนขึ้นโน้มหน้าลงจูบเปิดปากกว้างส่งลิ้นร้อนเข้าสู่โพรงปากหญิงงามมิเกรงกลัวชินอ๋องแม้แต่น้อย
เซียวลู่หลานขยับกายอึดอัด จะถอยหนีก็มิได้จึงปล่อยปากให้เจ้าคนถ่อยใช้ลิ้นล้วงลึกเข้าลงลำคอ มือเริ่มลามลงขยำหน้าอก
“อื้อ ท่านทูต ประเดี๋ยวก่อนดีหรือไม่ เรายังอยู่ในงานเลี้ยง ดื่มสุรากันดีกว่าเจ้าค่ะ”
“ฮ่า ฮ่า จริงของเจ้า แต่ข้านั่นแข็งชันมากแล้ว ดื่มอีกสองจอกคงต้องขอตัวพาเจ้าขึ้นสวรรค์”
สีหน้าเซียวลู่หลานซีดเผือดลงชำเลืองมองใบหน้าแกร่งชินอ๋องไม่ใคร่พอใจนักแต่ยังยิ้ม
“ข้าได้จัดเตรียมห้องให้ท่านแล้ว ทูตซีเป่ย หากท่านต้องการพักผ่อนขอเพียงบอกมา”
“ฮ่า ฮ่า ท่านรู้ใจข้า”
ชายซีเป่ยรัดวงแขนทั้งสองข้างบีบเข้าหาตัวทันที เลือกไม่ถูกว่าเห็นควรพาใครไป
“ท่านเลือกไม่ได้เช่นนั้นหรือ ถ้างั้นพาไปทั้งสองคนเป็นเช่นไร”
“จริงหรือ ฮ่า ฮ่า ดียิ่ง ยอดเยี่ยม”
ดวงตาชาวซีเป่ยดำปนเทาดูแปลกประหลาดเปล่งประกายระยับเมื่อสิ้นเสียงคำแนะนำจากชินอ๋อง แม้ว่าหญิงซีเป่ยนั้นงดงามเช่นกัน หากแต่เมื่อมาเยือนถิ่นฉางอาน ได้ลิ้มลองรสชาติสตรีถิ่นนี้บ้างเรียกความกระชุ่มกระช่วย
มือคว้าสองสาวแนบกายลุกขึ้นหัวเราะ เดินออกจากห้องโถงไม่รอช้า
“ลู่จิ่น”
“ขอรับ”
“นำพวกเขาไปยังห้อง ประเดี๋ยวข้าจะตามไป”
“ขอรับ”
หวังเฟยผินใบหน้ามองชินอ๋อง ดวงตาวาวโรจน์โชนแสงยามลับหลังทูตผู้นั้น จ้องมองราวต้องการพุ่งทำร้าย มือแกร่งกำจอกสุราจนขึ้นเอ็นขาว
“หากท่านมิต้องการให้นางไปกับทูต เหตุใดจึงมิยับยั้ง”
ปัง!
ชินอ๋องกระแทกจอกสุราลงแรง เอี้ยวหน้ามองเมียเอกหวังเฟยแสนงาม กงจู่แห่งจวนหนิงกั๋วกงพระญาติแห่งจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน
“เจ้าควรมองให้ออกว่าเมื่อใดควรพูด เมื่อใดควรเงียบ”
หน้ากลมงามดั่งพระจันทร์แดงซ่านถึงลำคอเมื่อได้ยินประโยคติเตียนออกมาจากปากชินอ๋องดั่งที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน ชินอ๋องแม้เย็นชาต่อนางเสมอมา ยามร่วมเรียงเคียงหมอนก็มิเคยใส่ใจรักใคร่ ราวกับว่ากระทำการห้องหอไปเช่นนั้นเอง
“ข้า ขออภัยท่านพี่ ข้า ข้า”
“พอเถอะ เจ้าควรกลับเรือนได้แล้ว หมดหน้าที่ของเจ้าแล้ว พาหวังลี่กลับไปด้วย”
หวังเฟยเอี้ยวหน้าสบตาหรูเหริน ภรรยาอีกคนของชินอ๋องที่หน้าเปลี่ยนสีไปเช่นกัน
“ถ้าเช่นนั้นข้าและน้องลี่ต้องขอตัวก่อน”
ชินอ๋องยังนั่งนิ่งมิได้หันกลับไปมองภรรยาทั้งสองอีก ใจร้อนรนไปยังร่างเล็กอรชรเจ้าของหอคณิกา แล้วพลันลุกขึ้นเดินออกจากโถงมิกล่าวลาผู้ใด
