09

“มาแล้วครับพี่วินนี่” ร่างสูงเดินเข้ามาวางถ้วยข้าวต้มลงบนโต๊ะลิ้นชักที่ถูกจัดวาง

ข้าวของจนกลับสู่สภาพเดิมยกเว้นก็แต่กรอบรูปเท่านั้นที่ปราศจากกระจกใสปิดทับ

วินตาพยายามยันกายขึ้นนั่งด้วยตนเองแต่ก็ต้องพึ่งแรงของร่างสูงช่วยประคองอยู่ดี ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ผู้หญิงอย่างเธอจะได้รับการดูแลถึงเนื้อถึงตัว แต่เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ท่าให้เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมาเธอกลับรู้สึกเจ็บปวดใจมากกว่าจะซาบซึ้ง หากอีกฝ่ายไม่ทำร้ายเธอจนมีสภาพเช่นนี้ เธอก็คงไม่ป่วยจนต้องให้อีกฝ่ายมาดูแล

จาริลตักข้าวต้มขึ้นมาเตรียมจ่อปากให้อีกฝ่ายทาน แต่วินตายังคงลังเล เธอก้มมองดูมือที่ไร้เรี่ยวแรงของตนก็ต้องถอนหายใจเบาออกมาอย่างปลงตก เธอไม่ชอบใจเท่าไรนักที่ต้องอยู่ในสภาพจำยอมเช่นนี้

คนป่วยทานข้าวต้มต่อได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นก็ต้องบอกปัด จาริลที่ไม่อาจขัดใจอะไรอีกจึงทำได้เพียงแค่วางช้อนลงแล้วส่งยาลดไข้กับยาแก้ปวดไปให้ ฝ่ายคนป่วยรับมัน

มาแล้วกลืนลงไปพร้อมกับน้ำดื่ม หลังจากนั้นก็เอาแต่นั่งนิ่ง ไม่ยอมสบตาจาริลและไม่พูดอะไรเลยสักคำ นานจนคนมองทนไม่ไหวจึงต้องเอ่ยปากเพื่อทำลายความเงียบนี้เสียเอง

ชายหนุ่มอยากใช้โอกาสนี้พูดคุยกับรุ่นพี่ถึงเรี่องราวที่เกิดขึ้น แต่ถึงกระนั้นเขา

ก็ยังรู้สึกกลัว กลัวว่าบางคำพูดจะยิ่งตอกย้ำและทำร้ายรุ่นพี่ให้เจ็บปวด

“ผม....”

วินตายังคงนิ่งเงียบ แม้จะได้ยินเสียงของอีกคนแต่เธอกลับไม่ได้พิศวาทอยากจะฟัง เพราะเธอเหนื่อยเกินกว่าจะเอ่ยห้ามอะไรในตอนนี้จึงได้ปล่อยให้เสียงของจาริลเอ่ยต่อไปอย่างที่เขาต้องการ แม้ว่าใจของเธอยังไม่พร้อมจะรับฟังถ้อยคำจากเขาเลยก็ตาม

“ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้าย แต่ผมไม่อยากให้พี่เกลียดผม ถ้าจะมีวิธีไหนทำให้พี่ยอมยกโทษให้ บอกผมเลย ผมจะทำทุกอย่าง”

“เราเลิกคุยกันสักพักเถอะ”

“……….”

“อย่าเข้าใกล้พี่เกินกว่าสองเมตร”

“……….”

“จริงๆ แล้ว... พี่แทบไม่อยากเห็นหน้าน้องด้วยซ้ำ แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ สุดท้าย เราก็ต้องอยู่ด้วยกันในบ้านหลังนี้ แต่พี่น่ะ คงให้อภัยตอนนี้ไม่ได้จริงๆ ...”

“พี่วินนี่...” จาริลครางชื่ออีกฝ่ายด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจอย่างที่สุด

เขาทำให้รุ่นพี่เจ็บปวดเพราะเรื่องเลวร้ายที่เขาทำ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นทุกขณะ เขาทั้งเจ็บปวดและสงสารรุ่นพี่จับใจแต่ลำพังเพียงความรู้สึกของเขาหรือจะเทียบกับสิ่งที่รุ่นพี่สูญเสียไปได้ แม้เขาจะจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้เลยแต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังมีความสุขกับใครบางคนแค่ไหน และร่องรอยที่เห็นบนร่างกายของรุ่นพี่ทั้งหมดนั้นก็ยืนยันให้รู้ว่าเขาได้รุนแรงกับอีกคนมากเพียงใด

