LOGIN6~ ซูหนี่
เซียวลู่หลานขยับถอยห่างอย่างมีชั้นเชิงหลังจากเข้ามาในห้องแล้ว ภายในประดับประดาตกแต่งสวยงามด้วยสีแดงทั่วห้อง ราวกับเร่งรัดความกระสันให้เพิ่มพูน ทั่วทั้งห้องสว่างด้วยแรงเทียนและแสงสาดออกจากโคมสีแดง ส่องใบหน้าคมคายให้ดูหล่อเหลา
“เจ้าเดินหนีข้าไปไยแม่คนงามเยว่ชิง”
“ข้าเพียงเดินมาหยิบสุราต่างหากเล่าท่านทูต”
ลีลางดงามยามเยื้องย่างคล้ายร่ายรำก็ไม่ปานของเซียวลู่หลานทำให้ทูตซีเป่ยมองตาปรอย ทั้งมือเล็กเรียวของซูหนี่เองยังลูบไล้ข้างลำตัวไม่ห่าง
ดวงตาเล็กรีเรียวดั่งหงส์ของซูหนี่มองระแวดระวังไปทางนายแม่ มือเล็กลูบไล้คอยฉุดดึงรั้งร่างใหญ่ให้หันเหความสนใจมากยังตัวนาง
กายชายแกร่งนั่งขอบเตียงสะบัดเสื้อนอกออกจากกาย เหลือเพียงชุดสีขาวด้านในจนมองเห็นความโป่งพองชัดเจน
“ท่านต้องการชมข้าร่ายรำก่อนดีหรือไม่”
“ไม่ ข้าต้องการเจ้าเดี๋ยวนี้”
“ไยต้องรีบร้อนด้วยเล่า ราตรียังอีกยาวนาน ข้าเห็นควรดื่มสุราแกล้มนารีสักหน่อยเสียก่อน แล้วผ่อนคลายกล้ามเนื้อด้วยการนวดของซูหนี่ ความคิดข้าเป็นเยี่ยงไรท่านทูต”
“เจ้านวดเป็นงั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ”
ซูหนี่รีบลุกขึ้นจากขอบเตียงย่อกายคำนับพร้อมขานรับ สะบัดผ้าคลุมไหล่สีแดงบางเบาออกจากลำคอ จนเห็นผิวขาวนวลราวเนื้อหยก พร้อมด้วยเสื้อแขนยาวจนเหลือแต่ป้านปี้ตัวในและกระโปรงจีบรอบ
ผิวขาวดั่งหยก ร่างอรชรอ้อนแอ้นกว่าสาวซีเป่ย ยิ่งมองทูตยิ่งกระหาย ยินยอมนอนคว่ำหน้ากับฟูกเตียง เอียงใบหน้ามองเซียวลู่หลานร่ายรำพร้อมขับขานบทเพลงไพเราะ
มือเล็กนวดแผ่นหลังเอนกายลงใกล้จนกลิ่นบุปผาอ่อนจางโรยรินใกล้นาสิก ทูตซีเป่ยมีท่าที่อ่อนลงดวงตาหวานเชื่อม
เซียวลู่หลานรินสุราลงจอกเล็กหรูหราพร้อมร่ายรำไปมาก่อนส่งยื่นไปตรงหน้า
“เชิญดื่มสักจอก”
“ถ้าข้าดื่ม เจ้าต้องดื่มด้วย”
เซียวลู่หลานยิ้มรับส่งจอกสุราให้ท่านทูต เอื้อมมือหยิบขวดไหขึ้นริน พลันหยุดชะงักเพราะเสียงทูตคัดค้าน
“ไม่ เจ้าต้องดื่มจอกเดียวกับข้า ดั่งว่าเราเข้าพิธีมงคลกันดีหรือไม่”
“ดื่มจอกเดียวกับท่าน”
เซียวลู่หลานพยายามสะกดกลั้นอาการตกใจ เหลือบสายตามองซูหนี่ที่กำลังส่ายหน้าด้วยสีหน้าหวาดหวั่นแทนหญิงเจ้าของหอคณิกา
“มันจะไปพอกระไรได้ท่านทูต ข้าว่ารินใหม่เสียก็แล้วเรื่อง”
“ไม่ เจ้ารังเกียจข้าเช่นนั้นหรือ”
