บทที่ 3 สนใจมานานแล้ว

แกร็ก!

ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของป๊าตามคำสั่งที่ท่านเรียกผมมาพบที่บ้านใหญ่

ครอบครัวเราผูกพันกับประเทศไทยมานาน คฤหาสน์หลังนี้เป็นของตกทอดของสะใภ้คนเก่าแก่ตั้งแต่เราเริ่มมาทำธุรกิจลงทุนที่นี่ อีกทั้งแม่ของผมยังเป็นลูกครึ่งจีน-ไทย ที่ไปเติบโตที่จีน

ครอบครัวที่มีหลายแม่แต่มีพ่อคนเดียวกัน มักจะมาพร้อมกับปัญหาภายในที่น่าปวดหัว ยิ่งตอนนี้พี่ชายคนโตก็เพิ่งเสียชีวิตไป ส่วนพี่สาวคนรองก็กลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ทำให้ลำดับการถูกวางตัวเป็นผู้นำตระกูลและความรับผิดชอบจึงตกมาที่ผม

และปัญหาที่ตามจริง ๆ คือ เสียงโต้แย้งของทายาทในตระกูลทั้งหมดต่างหาก

"ก่อเรื่องอะไรมา" น้ำเสียงเข้มที่เย็นชาเอ่ยถามทั้งที่เขาก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว

"แค่รำคาญพวกพูดไม่เข้าหู" ผมตอบตามความจริง

"อย่าทำตัวมีปัญหานะอันหลง ไม่อย่างนั้นจะไม่มีใครเคารพแก แกคือทายาทคนที่สามของตระกูล ถูกจับตามองทุกฝีก้าวจากคุณปู่คุณย่าท่าน"

"ครับ ๆ รับทราบ" ผมตอบส่ง ๆ ใครจะไปดีเท่าเฉินหลง ไอลูกแหง่นั่นล่ะวะ

"ถ้าแกยังทำตัวแบบนี้ฉันจะส่งแกไปอยู่ที่กวางโจวกับม๊าแก หรือไม่ก็เอาเรื่องเลว ๆ ของแกที่ทำกับฉันไปฟ้องหนิงลี่ให้สติแตกเล่น ๆ ซะ"

"ป๊าก็เก่งที่จะหาเรื่องมาขู่ผมเหมือนกันนะ เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ จะตายวันพรุ่งก็ไม่รู้ ไม่งั้นคงไม่ต้องรีบหาผู้สืบทอดเร็วขนาดนี้ ก็ใช่สิ...คนอย่างป๊ากุมอำนาจไม่อยู่หรอก คุมคนของตัวเองให้อยูู่ดีไม่ว่าดียังไม่ได้ จนต้องมาระรานทำลายชีวิตคนอื่น " ผมยกยิ้มพูดกับท่านด้วยความใจเย็นก่อนจะเดินออกมาจากห้อง สบตากับบอดี้การ์ดที่คอยคุ้มกันเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มให้แล้วค่อยเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองราวกับเมื่อครู่ไม่ได้มีปากเสียงอะไรกับป๊าในห้อง

ไม่ว่าจะอยู่กับใคร ผมก็จะเป็น หยาง อันหลง ทายาทตระกูลหยางและตระกูลหลี่ อยู่ในจุดสูงสุดที่มีแต่คนรอคอยวันที่ผมตกลงมาเพื่อกระทืบซ้ำ

ห้ามกลัว

ห้ามอ่อนแอ

ห้ามแพ้

เพราะเราเป็นทายาทตระกูลใหญ่

เกิดมาในครอบครัวใหญ่...แต่เติบโตมาด้วยตัวคนเดียวอย่างเคว้งคว้างและโดดเดี่ยว

เมื่อไหร่เขาจะกลับเซี่ยงไฮ้ก็ไม่รู้ บางทีที่พี่เฟยหงไม่รีบตื่นขึ้นมาอาจเป็นเพราะไม่อยากรับรู้เรื่องราวอะไรพวกนี้อีกแล้ว 

คฤหาสน์หลังนี้เป็นของพี่เฟยหง พอพี่เฟยหงกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปป๊าก็ส่งลูกเมียคนที่สองเข้ามาอยู่ที่นี่แล้วอ้างว่าจะให้ดูแลพี่สาวผม 

ผมไม่สามารถทนอยู่ร่วมหายใจกับเศษสวะอย่างพวกมันได้ จึงได้ย้ายออกไปอยู่ข้างนอก

ผมเกลียด แล้วก็เกลียด!

อยากจะเหยียบสองแม่ลูกนั่นให้จมตีน

เกลียดมันจนไม่อยากหายใจร่วมกันบนโลกนี้

แค่ต่อยมันนิดหน่อย เฉินหลงมันก็ได้คะแนนความสงสารจากข้อความใส่สีตีไข่ของแม่มัน จนผมถูกป๊าเรียกไปคุยแบบนี้

พวกมันก็อยู่ได้แค่ใต้ตีน อยู่ได้แค่ใต้ปีกของ ผู้นำตระกูลหยางไปวัน ๆ

น่าสมเพชฉิบหาย

เพล้ง!

