08

“พี่วินนี่! พี่วินนี่! พี่วินนี่! ตื่นสิ พี่วินนี่!” จาริลร้อนใจจนต้องจับใบหน้าของรุ่นพี่เพื่อปลุกให้ได้สติฟื้นตื่น ทว่ารุ่นพี่กลับไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด

ชายหนุ่มร้องไห้ น้ำเสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อเรียกชื่ออีกคนมากเท่าไรแต่ฝ่ายนั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นจาริลจึงตัดสินใจตบแก้มทั้งสองข้างของ

หญิงสาวเพื่อปลุกอีกฝ่าย และการกระทำครั้งนี้ได้ผล

วินตาลืมตาขึ้นเพราะสัมผัสจากฝ่ามือของจาริล

“พี่วินนี่” จาริลเรียกชื่อของคนที่ทำให้ใจเขาเต้นแรงด้วยความกลัวอีกครั้ง นัยน์ตาจ้องมองใบหน้าของคนที่กุมชะตาชีวิตของเขานับจากนี้ พลางคิดว่าตนเองคงทำสิ่งใดไม่ได้เลยนอกจากรอรับบทลงโทษสำหรับความผิดที่กระทำ

“ผมขอโทษ ผมขอโทษครับพี่วินนี่”

คำพูดประโยคนั้นทำให้วินตาร้องไห้

ร่างบางรีบเบือนสายตาไปมองที่อื่นแทนใบหน้าเศร้าของรุ่นน้องก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมามากกว่านี้

เธอไม่อยากเห็นหน้าจาริลเลยแม้แต่นิดเดียว

“พี่วินนี่... ผมขอโทษ ผมขอโทษจริงๆ ครับ ผมขอโทษ”

“ไปซะ ออกไป”

“พี่วินนี่...”

“ออกไป” วินตาหันกลับไปสบสายตากับจาริลอีกครั้ง และครั้งนี้เธอเลือกที่จะไม่หลบเลี่ยงสายตาจากร่างสูง เธอเพียงอยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอจะยิ่งเจ็บปวดแค่ไหน

หากต้องทนเห็นหน้าอีกฝ่าย

“พี่จะด่าผมยังไงก็ได้ จะตบตีผมผมก็ยอม ถ้ามันจะทำให้พี่ยกโทษให้ผม พี่ทำผมเลย ผมยอมทุกอย่าง” จาริลดึงแขนของวินตาใต้ผ้าห่มออกมาจับมันตบตีลงบนตัวของเขา แต่หญิงสาวกลับสะอื้นไห้หนักขึ้น นั่นยิ่งทำให้จาริลรู้สึกผิดจนร้องไห้ตามไม่หยุด

มือหนาที่จับแขนของร่างบางไว้เปลี่ยนไปจับมือขาวซีดด้วยมือทั้งสองข้างเสมือนคนกำลังอ้อนวอน และจาริลกำลังทำเช่นนั้น เขาไม่สนว่าผลลัพธ์ของมันจะเป็นอย่างไร แม้สุดท้ายแล้วจะไม่ได้รับการให้อภัย แต่เขาก็ตั้งมั่นว่าจะไม่ทำให้รุ่นพี่เสียใจอีก

“พี่พูดอะไรกับผมบ้างสิ”

“ฮึก... ออกไปจาริล ออกไป...”

“พี่วินนี่...”

“ออกไปให้พ้น ออกไป!” วินนี่แผดเสียงและพยายามดึงมือของตนเองให้หลุดออกจากสองมือของรุ่นน้องแต่ก็ไม่สำเร็จ ในเมื่อเรี่ยวแรงทั้งหมดในยามนี้มันช่างน้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับตัวเธอในยามปกติ

“อย่ามายุ่งกับพี่ เอามือของน้องออกไป”

ได้ยินดังนั้นจาริลก็ยอมปล่อยมือออกจากวินตาทันที หากนี่เป็นสิ่งที่รุ่นพี่ต้องการ เขาจะทำให้ ถ้าไล่ให้เขาไปไกลๆ เขาก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตามความต้องการของอีกฝ่าย

ต้องทำถ้าไม่อยากถูกเกลียดไปมากกว่านี้

“ผมไปก็ได้ ผมขอโทษนะ ผมขอโทษจริงๆ” จาริลกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล

เขาลุกขึ้นหันหลังปาดน้ำตาแล้วเดินตรงไปยังประตูห้อง แต่เพราะยังห่วงสภาพร่างกายของรุ่นพี่เขาจึงหันไปถามอีกฝ่าย ร่างสูงไม่อยากด่วนตัดสินใจทำทุกอย่างลงไปจนเผลอทำให้หญิงสาวไม่พอใจ เขาจึงเอ่ยถามวินตาขณะเปิดประตูห้องนอนทั้งที่ภายในใจนั้นยังไม่อยากก้าวออกจากห้องของอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ

“พี่จะให้ผมทำแผลให้ไหม?”

