บทที่ 1 หมาหยอกแมว

07.30 น.

ความวุ่นวายบนถนนในช่วงเช้า เสียงแตรและเสียงเครื่องยนต์ดังเป็นระยะจนกลายเป็นเรื่องปกติของชีวิตในตัวเมือง ผู้คนบนสะพานลอยเดินสวนกันไปมา...แต่เราไม่อาจรู้ได้ว่าใคร

คือคน

หรือใคร

คือผี

"ฮึก...ฮือ" ฉันหันไปมองต้นเสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนเดิม...จากนั้นเธอก็จะทำตามกิจวัตรเดิมคือการกระโดดสะพานลอยในเวลาเดิมที่ตายไป

ฉันไม่อยากให้นี่เป็นเรื่องปกติมากนัก แต่นั่นคือวัฏจักรของผี และจะวนเวียนไม่จบสิ้น ครั้งแรกเห็นฉันอาจจะตกใจ...แต่ตอนนี้ชินแล้วล่ะ

"พอลืมใส่แว่นก็เอาเลยนะ เริ่มวันใหม่ดีสุด ๆ ไปเลย" ฉันบ่นกับตัวเองอย่างเอือมระอา แว่นที่ใส่ประจำอยู่ในกระเป๋าเพราะรีบมากจนลืมเอาออกมาสวม

ฉันหยิบแว่นกรอบหนาที่ทำพิธีลงอาคมอย่างดีออกมาจากกระเป๋าและสวมใส่ทันที การเป็นคนขี้ลืมก็แบบนี้ ชอบมานึกได้ตอนที่เกิดเรื่องไปแล้วเสมอ ได้มาเจอเรื่องดาร์กแต่เช้าก็ไม่ดีต่อสุขภาพจิตเท่าไหร่นัก

ฉันไม่ได้ต่างจากวิญญาณมากเท่าไหร่ เป็นนักศึกษามหา'ลัย ที่ไร้ตัวตนมาตลอด จืดจางจนคนในคลาสตกใจว่ามีฉันอยู่ในห้องด้วย หรือแม้แต่ผีก็ยังคิดว่าฉันเป็นพวกเดียวกันน่ะ

เกิดมาพร้อมความสามารถวิเศษที่มองเห็นผีได้ ซึ่งฉันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับพี่สาวอีกสองคนนักหรอก เห็นผีว่าหนักแล้ว...ยังต้องมาเห็นลางร้ายคนอื่นอีก หดหู่ใจสุด ๆ เหมือนถูกลงโทษจากสวรรค์ด้วยความสามารถพวกนี้

มันไม่ได้น่าทึ่ง...แต่มันดูแปลกแยกจนกลายเป็นตัวประหลาดต่างหาก

ใคร ๆ ก็อยากใช้ชีวิตปกติ การมีพลังพวกนี้เปรียบเสมือนมีคลื่นรบกวนอยู่รอบข้างให้หวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา

ใช้ชีวิตอยู่บนเส้นขนานระหว่างโลกของคนกับวิญญาณ

เดินลงจากสะพานลอยมาก็ถึงคณะรัฐศาสตร์ การเป็นคนจืดชืดมันไม่แย่หรอก ถึงไม่มีเพื่อนเป็นคน แต่ฉันน่ะก็มีเพื่อนเป็นผี อีกทั้งการสนิทกับตัวเองก็ไม่แย่แต่มันมีความสุขมากเลยต่างหาก ไม่ขวนขวายในสิ่งที่ไม่สำคัญมากนัก ฉันค่อนข้างจะปลงกับชีวิตพอสมควร

มนุษย์ถูกผูกรั้งด้วยหน้าที่

แต่วิญญาณถูกผูกรั้งด้วยความทุกข์

ฉะนั้นฉันจะไม่เป็นมนุษย์ที่ใช้ชีวิตแบบวิญญาณที่ถูกผูกรั้ง

สองขาเดินไปนั่งรอเวลาเรียนอยู่ที่สวนหลังคณะเพราะมันเงียบสงบและมีลมเย็น ๆ พัดผ่าน อีกทั้งยังรู้สึกดีจากต้นไม้ใบหญ้าและดอกไม้สวย ๆ อีก ถือว่าเป็นการเริ่มต้นวันใหม่ที่ดีเลยล่ะ ความสงบนี่แหละคือสิ่งที่ชีวิตฉันต้องการ

การไม่วุ่นวายกับคนอื่น

การไม่มีปัญหามาให้ปวดหัว

นี่แหละความสุขของชีวิต!

"เฉาก๊วย~ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ไออ้วนเอ๊ย! "ฉันก้มลงลูบหัวทักทายเจ้าแมวดำขนฟูด้วยความคิดถึง

เฉาก๊วยแมวดำตาแป๋วประจำคณะ ทั้ง ๆ ที่น้องน่ารักมากแต่คนในคณะไม่ค่อยเล่นกับน้องเท่าไหร่เพราะเชื่อว่าแมวตัวสีดำน่ะนำโชคร้ายมาให้ทั้ง ๆ ที่มันก็แค่ความเชื่อ

แม้แต่กับแมวก็ยังจะมีแสตนดาร์ด ฉันล่ะเหลือจะเชื่อกับมาตรฐานของสังคมที่หล่อหลอมมนุษย์ให้กลายเป็นตุ๊กตาบาร์บี้

