4~ จวนชินอ๋อง

4~ จวนชินอ๋อง

จวนชินอ๋อง ใหญ่โตโออ่ากว้างขวางยิ่ง แม้เป็นเพียงจวนนอกวังตั้งห่างออกจากเมือง อาณาเขตกว้างใหญ่แม้เข้ามายังรั้วหน้าด้วยรถม้าแล้วยังใช้เวลาเดินทางถึงหนึ่งเค่อ[1]

“นายแม่เจ้าค่ะ จวนชินอ๋องใหญ่โตยิ่งนัก”

เซียวลู่หลานผินหน้ากลับมาจากหน้าต่าง มองใบหน้างดงามราวดอกท้อของซูหนี่[2] สวยงามสมชื่อ คิ้วโก้งราวปีกผีเสื้อ แต่งแต้มฮวาเตียนกลีบดอกเหม่ย ปาดขอบตาตวัดเฉียงขึ้นราวหงส์ ริมฝีปากแดงชาด

“กลัวหรือไม่”

“ไม่เจ้าค่ะ”

“เจ้าโกรธข้าหรือไม่ซูหนี่ ค่ำนี้เจ้าต้องสละพรหมจรรย์”

“ไม่เจ้าค่ะ นายแม่มีพระคุณต่อซูหนี่ยิ่งนัก หากไม่ได้นายแม่แล้ว ชีวิตข้าคงต้องถูกขายทอดตลาดต่อไปเรื่อยอยู่ดี ไม่ช้าเร็วพรหมจรรย์นี้คงถูกกระชากไปโดยที่ข้ามิยินยอม”

นายแม่ยิ้มรับ แม้ว่านางอายุสิบเก้าปีซึ่งถือว่าอายุมากแล้วสำหรับหญิงสาววัยออกเรือน แต่รูปร่างยังอรชร ทั้งดวงหน้ากลมมนงดงามเกลี้ยงเกลา งดงามยิ่งกว่าสาวเลอโฉมในหอแดงคณิกาอันดับหนึ่งเสียอีก

“ยานี้จะทำให้ทูตเกินกำหนัดแรงกล้า หากเจ้ามิอาจรองรับแรงตัณหาของชายซีเป่ยผู้นั้นได้ ขอให้ตะโกนเรียก ชินอ๋องเตรียมคนไว้แล้ว”

“เจ้าค่ะนายแม่ ข้าอยู่หอนางคณิกามานานตั้งแต่เด็ก เห็นเรื่องราวกามาเสพสมมิขาดทุกวี่วัน นายแม่มิต้องเป็นห่วงข้าเจ้าค่ะ”

“เมื่อเสร็จการ ชายซีเป่ยจะหมดแรงหลับไปในทันที เจ้าจงเร่งหยิบแผนที่ออกมา เมื่อคัดลอกเรียบร้อยชินอ๋องจะนำกลับไปเก็บที่เดิม ส่วนเจ้ากลับออกมาได้เลย ข้ารอเจ้าอยู่ไม่ไปไหน”

“เจ้าค่ะ”

เพียงไม่นานรถม้าวนมาถึงลานกว้างด้านหน้าจวนทางเข้า รถเทียมม้าหรูหรามากมายจอดเรียงรายแสดงถึงแขกในงานสูงศักดิ์

“วันนี้แขกมากเหลือเกิน ชินอ๋องจัดการแสดงมาจากในวัง การร่ายรำของซีเป่ย เอาใจทูตผู้นั้น”

“นายแม่เจ้าค่ะ ชินอ๋องนี่เป็นบุคคลสำคัญของทางราชสำนักใช่หรือไม่เจ้าค่ะ”

“ชินอ๋องเป็นอ๋องจากจักรพรรดิองค์ก่อนหน้า เป็นพระอนุชาในองค์จักรพรรดิเสด็จพ่อของจักรพรรดิปัจจุบัน เจ้างงหรือไม่”

“ไม่เจ้าค่ะ แล้วเหตุใดถึงยังอยู่ได้เจ้าค่ะ ในประวัติศาสตร์เรามักไม่ใคร่พบ”

“มักถูกสำเร็จเสียทั้งหมดใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ”

“เพราะองค์ปัจจุบันจำต้องพึ่งพาชินอ๋อง ซึ่งมีกำลังทหารในมือ ทั้งข่าวสาร และยังหวังเฟย เป็นถึงน้องสาวของจักรพรรดิ”

ซูหนี่เดินตามหลังนายแม่แห่งหอเฟินเย่ว ลอบสังเกตจวนหลังใหญ่แบ่งอาณาเขตชัดเจนทั้งดูเป็นระเบียบยิ่งกว่าจวนใดที่เคยได้ไป แม้กระทั่งจวนของขุนนางระดับสูงก็ตามยังไม่ดูยิ่งใหญ่และคงความเรียบร้อยสงบเช่นนี้

“แม่นาง ใช่มาจากหอเฟินเย่ว ใช่หรือไม่”

เซียวลู่หลานพยักหน้ารับ มองชายร่างสง่าหากแต่สูงวัยราวปลายสี่สิบ สวมชุดพ่อบ้านสีเข้ม รูปร่างกำยำ คงมิใช่พ่อบ้านธรรมดา

“เชิญทางนี้ขอรับ”

ระหว่างทางเดินทอดยาวทำจากระเบียงไม้ เชื่อมอาคารแต่ละหลังเข้าไว้ด้วยกัน ตรงกลางเป็นสวนดอกไม้นานาพรรณ ทั้งน้ำตกจำลอง ลำธารที่ไหล่มาจากผาทางด้านหลังจวน