ท่านทูตซีเป่ยลุกขึ้นนั่งทันทีวางจอกสุราลง มือเล็กเรียวของเซียวลู่หลานรีบช้อนมือแกร่งขึ้นส่งยิ้มหวานงดงามจนหน้าท่านทูตแดงซ่านถึงใบหู กายชายแข็งชัน ส่งมือออกคว้าเอวงามเข้าหาตัว
“ข้ามิได้รังเกียจท่านหรอกทูตซีเป่ย ถ้าเช่นนั้นข้าจักดื่มก่อน แล้วท่านดื่มต่อจนหมดดีหรือไม่”
“ได้ ได้”
ทูตซีเป่ยส่งจอกสุราป้อนถึงปากเล็กกระจับ เซียวลู่หลานยั้งมือแกร่งที่พยายามเทกรอก ดื่มกลืนลงไปเพียงอึกเดียวแล้วดันกลับคืนทูต
“คราวท่านแล้วท่านทูต”
มือเรียวลำเทียนดันจอกสุราป้อนถึงปากหนาเช่นกัน ดันจนจอกกระดกเทสุราลงลำคอจนหมด มองลูกกระเดือกสั่นยามกลืนสุรารสเลิศร้อนแรงลงไป
ก๊อก ก๊อก
ยังไม่ทันวางจอกสุราพลันมีเสียงเคาะประตูด้านหน้า
“ใครกัน! ข้ากำลังยุ่ง”
“มีข่าวจากหอแดงเฟินเย่วถึงแม่นางเย่วชิงขอรับ”
ร่างอรชรพลันเยื้องกายไปทางประตูเปิดออก สบตารู้กันของลู่จิ่นก่อนที่องครักษ์จะโค้งคำนับ
“ทางหอเฟินเย่วแจ้งว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นที่หอขอรับ มีแขกล้มป่วยด้วยอาการปวดท้องจำนวนมาก ทางหอมิอาจแก้สถานการณ์ได้จึงได้เร่งรุดมายังจวนชินอ๋องเพื่อให้แจ้งข่าวนี้แกแม่นางเย่วชิง”
เพียงสบตาคราแรกเซียวลู่หลานพลันรับรู้ว่าเหตุนี้เกิดจากแผนชินอ๋องต้องการกันนางออกจากห้องแห่งนี้
“ทูตซีเป่ย ข้าเสียใจยิ่งนักที่ต้องร่ำลาท่านกลับไปเสียก่อน”
“อันใดกัน! ให้ชินอ๋องส่งคนไปดูก็สิ้นเรื่อง”
“คงมิได้ ข้าเป็นเจ้าของหอ หากมิออกหน้าเองเกรงว่าแขกจะยิ่งโวยวาย ซ้ำร้ายชื่อเสียงหอแดงเฟินเย่วคงย่อยยับ”
ท่านทูตมองนางตรงหน้าให้เสียดายยิ่ง ความงามเหนือผู้ใด แต่ในเมื่อโชคชะตาเล่นตลกให้นางต้องกลับ ข้างตัวยังคงมีอีกสาวงามหนึ่ง จึงตัดใจยินยอมอย่างเสียไม่ได้
เซียวลู่หลานรีบกลับออกจากห้องเมื่อเห็นท่าทางท่านทูตซีเป่ยดูอ่อนลงก่อนที่ชายผู้นั้นจะเปลี่ยนใจจนลืมหยิบผ้าคลุมไหล่และเสื้อตัวยาวที่ถูกถอดออกก่อนหน้านี้ออกมาด้วย
“ลู่จิ่น ท่านอ๋องเล่า”
“รอแม่นางอยู่ทางด้านนี้ขอรับ เหลือเพียงรอแม่นางซูหนี่ส่งแผนที่ออกมา พวกท่านก็กลับได้ขอรับ”
เซียวลู่หลานเร่งฝีเท้าตามลู่จิ่น ใจนึกกังวลถึงซูหนี่ เหลียวหลังกลับไปมองยังห้อง ประตูปิดตามหลังลงแล้วเหลือเพียงแสงเทียนโคมแดงที่ส่องสว่างลอดออกมาจากในห้อง
