مشاركة

บทที่ 53 สามสหาย

last update تاريخ النشر: 2026-06-02 14:54:24

กลุ่มของเยี่ยอี้เฉินมักจะนั่งอยู่ด้วยกันที่โต๊ะไม้ที่โถงกว้างชั้นหนึ่งของหอสมุดหลวง ที่เก่าเวลาเดิม
استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق
الفصل مغلق

أحدث فصل

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 77 "อนุ" ทั้งสาม

    หน้าที่ของรองแม่ทัพ คือการดูแลช่วยเหลือ สนับสนุน และระวังหลังให้แม่ทัพครั้งหนึ่งรองแม่ทัพแห่งกองกำลังพิชิตเมฆาเคยเอ่ยแก่เฉินจางหย่งว่า “ท่านแม่ทัพ ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่เหลียวมองความงามของข้า”เฉินจางหย่งหันมองทางนาง ไม่พูดสิ่งใด ขณะนางส่งยิ้มจนตาหยีมาให้“ซึ่งผู้ที่เป็นเช่นท่าน หากมิใช่พระสงฆ์องค์เจ้าย่อมเป็นผู้มีรักมั่นต่อคนในดวงใจจนไม่เหลือดวงตาไว้เหลียวมองผู้อื่น” นางเอ่ย เว้นจังหวะและมองเขาด้วยแววตาอ่านยาก ก่อนจะเอ่ยเสริมว่า “ข้าดูแล้วท่านคงเป็นอย่างหลัง...ช่างน่าเสียดายที่ข้าอกหักทั้งที่ยังมิทันได้เริ่มเกี้ยวพาราสี”เฉินจางหย่งหรี่ตามองนาง แล้วเอ่ยอย่างไม่ใคร่พอใจนักว่า “เจ้าสมรสแล้วนะฟางเซียน”“สกุลข้าสตรีมีสามีได้ห้าคน ตอนนี้ข้ามีเพียงสาม ข้าชอบบุรุษรูปงามและท่านก็สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าผู้ใด จะเตะตาต้องใจข้าก็มิแปลก” นางกอดอกมองเขาพลางทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อย่างเกินจริง และเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มรำคาญ นางก็กลับมาแย้มยิ้มให้เขาอีกครั้ง “แต่ท่านสบายใจเถิด ข้าไม่ชอบแย่งของผู้อื่น และวันนี้ที่มาพูดคุยกับท่านเรื่องนี้ก็เพียงเพราะอย

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 76 ไม่ต่างจากสัตว์กลางคืนต้องหลบเร้นจากแสงตะวัน

    ชีวิตของเยี่ยอี้เฉินและเฉินจางหย่งพบจุดเปลี่ยนอีกครั้งในเวลาไม่ถึงหกเดือนนับจากจักรพรรดินีไป๋ขึ้นครองราชย์ทุกอย่างเกิดขึ้นในเขตพระราชฐานชั้นใน ณ ตำหนักเล็กที่มีไว้เลี้ยงดูไป๋เหลียนฮวาและเฉินอวี้ปีนั้นเฉินอวี้อายุสิบเอ็ดขวบ และองค์ชายไป๋เหลียนฮวาเพิ่งมีพระชนมายุได้เจ็ดชันษา เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นองค์ชายรัชทายาทไม่นาน เป็นในยามสายวันที่องค์จักรพรรดินีมีพระราชกรณียกิจนอกพระนครหลวง และพระนางเสด็จไปที่ใดที่นั่นย่อมมีเฉินจางหย่งติดตามอารักขาโมงยามประหลาดเขตพระราชฐานชั้นในวังเวงผิดวิสัย แต่ก็ช้านักกว่าคนในตำหนักเล็กจะเฉลียวใจถึงรอบตัวที่ผิดปกติ พวกเขารู้ตัวอีกทีคนกลุ่มหนึ่งก็ล้อมตำหนักไว้แล้วคณะของจักรพรรดินีไป๋เดินทางกลับนครหลวงทันทีที่ทราบข่าวการลอบสังหารองค์ชายไป๋เหลียนฮวาสิ่งที่รอทั้งคณะอยู่คือ เยี่ยอี้เฉินในสภาพปางตายไม่ได้สติที่สำนักแพทย์ อารักขาของตำหนักเล็กที่สิ้นชีวิตทั้งกอง นักบวชหญิงแซ่เฉินที่หมดลมหายใจไปกว่าครึ่ง ส่วนที่รอดชีวิตได้มาก็เจ็บสาหัส และเฉินอวี้และองค์ชายไป๋เหลียนฮวาที่ต้องศรพิษตำหนักเล็กเต็มไปด้วยร่องรอย