33~ NC**จบบริบูรณ์ทรวงอกงดงามตูมเต่งคัดเต้ายามตั้งครรภ์จนน่าดูดดึง ชินอ๋องโน้มหน้าลงเข้าหาส่งปากละเลียดยอดหัวนมทีละน้อย ปาดด้วยลิ้นสากลากเลียไปอีกทรวงเชื่องช้ากายสาวยามนี้ไวต่อสัมผัสทุกสัดส่วนโดยเฉพาะยอดถัน พลันร้องครางแอ่นหยัดเพียงโดนปลายชิงหาตวัดไล้มือกอบกุมล้นมือบีบเคล้นซุกหน้าเข้าครอบครองส่วนปลายพร้อมออกแรงดูดดั่งทารก“ท่าน อ่า ชินอ๋อง”“เรียกท่านพี่หลานเอ๋อร์”“ทะ ท่านพี่ อ่า ยามนี้ยังหัวค่ำนัก อื้อออ ท่านกัดหัวนมข้า”“พี่เพียงลองทดสอบดูแทนบุตรชาย เป็นเช่นไรบ้าง ชอบหรือไม่”เสียงขาดหายอีกคราเป็นเสียงครางหวานใส เมื่อชินอ๋องครอบปากลงขบกัดด้วยฟันพร้อมมือคลึงโนมเต้างดงาม“ราตรีนี้ยังยาวนานนักน้องหญิง หากไม่เร่งรีบแต่หัววัน พี่เกรงว่าเมื่อใกล้เช้า พี่จะยังไม่หมดความต้องการ”“อื้ออ ท่าน อา แต่ว่า อือออ”ชินอ๋องเลื่อนปากลงพรมจูบทั้งขบกัดกระทั่งถึงเนินท้องนูนแม้ว่าเป็นท้องแรกแต่ความอวบของท้องนูนเด่นจากการหมั่นดูแลอาหารการกิน มือใหญ่ทาบลงทั้งจูบ ทั้งหอมจนทั่วก่อนไถลตัวลงเบื้องล่างสู่เนินสาวลึกลับมากเสน่หา“กลิ่นเจ้า รสชาติของเจ้า”มือแหวกรอยแยกโน้มหน้าเข้าหาสูดดมส่งลิ้นลากเลียตวัดสูง ข
23~ ชายหน้าหนา“ชินอ๋องขอรับ”ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้นจากจดหมายส่วนตัวอันเป็นลายมือองค์จักรพรรดิที่ฝากกงกงคนสนิทมา ใจความมิได้มีอันใดนอกจากย้ำเรื่องขอแลกเปลี่ยนตราลัญจกรชินอ๋องยอมเสี่ยงชีวิตตนเองหากไม่มีตราลัญจกรแล้ว ชีวิตย่อมยืนอยู่บนเส้นด้าย แต่อย่างไรเสียป้ายอาญาสิทธิ์ยังอยู่ในมือ พอช่วยคุ้มหัวป้องกันอันตรายได้บ้างดวงตาเหยี่ยวแต่สีดั่งนิลขยับมององครักษ์ที่อยู่กันนานก่อนส่งจดหมายยื่นออกไปยังเปลวเทียนที่จุดเตรียมรอไว้ก่อนหน้า“มีอันใด”“กงจู่มาขอรับ”คิ้วข้างซ้ายโก่งขึ้นสูงเมื่อได้ยิน“กงจู่?”“ขอรับ ฮุ่ยหมิ่นกงจู่ จากหอเฟินเย่วขอรับ”“ฮุ่ยหมิ่นงั้นหรือ เป็นชื่อที่ดี ให้นางมาหาข้าที่ห้อง”“กงจู่แจ้งว่า จะไม่ยอมเหยียบเข้ามายังเรือนในขอรับ ขอชินอ๋องเป็นผู้ที่ออกไป”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าแกร่ง อกกระเพื่อมหัวเราะในลำคอ นางรู้ทันเขาเสมอ เพราะหากเผลอตัวเหยียบเข้าเรือนในอาจถูกเขากักตัวไว้เป็นแน่“ถ้าเช่นนั้น อย่าให้กงจู่รอนานเลยจะเสียสุขภาพ”ร่างสูงใหญ่สะบัดปลายแขนชุดผาวสีดำเดินนำลู่จิ่นออกจากห้องทำงาน ภายในเรือนนับจากหวังเฟยจากโลกไปก็คล้ายกับทุกอย่างนิ่งสงบ แม้แต่หรูเหรินของเขาเอง เขายังไม