33~ NC**จบบริบูรณ์ทรวงอกงดงามตูมเต่งคัดเต้ายามตั้งครรภ์จนน่าดูดดึง ชินอ๋องโน้มหน้าลงเข้าหาส่งปากละเลียดยอดหัวนมทีละน้อย ปาดด้วยลิ้นสากลากเลียไปอีกทรวงเชื่องช้ากายสาวยามนี้ไวต่อสัมผัสทุกสัดส่วนโดยเฉพาะยอดถัน พลันร้องครางแอ่นหยัดเพียงโดนปลายชิงหาตวัดไล้มือกอบกุมล้นมือบีบเคล้นซุกหน้าเข้าครอบครองส่วนปลายพร้อมออกแรงดูดดั่งทารก“ท่าน อ่า ชินอ๋อง”“เรียกท่านพี่หลานเอ๋อร์”“ทะ ท่านพี่ อ่า ยามนี้ยังหัวค่ำนัก อื้อออ ท่านกัดหัวนมข้า”“พี่เพียงลองทดสอบดูแทนบุตรชาย เป็นเช่นไรบ้าง ชอบหรือไม่”เสียงขาดหายอีกคราเป็นเสียงครางหวานใส เมื่อชินอ๋องครอบปากลงขบกัดด้วยฟันพร้อมมือคลึงโนมเต้างดงาม“ราตรีนี้ยังยาวนานนักน้องหญิง หากไม่เร่งรีบแต่หัววัน พี่เกรงว่าเมื่อใกล้เช้า พี่จะยังไม่หมดความต้องการ”“อื้ออ ท่าน อา แต่ว่า อือออ”ชินอ๋องเลื่อนปากลงพรมจูบทั้งขบกัดกระทั่งถึงเนินท้องนูนแม้ว่าเป็นท้องแรกแต่ความอวบของท้องนูนเด่นจากการหมั่นดูแลอาหารการกิน มือใหญ่ทาบลงทั้งจูบ ทั้งหอมจนทั่วก่อนไถลตัวลงเบื้องล่างสู่เนินสาวลึกลับมากเสน่หา“กลิ่นเจ้า รสชาติของเจ้า”มือแหวกรอยแยกโน้มหน้าเข้าหาสูดดมส่งลิ้นลากเลียตวัดสูง ข
23~ ชายหน้าหนา“ชินอ๋องขอรับ”ใบหน้าคมเข้มเงยขึ้นจากจดหมายส่วนตัวอันเป็นลายมือองค์จักรพรรดิที่ฝากกงกงคนสนิทมา ใจความมิได้มีอันใดนอกจากย้ำเรื่องขอแลกเปลี่ยนตราลัญจกรชินอ๋องยอมเสี่ยงชีวิตตนเองหากไม่มีตราลัญจกรแล้ว ชีวิตย่อมยืนอยู่บนเส้นด้าย แต่อย่างไรเสียป้ายอาญาสิทธิ์ยังอยู่ในมือ พอช่วยคุ้มหัวป้องกันอันตรายได้บ้างดวงตาเหยี่ยวแต่สีดั่งนิลขยับมององครักษ์ที่อยู่กันนานก่อนส่งจดหมายยื่นออกไปยังเปลวเทียนที่จุดเตรียมรอไว้ก่อนหน้า“มีอันใด”“กงจู่มาขอรับ”คิ้วข้างซ้ายโก่งขึ้นสูงเมื่อได้ยิน“กงจู่?”“ขอรับ ฮุ่ยหมิ่นกงจู่ จากหอเฟินเย่วขอรับ”“ฮุ่ยหมิ่นงั้นหรือ เป็นชื่อที่ดี ให้นางมาหาข้าที่ห้อง”“กงจู่แจ้งว่า จะไม่ยอมเหยียบเข้ามายังเรือนในขอรับ ขอชินอ๋องเป็นผู้ที่ออกไป”รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าแกร่ง อกกระเพื่อมหัวเราะในลำคอ นางรู้ทันเขาเสมอ เพราะหากเผลอตัวเหยียบเข้าเรือนในอาจถูกเขากักตัวไว้เป็นแน่“ถ้าเช่นนั้น อย่าให้กงจู่รอนานเลยจะเสียสุขภาพ”ร่างสูงใหญ่สะบัดปลายแขนชุดผาวสีดำเดินนำลู่จิ่นออกจากห้องทำงาน ภายในเรือนนับจากหวังเฟยจากโลกไปก็คล้ายกับทุกอย่างนิ่งสงบ แม้แต่หรูเหรินของเขาเอง เขายังไม