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 75 ศรพิษ

    คืนหนึ่งหลังถือเคล็ดเยี่ยอี้เฉินหัวเราะแก่เฉินจางหย่ง กล่าวว่า นี่คล้ายพวกเขามีบุตรสองคนไม่มีผิด และเฉินจางหย่งก็เห็นด้วยกับเขาเฉินจางหย่งแนบมือหยาบกับแก้มของเยี่ยอี้เฉิน เขามองชายหนุ่มอย่างแสนรัก ขณะอีกคนนอนตะแคงหนุนหมอนมองเขาตาวาววับและสองแก้มขึ้นสี และยามนิ้วโป้งแกร่งปาดข้างแก้มเป็นวงกลมอย่างเผลอไผล เยี่ยอี้เฉินก็หยีตาใส่เจ้าของมือแล้วซุกหน้าหนีกับหมอน ก่อนจะปล่อยให้เฉินจางหย่งลูบแก้มตนเล่นก่อนนอนมือเรียวเคลื่อนมาทับมือใหญ่บนข้างแก้ม“เฉินจางหย่งท่านเป็นอะไร” เยี่ยอี้เฉินถาม แล้วเฉินจางหย่งก็ได้แต่ตอบเขากลับไปว่า “ข้ารักเจ้า”เยี่ยอี้เฉินย่นจมูกเล็กน้อยแล้วกระเถิบกายเข้ามานอนอิงแอบหนุนหน้าอกแกร่งของเฉินจางหย่งเฉินจางหย่งวางคางเกยศีรษะสามีลอบดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรที่เยี่ยอี้เฉินมักใช้สระผม เขาปิดเปลือกตาลงและหัวเราะทุ้มต่ำเมื่อได้ยินเยี่ยอี้เฉินถามอย่างไม่จริงจังนักว่า “ท่านนี่นะ บอกข้าเช่นนี้ทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือ”“ไม่เบื่อ หรือเจ้าอยากให้ข้าเปลี่ยนคำ”“เปลี่ยนเป็นคำใด&

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 74 พิเศษยิ่งกว่าครั้งใด

    นักบวชบอกให้เยี่ยอี้เฉินเลี้ยงบุตรของตนและองค์ชายไป๋เหลียนฮวาด้วยกัน เฉินอวี้ได้สิ่งใด สิ่งนั้นย่อมต้องถวายแก่ไป๋เหลียนฮวาด้วย ของชิ้นใดใช้ร่วมกันได้ก็ให้ใช้ร่วมกัน และหากจะเรียกหาก็ต้องเรียกทั้งสองคนให้เขาเลี้ยงเหมือนเด็กทั้งสองเป็นเด็กคนเดียวกันแคว้นสีชาดกลางทะเลทราย ไม่ต่างจากหยาดโลหิตบนแผ่นทอง ทุกอย่างของแคว้นไป๋ประกอบไปด้วยสีแดงและทองคำ ตั้งแต่บ้านเมืองไปจนถึงราชวงศ์ไป๋เหลียนฮวามีประสูติการแก่พระมเหสีฉีผู้มีพระปีฬกา [1] รูปจันทร์เสี้ยวที่กลางพระอุระ องค์ชายทรงมีลักษณะมงคลของเชื้อพระวงศ์ไป๋ทุกประการทั้งพระเนตรทองคำ พระเกศาสีแดงอย่างสีชาด และพระพักตร์ประพิมพ์ประพายพระบิดาทรงประสูติมาท่ามกลางความรักของบุพการีและพระเชษฐภคินี และเป็นที่รักอย่างยิ่งของคณะนักบวช เมื่อทรงมีกำเนิดใต้ฤกษ์มหาบุรุษไป๋เหลียนฮวา...มหาบุรุษที่ดินแดนต้าซิงรอคอยเพียงแรกเห็นพระองค์ เหล่านักบวชชั้นสูงของแคว้นไป๋ก็ทราบทันทีว่า พระองค์คือผู้ที่โลกทั้งใบและดวงดาวทั้งฟากฟ้ารอคอย มหาบุรุษผู้มีจุติเพื่