ความโกรธในใจมันพลุ่งพล่านจนผมอยากระบายออกมา และกระจกตรงหน้าคือสิ่งที่ผมเลือกจะลงกับมัน รอยร้าวและเศษเสี้ยวของมันกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น ไม่ต่างจากความรู้สึกในใจที่แตกสลายจนรู้สึกชินชาไร้ความเจ็บปวดและน้อยเนื้อต่ำใจ

หยดเลือดที่ไหลจากมือหลังมือไม่ขาดสาย หยดลงพื้นที่ละนิดจนเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยไร้ความรู้สึกเจ็บปวดใด ๆ

ผมเกลียดมัน เกลียดไอเฉินหลงและแม่ของมัน

ผมจะแย่งทุกอย่างที่มันต้องการให้หมด!ทุกอย่างของมันคือของผม

วันต่อมา

ควันบุหรี่จาง ๆ ล่องลอยไปสู่ท้องฟ้า เพราะความกังวลที่ติดค้างอยู่จึงทำให้ผมต้องหันมาพึ่งสารนิโคตินเพื่อช่วยให้ตัวเองรู้สึกผ่อนคลาย และมันก็ช่วยได้มาก

หลบหนีจากความจริง มาพักพิงกับสิ่งที่ช่วยทำให้สบายใจ ต่อให้เป็นเพียงชั่วคราวผมก็ภาวนาที่จะได้รับมัน เพียงเสี้ยววินาทีหนึ่งเท่านั้นผมก็ยินดี

บนดาดฟ้าของตึกเรียน ในช่วงเช้าแบบนี้ไม่มีใครขึ้นมา ผมจึงหลีกหนีความวุ่นวายมาหาความสงบ พอหมดมวลก็ปล่อยทิ้งลงพื้นแล้วใช้ปลายเท้าขยี้มันทิ้ง 

ผมหลับตารับลมเย็น ๆ ที่พัดโกรกใบหน้า บางทีถ้าผมกระโดดลงไปจากตรงนี้ก็คงไม่ต้องมาพึ่งบุหรี่แบบนี้ก็ได้

เพราะตึกบริหารกับรัฐศาสตร์อยู่ใกล้กันเมื่อลืมตาขึ้นมาทอดสายตามองลงไปที่ด้านล่าง ผมก็สังเกตเห็นหญิงสาวตัวเล็กในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทยาวถึงข้อเท้า ถักผมเปียสองข้าง สวมแว่นกรอบหนาเดินตามเฉาก๊วยแมวประจำคณะของเธอ

"เจอกันอีกแล้วแฮะพี่เธอ" กับคนอื่นผมไม่ได้เรียกคำว่าพี่ด้วยซ้ำ

แต่เพราะเนตราพัชร์ ผู้หญิงคนนี้น่ะแตกต่าง

เมื่อวานการเจอกันของเราคือเรื่องบังเอิญ แน่ล่ะว่าคนที่ไม่สนโลกแบบเธอไม่รู้หรอกว่าผมเป็นใคร ทั้งที่ชื่อผมดังในมหา'ลัยออกเสียขนาดนั้น

ดังในเรื่องอันธพาลต่อยตีเสียด้วย แต่ก็ดีเธอจะได้ไม่ตื่นตระหนกหนีผมไปมากกว่านี้  จะได้ทำตามแผนเดิมง่าย ๆ หน่อย

ถ้ามันสนใจผู้หญิงคนนี้ ผมก็จะไม่ยอมให้เธอตกเป็นของมันแน่

รู้ตัวอีกทีขาทั้งสองข้างก็พาตัวเองมายืนอยู่ต่อหน้ารุ่นพี่ตัวเล็กคนนี้เสียแล้ว เธอนั่งก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ม้าหินอ่อนอย่างเคร่งเครียด หนึ่งมือจับหนังสือ ส่วนอีกหนึ่งมือคอยลูบหัวเจ้าเฉาก๊วย ท่าทางของเธอดูปกติทั่วไปแต่กลับดูมีเสน่ห์จนไม่อาจละสายตาได้ มองใกล้ ๆ ก็น่ารักดี

"พี่เธอครับ ผมนั่งด้วยได้ไหม" ผมเอ่ยขอเป็นมารยาท เธอสะดุ้งตกใจน้อย ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผม

"อือ เอาสิ เดี๋ยวนี่ลุกให้"

"อยากนั่งด้วย ไม่ได้อยากนั่งคนเดียว"

"..." เธอเงียบแล้วพยักหน้าตกลง ผมจึงนั่งลงข้าง ๆ เฉาก๊วยที่นอนขดตัวอยู่

"ห้ามพูดอะไรแปลก ๆ แบบเมื่อวานนะ" เธอชิงพูดขึ้นมาก่อนด้วยท่าทีประหม่าแต่ผมก็ไม่ได้รับปากไป

ท่าทางขี้กลัวขี้ตกใจของเธอมันทำให้ผมรู้สึกชอบใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ยอมรับว่าตกใจที่จู่ ๆ เธอก็พูดสวัสดีใส่แล้ววิ่งหายไปเลย เป็นคนที่แตกต่างจากทุกคนจริง ๆ

อันที่จริง...ผมยอมรับก็ได้ ว่าเนตราพัชร์คือผู้หญิงที่ หยาง อันหลง สนใจมานานแล้ว