22~ ราชโองการข่าวไฟไหม้อารามเต๋าชื่อดังห่างไกลเมืองหลวงแพร่สะบัดอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งข่าวการเสียชีวิตของหวังเฟยที่บังเอิญไปอาราธนานั่งสมาธิถือศีลพอดีภายในจวนประดับด้วยโคมสีขาวนุ่งห่มชุดไว้ทุกข์แม้ว่าไม่อาจนำศพกลับมาทำพิธีได้เนื่องจากไหม้จนไม่เหลือแม้แต่ซาก“ชินอ๋อง”“มีอันใด”ห้องทำงานยามค่ำคืนชินอ๋องยังคงปฏิบัติหน้าที่ทำงานลับให้องค์จักรพรรดิสม่ำเสมอรายงานข่าวพวกนี้หาได้จากแหล่งหญิงคณิกาบ้าง สายลับบ้างที่แฝงตัวอยู่ทุกมุมเมืองของนครฉางอาน“มีคนจากในวังมาขอรับ แจ้งข่าวลับว่าพรุ่งนี้องค์จักรพรรดิจะออกพระราชโองการคืนยศแก่กงจู่เซียวลู่หลาน”ชินอ๋องเพียงยกมุมปาก งานพิธีศพและไว้ทุกข์ผ่านไปเกินหนึ่งร้อยวันแล้ว สมควรแก่เวลาที่นางต้องเข้าจวนเสียที นับวันท้องใหญ่ขึ้นจนเขาเกรงว่านางจะไม่ดูแลตนเองหากมาอยู่เสียด้วยกันที่จวน อย่างน้อยยังอยู่ในสายตาของเขา“ดี นับเป็นข่าวดี”ข้อแลกเปลี่ยนระหว่างองค์จักรพรรดิหนุ่มและชินอ๋องจากองค์จักรพรรดิเดิม ป้ายอาญาสิทธิ์และตราลัญจกรที่เขายังครอบครองอยู่ในมือและเก็บรักษาไว้อย่างดี ความลับยิ่งที่ไม่มีใครล่วงรู้ หากวันใดเขานำป้ายนี้ขึ้นมา เมื่อนั้นเขาจะได้ขึ้นคร
21~ NC**หวังเฟยร่างหวังเฟยถูกมัดทำให้มองไม่เห็นเจ้าอาวาสหนุ่ม หากแต่ได้ยินเสียงปลดเปลื้องอาภรณ์ เช่นเดียวกับนักพรตหญิงตรงหน้าที่ถอดชุดนักพรตออกเช่นกัน เหลือเพียงหมวกคลุมผมอย่างนักพรตหญิง“อาจื่อจะช่วยทำให้หวังเฟยสุขสมเองเจ้าค่ะ”หวังเฟยตื่นตะลึงก้มมองร่างเล็กแต่อกอวบของนักพรตหญิงคุกเข่าลงเบื้องล่าง จับขานางขึ้นวางบนเตียง แล้วมุดหน้าเข้ากลางหว่างขา ส่งลิ้นขึ้นปาดเลีย“อ่า เจ้า อ่า ท่านเจ้าอาวาส นี่มันอะไรกัน”กายหญิงสูงศักดิ์สั่นเทิ้มยามลิ้นเล็กกว่าของอาจื่อปาดเข้าร่องแหย่ลึก เจ้าอาวาสยืนด้านหลังกอบเต้าขยำลงแรงลิ้นตวัดเลียใบหู“อืมมม นมเจ้าใหญ่ตึงมือ เจ้าจะสุขสมยิ่งเชื่อข้า”หวังเฟยไม่อาจกลั้นเสียงร้องตนเองได้ เปล่งตะโกนยามนิ้วเล็กล้วงเข้าโพรงสวาทลิ้นปาดตวัดถี่รัว มือหยาบนักพรตตะโบมบีบคลึงแรง ทั้งบี้หัวนมก้มลงมองอีกครั้งเห็นอาจื่อครอบปากอมดูดท่อนใหญ่นักพรตจนแข็งโด่ แล้วหันมาปาดเลียร่องสวาทสลับกันไป ดูแล้วรู้ได้เลยว่าคนทั้งคู่ทำเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วนร่างไร้แรงขัดขืน ตัณหาราคะจากลิ้นเล็กของอาจื่อทำให้หวังเฟยกระหายอยากยิ่งขึ้น หลั่งน้ำไหลลงอาบต้นขา ภาพด้านล่างยามนักพรตสาวเอาปากครอบหั