รุ่นพี่คงเจ็บปวดกับเรื่องนี้มาก เจ็บจนแม้แต่เขาเองก็อยากจะให้เกลียดเขาไปเลยด้วยซ้ำ แต่จาริลรู้ดีว่าตนเองคงทนถูกเกลียดไม่ได้ ยิ่งเป็นวินตา ผู้หญิงผู้เป็นเหมือนครอบครัวของเขา

เขายิ่งทนไม่ได้

“ถ้าพี่ไม่อยากอยู่ใกล้ผม ก็ได้ครับ ผมจะอยู่ให้ห่างจากพี่ แต่ไม่ใช่วันนี้ ไม่ใช่ตอนพี่กำลังป่วยอยู่แบบนี้”

และทันทีที่จาริลพูดจบ วินนี่ก็ส่ายหน้า หญิงสาวปฏิเสธคำขอของรุ่นน้องเพราะไม่อาจทนอยู่ใกล้กับชายที่ทำร้ายเธอได้ แต่ร่างสูงก็ยังจะฝืนเอ่ยขอทั้งที่รู้ว่าจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดแต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยโอกาสครั้งนี้ให้ผ่านเลยไปโดยที่ตนไม่ได้รับผิดชอบต่ออีกฝ่าย เพราะรุ่นพี่กำลังอ่อนแอและจำต้องมีคนดูแล จาริลจึงไม่อยากให้ใครมาทำหน้าที่นี้ไปมากกว่าเขา

“ขอแค่วันนี้ถึงคืนนี้เท่านั้น นะครับพี่วินนี่...”

“จาริล... พี่...”

“นะครับ ผมขอร้องพี่”

นัยน์ตาที่สั่นคลอนและน้ำเสียงที่สั่นเครือของจาริลทำให้คนฟังนึกเห็นใจและไม่อาจทำใจแข็งกับชายหนุ่มได้ต่อไปอีก เธอรู้ดีว่าความรู้สึกที่อยู่ภายใต้ใบหน้าเศร้า

โศกนั้นเป็นอย่างไร และรู้ดีว่าถ้าเธอบอกปัดความช่วยเหลือจากรุ่นน้อง จาริลคงจะรู้สึกได้ถึงความเกลียดชัง

แต่เธอยังไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น

ไม่ควรเลยที่อีกฝ่ายจะเข้าใจผิด และคิดว่ากำลังถูกเธอเกลียด...

“...อืม”

จาริลดีใจมากที่ได้ยินเช่นนั้น เขายิ้มเฝื่อนกับตัวเองพลางลุกมายืนข้างเตียงก่อนจะยกถาดวางแก้วน้ำและถ้วยข้าวต้มที่คนป่วยทานเหลือนำออกไปเก็บ แต่ไม่ทันที่ร่างสูงจะก้าวไปถึงจุดหมาย บานประตูห้องนอนก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมด้วยสมาชิกทุกคนของบ้านหลังนี้

วินตาหันไปมองเหล่าคนคุ้นเคยที่เดินกรูเข้ามาก็เริ่มรู้สึกกังวลใจ ทั้งที่ยังไม่พร้อมจะเจอหน้าใครเลยทั้งนั้น แต่ด้วยอาการป่วยของเธอคงเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ทุกคนตามเข้ามานั่งห้อมล้อมอยู่ข้างเตียงแบบนี้

หญิงสาวเบนสายตากลับไปยังรุ่นน้องที่ชะโงกกายอยู่หน้าประตูห้อง ก่อนจะส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้จาริลก้าวเดินออกไปก่อน วินตาก็แค่ไม่อยากให้ใครเอะใจสงสัยหรือดึงจาริลเข้ามาอยู่ในวงสนทนาตอนนี้ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจความประสงค์ของเธอเลย เพราะพอเสร็จจากการนำภาชนะไปเก็บที่ห้องครัวแล้ว จาริลก็พาร่างของตัวเองกลับมาเผชิญหน้ากับเธอและทุกคนอีกครั้ง นั่นทำให้วินตายิ่งรู้สึกอึดอัดจนแทบไม่อยากเอ่ยคำพูดใดออกมาอีก

แต่ก็นั่นแหละ คำโป้ปดของเธอ คงฟังดูเข้าท่ากว่าคำพูดของจาริลเป็นไหนๆ