22~ ราชโองการข่าวไฟไหม้อารามเต๋าชื่อดังห่างไกลเมืองหลวงแพร่สะบัดอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งข่าวการเสียชีวิตของหวังเฟยที่บังเอิญไปอาราธนานั่งสมาธิถือศีลพอดีภายในจวนประดับด้วยโคมสีขาวนุ่งห่มชุดไว้ทุกข์แม้ว่าไม่อาจนำศพกลับมาทำพิธีได้เนื่องจากไหม้จนไม่เหลือแม้แต่ซาก“ชินอ๋อง”“มีอันใด”ห้องทำงานยามค่ำคืนชินอ๋องยังคงปฏิบัติหน้าที่ทำงานลับให้องค์จักรพรรดิสม่ำเสมอรายงานข่าวพวกนี้หาได้จากแหล่งหญิงคณิกาบ้าง สายลับบ้างที่แฝงตัวอยู่ทุกมุมเมืองของนครฉางอาน“มีคนจากในวังมาขอรับ แจ้งข่าวลับว่าพรุ่งนี้องค์จักรพรรดิจะออกพระราชโองการคืนยศแก่กงจู่เซียวลู่หลาน”ชินอ๋องเพียงยกมุมปาก งานพิธีศพและไว้ทุกข์ผ่านไปเกินหนึ่งร้อยวันแล้ว สมควรแก่เวลาที่นางต้องเข้าจวนเสียที นับวันท้องใหญ่ขึ้นจนเขาเกรงว่านางจะไม่ดูแลตนเองหากมาอยู่เสียด้วยกันที่จวน อย่างน้อยยังอยู่ในสายตาของเขา“ดี นับเป็นข่าวดี”ข้อแลกเปลี่ยนระหว่างองค์จักรพรรดิหนุ่มและชินอ๋องจากองค์จักรพรรดิเดิม ป้ายอาญาสิทธิ์และตราลัญจกรที่เขายังครอบครองอยู่ในมือและเก็บรักษาไว้อย่างดี ความลับยิ่งที่ไม่มีใครล่วงรู้ หากวันใดเขานำป้ายนี้ขึ้นมา เมื่อนั้นเขาจะได้ขึ้นคร
21~ NC**หวังเฟยร่างหวังเฟยถูกมัดทำให้มองไม่เห็นเจ้าอาวาสหนุ่ม หากแต่ได้ยินเสียงปลดเปลื้องอาภรณ์ เช่นเดียวกับนักพรตหญิงตรงหน้าที่ถอดชุดนักพรตออกเช่นกัน เหลือเพียงหมวกคลุมผมอย่างนักพรตหญิง“อาจื่อจะช่วยทำให้หวังเฟยสุขสมเองเจ้าค่ะ”หวังเฟยตื่นตะลึงก้มมองร่างเล็กแต่อกอวบของนักพรตหญิงคุกเข่าลงเบื้องล่าง จับขานางขึ้นวางบนเตียง แล้วมุดหน้าเข้ากลางหว่างขา ส่งลิ้นขึ้นปาดเลีย“อ่า เจ้า อ่า ท่านเจ้าอาวาส นี่มันอะไรกัน”กายหญิงสูงศักดิ์สั่นเทิ้มยามลิ้นเล็กกว่าของอาจื่อปาดเข้าร่องแหย่ลึก เจ้าอาวาสยืนด้านหลังกอบเต้าขยำลงแรงลิ้นตวัดเลียใบหู“อืมมม นมเจ้าใหญ่ตึงมือ เจ้าจะสุขสมยิ่งเชื่อข้า”หวังเฟยไม่อาจกลั้นเสียงร้องตนเองได้ เปล่งตะโกนยามนิ้วเล็กล้วงเข้าโพรงสวาทลิ้นปาดตวัดถี่รัว มือหยาบนักพรตตะโบมบีบคลึงแรง ทั้งบี้หัวนมก้มลงมองอีกครั้งเห็นอาจื่อครอบปากอมดูดท่อนใหญ่นักพรตจนแข็งโด่ แล้วหันมาปาดเลียร่องสวาทสลับกันไป ดูแล้วรู้ได้เลยว่าคนทั้งคู่ทำเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วนร่างไร้แรงขัดขืน ตัณหาราคะจากลิ้นเล็กของอาจื่อทำให้หวังเฟยกระหายอยากยิ่งขึ้น หลั่งน้ำไหลลงอาบต้นขา ภาพด้านล่างยามนักพรตสาวเอาปากครอบหั