แต่วินตาไม่ให้คำตอบทั้งยังเบือนใบหน้าหนี

ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จาริลเห็นรุ่นพี่ร้องไห้เสียใจถึงขนาดนี้

หรือบางทีเขาอาจจะเคยเห็น... แต่เขากลับจำมันไม่ได้...

“พี่วินนี่... วันนี้หยุดเถอะ เดี๋ยวผมบอกทุกคนเอง”

“บอกอะไร...”

“บอกว่าพี่ป่วย พี่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เพราะผมจะไม่ให้ใครรู้เรื่องของเรา”

เพราะเรื่องราวเมื่อคืนนี้คือความทรงจำอันเลวร้ายของวินตา และเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตของจาริล

อะ”

ร่างหญิงสาวบิดเร้าด้วยความเจ็บปวดที่ปลุกเธอตื่นขึ้นจากนิทรา

ทำไมถึงเจ็บแผลอย่างนี้

วินตาค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แล้วมองไปยังท่อนขาของตัวเองก่อนพบกับสาเหตุที่ทำให้ความเจ็บปวดกำเริบ มันเป็นเพราะจาริลที่บังอาจเอามือคู่นั้นมาทำแผลให้กับเธอ

ไล่ออกไปแล้วไม่ใช่หรือ ยังจะแอบเข้ามาตอนที่เธอหลับ น่าหงุดหงิดเหลือเกิน

“ขอโทษที่ทำให้ตื่นนะ ผมพยายามทำให้เบามือมากแล้วจริงๆ ไม่เป็นไรนะ ตอนนี้ทำแผลเสร็จแล้ว”

วินนี่มองเห็นต้นขาของตัวเองที่พันด้วยผ้ายืดสีขาวเพียงครู่เดียวก่อนจะถูก

แทนที่ด้วยขากางเกงบานที่จาริลดึงลงมาปิดบาดแผลนั้นไว้ทำให้เธอรู้สึกหายห่วงขึ้นมาบ้าง ทั้งที่จริงแล้วเธอแทบไม่สนใจกับบาดแผลเหล่านี้เลย เพราะตั้งแต่ที่เลือดหยุดไหล เธอก็ไม่สนใจความเจ็บปวดใดใดในร่างกายอีก

“เสร็จแล้วก็ไปได้แล้ว จะนอน เปิดแอร์ให้ด้วย ร้อน”

วินตารู้สึกครั่นเนี้อครั่นตัวไปหมด ใจจริงแล้วเธออยากจะอาบน้ำเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ติดตรงที่ไม่มีแรงจะก้าวลงจากเตียง ท่อนขาและสะโพกของเธอปวดร้าวราวกับกระดูกภายในจะปริแตก

ผลจากการกระทำของคนใจร้าย ช่างสาหัสเหลือเกิน...

“ผมเปิดพัดลมเพดานให้แล้ว อย่าเปิดแอร์เลย พี่ยังมีไข้ ทานข้าวทานยานะครับ เดี๋ยวผมไปยกมาให้”

พูดจบอย่างรวดเร็วจาริลก็ลุกออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้คนที่นอนป่วยนิ่งไป

พร้อมกับคำเอ่ยห้ามที่เอ่ยออกไปไม่ทัน แต่ก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพูดมันอีก

แล้ว จาริลคงจะไม่หยุดพยายามทำดีเพื่อไถ่โทษ และวินตาก็ไม่ได้อยากรับหรืออยาก

ปฏิเสธมันทั้งสองอย่าง

เธอไม่ผิดหวังเลยกับการเห็นสิ่งที่อีกฝ่ายทำเพื่อรับผิดชอบต่อความผิด

เพราะว่าเธอไม่ได้คาดหวังมันมาตั้งแต่แรก ทั้งชุดที่สวมใส่ ทั้งผ้าปูที่นอนผืนใหม่ จาริลก็จัดการเปลี่ยนใหม่หมดโดยที่เธอไม่รู้ตัว อีกฝ่ายดูแลเรื่องนั้นในตอนที่เธอกำลังหลับ จนมันทำให้เธอเกือบยอมใจอ่อนและคิดว่าตนเองคงพอจะอภัยให้อีกฝ่ายได้ทว่าเธอก็รู้ดีว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้น

ตราบใดที่ฝันร้ายเมื่อคืนยังตามหลอกหลอนเธอ จาริลก็จะยังไม่ได้รับการให้อภัยเด็ดขาด