ฉันอุ้มเฉาก๊วยขึ้นมา ส่วนน้องก็คลอเคลียฉันอย่างออดอ้อน...ทาสแมวแบบเนตราพัชร์ ละลายจนจะตายแล้วอะฮือออ! เริ่มต้นวันใหม่ได้ดีจริง ๆ วันนี้เป็นวันที่ดีจัง แค่ได้ลูบหัวแมวไปวัน ๆ ก็มีความสุขแล้ว ถึงจะอยากเลี้ยงแมวแค่ไหนแต่ก็ทำได้แค่ห้ามใจเพราะพี่สาวคนรองดันแพ้ขนแมวนี่ ทำได้แค่ปล่อยให้การเป็นมนุษย์ป้าที่เปิดฟาร์มแมวใช้ชีวิตกับแมวไปวัน ๆ ไร้ซึ่งคนรัก กลายเป็นความฝันไปก่อน

คนอย่างฉันไม่น่ามีแฟนหรอก ใครจะทนอยู่กับผู้หญิงประหลาดแบบฉันได้ล่ะ ชีวิตที่แสนจะน่าเบื่อและจืดชืด อยู่คนเดียวแบบนี้มันก็ดีแล้ว ไม่อยากเอาใจไปผูกกับใครให้ต้องรู้สึกเจ็บ

"ไปเล่นคลุกดินที่ไหนมาเนี่ย...เอ๊ะ..เพิ่งเห็น เมื่อกี้คาบแว่นใครมาน่ะ" คนความรู้สึกช้าและไม่ค่อยสังเกตอะไรอย่างฉันทำให้เพิ่งรู้สึกตัวว่าเมื่อกี้มันไม่ได้มาตัวเปล่า

เห็นแว็บ ๆ ว่าคาบแว่นของใครมาก็ไม่รู้แล้วปล่อยทิ้งลงพื้นก่อนจะเดินมาคลอเคลียกับขาฉันอีก อย่างกับโจรที่พอทำผิดก็มาอ้อนกลบเกลื่อน

ฉันเดินไปดูใกล้ ๆ ก่อนจะย่อตัวลงแล้วเก็บแว่นกรอบเหลี่ยมนั่นขึ้นมา เป็นรอยขีดข่วนอีกต่างหาก นี่ฉันจะต้องชดใช้คืนแทนเจ้าแมวดื้อนี่ไหม

"ขอโทษนะครับ ขอแว่นผมคืนหน่อย" น้ำเสียงนุ่มทุ้มตรงหน้าทำให้ฉันสะดุ้งตกใจ

ชายหนุ่มร่างสูงราว ๆ ร้อยเก้าสิบ ผิวขาว ตาคม ใบหน้าเหมือนลูกครึ่งจีน เพราะเขาดูตี๋มาก ดวงตาคมชั้นเดียว ผมสีดำแซมแดงสะดุดตา ทำเอาฉันละสายตาไม่ได้ไปครู่หนึ่ง

ปกติก็ไม่สนใจใครนะ แต่คนตรงหน้าหล่อเอาเรื่องเลย รู้สึกคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูกด้วยสิ ฉันรู้สึกคุ้นเคยเหมือนเคยเจอกันมาก่อน รู้สึกแปลก ๆ ทั้งที่ฉันจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร แววตาคมดุที่มองมาทำให้ใจฉันสั่นไหว

ภาพบางอย่างกลับฉายชัดขึ้นมาในห้วงความคิด

'ขอให้ชาติหน้า เราหมดเวรหมดกรรมต่อกัน ให้เราไม่ต้องพบกันอีกทุกชาติไป!'

'เนตร!ผมรักคุณ...เนตร..อย่าทิ้งผมเลย'

"คุณครับ"

"คะ! อ้อ! ขอโทษค่ะ นี่ใช่ไหมคะ" พอได้สติกลับมาฉันก็รีบยื่นแว่นตาของเขาคืนไปอย่างลนลาน

เขาจะคิดว่าฉันทำไหมเนี่ยT⁠-T เมื่อกี้ดันเหม่อไปนาน เพราะภาพแปลก ๆ ที่นึกถึงขึ้นมา

"แมวคุณเหรอ" เขาเหลือบมองเจ้าแมวอ้วนในมือด้วยสายตาคมดุก่อนจะเอ่ยถาม

ตายแน่...ไอเธอจ๋า

"ไม่ใช่ค่ะ เฉาก๊วยเป็นแมวในคณะเราเฉย ๆ ขอโทษแทนน้องด้วยนะคะ น้องไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ " ฉันกล่าวขอโทษแทนผู้ต้องหาตัวจริงที่ออดอ้อนคลอเคลียฉันอยู่ในอ้อมแขนอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

"แว่นผมเป็นรอย ผมตัดมาตั้งหลายพัน" เสียงของเขาเริ่มดุขึ้นจนฉันเริ่มหวาดกลัว

"...."

"แมวของคณะแล้วใครจะรับผิดชอบ"

"เป็นเยอะไหมคะ"ฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นคลอนพลางหลับตาปี๋ไม่กล้าเผชิญหน้า ภาพจินตนาการในหัวฉันเลวร้ายยิ่งกว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ทาสแมวแบบฉันทนเห็นเฉาก๊วยถูกทำร้ายไม่ได้! แต่จะให้ฉันชดใช้ค่ากรอบแว่นกับเลนส์คืนให้ก็คงเหนือบ่ากว่าแรง ราคาไม่ใช่ถูก ๆ นะ

คนอะไรหน้าก็ดุ เสียงก็ดุ ตัวอย่างกับยักษ์น่ากลัวชะมัดเลย! ใครก็ได้ช่วยด้วย! เขาจะทำร้ายฉันไหมเนี่ย