20~ อารามเต๋าห่างไกลยิ่งแสงรำไรจากฟากฟ้ายามเช้ามืดสาดส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กรถม้าเข้ามายังภายในที่เย็นเฉียบจากไอหนาวหวังเฟยโอบเตาอุ่นแนบอก ดวงตาแม้แสบร้อนจากไอน้ำรื้นขึ้นยามนึกถึงชินอ๋องผู้ซึ่งยามค่ำคืนมักคลุกตัวอยู่แต่หอนางโลมจนเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์หนาหูผ้ายันต์ผืนนั้นคงไม่ได้ผล นับจากวันที่ลอบเข้าไปวางผ้า ชินอ๋องไม่แม้แต่มองหน้าจนตัวนางเองหวาดหวั่นกายสาวต้องการโหยหากายบุรุษเช่นกัน ผิวเนื้อสะท้านไหวยามนึกถึงสัมผัสของบุรุษเพศ โดยเฉพาะเจ้าอาวาสร่างกำยำหนุ่มแน่นผู้นั้น“ถึงแล้วเจ้าค่ะหวังเฟย”รถม้าหยุดลงเมื่อเข้าสู่เขตอารามเงียบสงัดกลางป่าเขา เพลานี้แม้แต่นักพรตหญิงยังมิออกนอกอาคารมากวาดลานด้วยลมหนาวพัดแรงยิ่งร่างอวบอิ่มขาวโพลนสวมชุดสีขาวราวต้องการมาแสวงบุญก้าวลงจากรถม้า“ไปเรือนด้านหลัง ให้รถม้าไปหาที่พักแถวนี้ สามวันค่อยกลับมา”“สามวันเลยหรือเจ้าคะ”“ไป”“จะ เจ้าค่ะ”อาฟางเดินกลับไปยังรถม้าแจ้งให้ออกจากอารามแห่งนี้ไปแล้วกลับมาใหม่อีกสามวันให้หลัง พร้อมยื่นเงินให้จำนวนหนึ่ง กำชับปิดปากให้สนิทร่างอวบอิ่มของหวังเฟยเดินไปตามทางเดิมคราวที่แล้วจนถึงเรือนที่พักด้านหลัง ยังไม่เห็นนักพ
19~ NC**เซียวลู่หลาน“อื้อ หยุดนะชินอ๋อง”เซียวลู่หลานไม่ต้องลืมตาขึ้นมองก็รู้ได้ทันทีว่าบุรุษที่เอามือมาลูบเนื้อตัวตรวจดูไอร้อนเป็นใคร“เห็นซูหนี่บอกว่าเจ้านอนมาทั้งวัน”“แค่ยังเหนื่อย ถ้าขืนท่านยังวอแวข้าอีก ข้าก็คงเหนื่อยยิ่งขึ้น ทราบเช่นนั้นแล้วกลับไปเสียเถิด”บุรุษหน้าหนาไม่ยอมไปไม่พอ ยังหัวเราะออกมาเปิดผ้าห่มแล้วลงไปนอนด้วยกัน“พอตั้งครรภ์เจ้าก็อารมณ์เปลี่ยนแปรเช่นนี้ ไม่รู้ว่าหญิงอื่นเป็นเช่นเจ้าหรือไม่”เซียวลู่หลานยิ่งแปรปรวนจากธาตุไฟในร่างกายของหญิงตั้งครรภ์ เมื่อได้ยินคำว่าหญิงอื่นยิ่งให้กราดเกรี้ยว“หยุดนะ! ท่านลงไปจากเตียงข้า ไปหาหญิงอื่น ไปทำหญิงอื่นตั้งครรภ์เป็นไร”มือแกร่งโอบร่างเล็กดึงเข้าหาตัวโน้มหน้าลงใกล้ชะโงกมองดวงตาที่หลับแน่นแต่คิ้วขมวดมุ่น“ข้าจักไปหาหญิงอื่นได้เช่นไร หลานเอ๋อร์ ลูกข้าอยู่ในท้องเจ้า”พรึบ!!“ขืนท่านยังพูดมากเยี่ยงนี้ ข้าจักไม่ต้องรับท่านอีกแล้ว ซิงเยียน ซิงเยียน!! จื่อรั่ว เนี่ยนเจิน!! ไปไหนกันหมด! มาเอาอ๋องหน้าหนาออกไปจากห้องข้า”“ฮ่า ฮ่า หลานเอ๋อร์ หลานเอ๋อร์”ชินอ๋องรวบร่างขึ้นนอนบนอกกดท้ายทอยลงจนปากเล็กถูกครอบครองด้วยปากหนากว่า มือล้วงเข้าส