20~ อารามเต๋าห่างไกลยิ่งแสงรำไรจากฟากฟ้ายามเช้ามืดสาดส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กรถม้าเข้ามายังภายในที่เย็นเฉียบจากไอหนาวหวังเฟยโอบเตาอุ่นแนบอก ดวงตาแม้แสบร้อนจากไอน้ำรื้นขึ้นยามนึกถึงชินอ๋องผู้ซึ่งยามค่ำคืนมักคลุกตัวอยู่แต่หอนางโลมจนเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์หนาหูผ้ายันต์ผืนนั้นคงไม่ได้ผล นับจากวันที่ลอบเข้าไปวางผ้า ชินอ๋องไม่แม้แต่มองหน้าจนตัวนางเองหวาดหวั่นกายสาวต้องการโหยหากายบุรุษเช่นกัน ผิวเนื้อสะท้านไหวยามนึกถึงสัมผัสของบุรุษเพศ โดยเฉพาะเจ้าอาวาสร่างกำยำหนุ่มแน่นผู้นั้น“ถึงแล้วเจ้าค่ะหวังเฟย”รถม้าหยุดลงเมื่อเข้าสู่เขตอารามเงียบสงัดกลางป่าเขา เพลานี้แม้แต่นักพรตหญิงยังมิออกนอกอาคารมากวาดลานด้วยลมหนาวพัดแรงยิ่งร่างอวบอิ่มขาวโพลนสวมชุดสีขาวราวต้องการมาแสวงบุญก้าวลงจากรถม้า“ไปเรือนด้านหลัง ให้รถม้าไปหาที่พักแถวนี้ สามวันค่อยกลับมา”“สามวันเลยหรือเจ้าคะ”“ไป”“จะ เจ้าค่ะ”อาฟางเดินกลับไปยังรถม้าแจ้งให้ออกจากอารามแห่งนี้ไปแล้วกลับมาใหม่อีกสามวันให้หลัง พร้อมยื่นเงินให้จำนวนหนึ่ง กำชับปิดปากให้สนิทร่างอวบอิ่มของหวังเฟยเดินไปตามทางเดิมคราวที่แล้วจนถึงเรือนที่พักด้านหลัง ยังไม่เห็นนักพ
19~ NC**เซียวลู่หลาน“อื้อ หยุดนะชินอ๋อง”เซียวลู่หลานไม่ต้องลืมตาขึ้นมองก็รู้ได้ทันทีว่าบุรุษที่เอามือมาลูบเนื้อตัวตรวจดูไอร้อนเป็นใคร“เห็นซูหนี่บอกว่าเจ้านอนมาทั้งวัน”“แค่ยังเหนื่อย ถ้าขืนท่านยังวอแวข้าอีก ข้าก็คงเหนื่อยยิ่งขึ้น ทราบเช่นนั้นแล้วกลับไปเสียเถิด”บุรุษหน้าหนาไม่ยอมไปไม่พอ ยังหัวเราะออกมาเปิดผ้าห่มแล้วลงไปนอนด้วยกัน“พอตั้งครรภ์เจ้าก็อารมณ์เปลี่ยนแปรเช่นนี้ ไม่รู้ว่าหญิงอื่นเป็นเช่นเจ้าหรือไม่”เซียวลู่หลานยิ่งแปรปรวนจากธาตุไฟในร่างกายของหญิงตั้งครรภ์ เมื่อได้ยินคำว่าหญิงอื่นยิ่งให้กราดเกรี้ยว“หยุดนะ! ท่านลงไปจากเตียงข้า ไปหาหญิงอื่น ไปทำหญิงอื่นตั้งครรภ์เป็นไร”มือแกร่งโอบร่างเล็กดึงเข้าหาตัวโน้มหน้าลงใกล้ชะโงกมองดวงตาที่หลับแน่นแต่คิ้วขมวดมุ่น“ข้าจักไปหาหญิงอื่นได้เช่นไร หลานเอ๋อร์ ลูกข้าอยู่ในท้องเจ้า”พรึบ!!“ขืนท่านยังพูดมากเยี่ยงนี้ ข้าจักไม่ต้องรับท่านอีกแล้ว ซิงเยียน ซิงเยียน!! จื่อรั่ว เนี่ยนเจิน!! ไปไหนกันหมด! มาเอาอ๋องหน้าหนาออกไปจากห้องข้า”“ฮ่า ฮ่า หลานเอ๋อร์ หลานเอ๋อร์”ชินอ๋องรวบร่างขึ้นนอนบนอกกดท้ายทอยลงจนปากเล็กถูกครอบครองด้วยปากหนากว่า มือล้วงเข้าส