เสียงดนตรีขับขาน เสียงสรวลเสเฮฮาของชายจำนวนมาก ทั้งเสียงหญิงสาวที่ทางชินอ๋องจัดเตรียมมาโดยเฉพาะ

“มากันแล้ว มาเข้ามา”

ชินอ๋องส่งเสียงเร่งรัดเมื่อเห็นเซียวลู่หลาน บุคลิกผิดไปจากปกติ ดูคล้ายเสแสร้ง เซียวลู่หลานลอบสบตาก่อนเบือนหน้าหนีเมื่อมองเห็นหวังเฟยนั่งอยู่ด้านข้างคอยคีบอาหารให้

งานเลี้ยงดูท่าเริ่มมาสักพักแล้ว ขุนนางบางคนออกอาการเมาสุราเห็นได้ชัด ล้วงควักสาวงามไม่อายใคร

“เจ้ามาช้าเย่วชิง ดูสิทุกคนรอเจ้ากับซูหนี่จนเมามายกันหมด มิทันได้ท่องกาพย์กลอน”

“ขออภัยเจ้าค่ะ เป็นหญิงงามออกงานสำคัญต้องหมั่นดูแลร่างกายให้งดงาม สะอาดหอมกรุ่นจนเผลอหลงลืมเวลาไปบ้าง”

“ถ้าเช่นนั้น ซูหนี่จงให้ความสำราญแก่ท่านทูตซีเป่ยเถิด ส่วนเจ้ามีหน้าที่รินเหล้าให้แก่ข้า”

สองสาวคณิกาย่อกายนอบน้อมลงครึ่งส่วนก่อนที่ซูหนี่จะเดินไปนั่งข้างทูตซีเป่ยตามมือที่ผายออกของชินอ๋อง

ส่วนเซียวลู่หลานย่อกายคำนับหวังเฟยและหรูเหรินของชินอ๋อง ขยับกายงดงามเคลื่อนนั่งลงขั้นล่างที่ต่ำกว่าข้างขวาชินอ๋อง

“สุราวันนี้หอมนัก เจ้าลองชิมดูเย่วชิง ไปเอาจอกเหล้ามาให้นาง”

เซียวลู่หลานรับจอกสุราจากคนรับใช้ชายร่างกำยำ เพียงชำเลืองมองยังทราบว่าเป็นบุรุษเก่งยุทธิ์

“ค่ำนี้ดูท่านสำราญใจนะเจ้าค่ะ”

“แน่นอน วันนี้วันมงคล ทูตซีเป่ยมาเยือนถึงเมืองฉางอาน เราเจ้าของบ้านต้อนรับด้วยอารมณ์แจ่มใสยิ้มแย้ม จึงนับว่าเป็นสิ่งถูกต้อง หรือเจ้าว่าไม่ใช่”

“เจ้าค่ะ แน่นอนว่าวันนี้เป็นวันมงคล เพียงแต่รอยยิ้มของท่านกว้างกว่าทุกคราที่เคยเห็น”

หวังเฟยนั่งด้านซ้ายฟังแล้วตงิดใจ นางรับรู้มานานแล้วว่าชินอ๋องมักไปหอนางโลมแห่งนี้มาเนิ่นนานก่อนรับนางเข้ามาเป็นหวังเฟย แต่นางมิเคยเห็นใบหน้าแท้จริงของเจ้าของหอคณิกา พอได้ยลโฉมงดงามพลันเกิดความริษยา

“ยามปกติชินอ๋องมักยิ้มสำราญเช่นนี้เป็นเดิมอยู่แล้ว อาจเป็นเจ้าเองที่ไม่ค่อยได้เห็น”

เสียงเล็กแหลมแทรกขึ้นระหว่างการสนทนาหยอกเย้าของชินอ๋องและเจ้าของหอชื่อดัง จนใบหน้าเล็กหวานยิ้มอ่อนลงเอ่ยตอบด้วยความนอบน้อมถ่อมตน

“คงเป็นเช่นนั้นจริงเจ้าค่ะหวังเฟย ข้าเป็นเพียงหญิงคณิกา ไหนเลยจะบังอาจเทียมตัวเสมอเท่ากับชินอ๋อง ขอโปรดชินอ๋องให้อภัยข้าที่พูดจาไม่ทันระวัง”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร วันนี้วันดี พูดคุยสนุกสนานหยอกล้อกันบ้างเป็นเรื่องปกติ หวังเฟย เจ้าเองก็ปล่อยวางบ้าง นางก็แค่หญิงหอนางโลม”

ใบหน้าคมเข้มแม้ยิ้มแย้ม ตัวเอนเอียงไปหาหวังเฟย โอบลำแขนเข้าเอวหวังเฟยกระเซ้าเย้าแหย่ หากแต่เซียวลู่หลานรู้ว่านั้นเป็นเพียงโฉมหน้าปลอมที่ชินอ๋องมีไว้เคลือบใบหน้าเท่านั้น

ดวงหน้าหล่อคมคาย คิ้วกระบี่ จมูกโด่งเป็นสันและริมฝีปากบางกระจับ ดวงหน้านี้มักครุ่นคิดและยิ้มมุมปาก พูดจาแต่ละคำล้วนไตร่ตรองแยบยลด้วยแผน

“เจ้าค่ะ น้องเองต้องขออภัยท่านพี่ที่ขัดความสำราญ เชิญแม่นางเย่วชิงทำหน้าที่ของตัวเถิด”

“เจ้าค่ะหวังเฟย”

[1] 15 นาที

[2] หญิงผู้เลอโฉม