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 73 ดับสูญทั้งสองคน

    ครั้งหนึ่งเฉินจางหย่งเคยพาครอบครัวที่มีเพียงสามคนพ่อลูกย้ายไปอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งทางตอนเหนือของแคว้นไป๋สมัยอยู่ที่นั่นทุกเช้าขณะเยี่ยอี้เฉินง่วนอยู่กับการเตรียมอาหาร เขาจะจูงมือเฉินอวี้ไปดูต้นสาลี่ใหญ่ที่หลังบ้าน วันใดต้นสาลี่มีผล เขาและบุตรก็จะช่วยกันเก็บผลไม้กลับไปให้เยี่ยอี้เฉินนำขึ้นโต๊ะอาหารยามเดินเข้าบ้าน เฉินอวี้มีหน้าที่ถือผลสาลี่ที่สวยที่สุดไปให้เยี่ยอี้เฉิน เด็กชายจะใช้สองมือกุมสาลี่ผลนั้นอย่างทะนุถนอมและเดินอย่างระมัดระวัง ตั้งใจเดินไปส่งมันจนหน้านิ้วคิ้วขมวด จนบิดาทั้งสองก็อดอมยิ้มเอ็นดูไม่ได้เขาจะส่งผลไม้ให้เยี่ยอี้เฉิน แล้วรอดูปฏิกิริยาของบิดาอย่างใจจดใจจ่อ ความว่าเขาเป็นเด็กชายผู้ต้องการเสียงตอบรับ และจะสบายใจก็ต่อเมื่อเยี่ยอี้เฉินรับผลไม้จากมือไปพลิกดูและไม่พบตำหนิใด ๆ เท่านั้นเด็กชายจะถอนหายใจโล่งอกแล้วแย้มยิ้มสดใส ก่อนจะใช้ความสำเร็จของตนออดอ้อนขอเลือกนิทานที่อยากให้บิดาทั้งสองเล่าให้ฟังก่อนนอนพวกเขาใช้ชีวิตอบอุ่นเรียบง่ายเช่นนั้นอยู่ระยะหนึ่งน่าเสียดายที่เฉินอวี้ไม่อาจจดจำคืนวันเหล่านั้นได้

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 72 ลิขิต

    ครั้งหนึ่งเฉินอวี้ในวัย 4 ขวบปีพลัดตกลงไปในสระบัวของบ้านใหญ่สกุลเฉิน และกว่าเฉินจางหย่งและข้ารับใช้จะงมตัวเด็กชายขึ้นมาจากสระได้ เฉินอวี้ก็ไม่รู้สึกตัวแล้วหากนับวันดูจะพบว่าวันที่เกิดเหตุคือ 9 เดือนก่อนองค์ชายไป๋เหลียนฮวาจะประสูติพอดีบ้านสกุลเฉินนั้นแม้จะมีผู้พักอาศัยอยู่หลายคนตั้งแต่คนในตระกูลไปจนถึงคนงานภายใน แต่เพราะบ้านมีเนื้อที่มาก และคนในตระกูลที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้แก่ผู้เฒ่า บ้านจึงเงียบเหงาไม่ใคร่มีสีสันนักใหญ่เกินไป กว้างเกินไป และเงียบเกินไปตั้งแต่เยี่ยอี้เฉินย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ก็เห็นบ้านหลังนี้จะมีสีสันอยู่เพียงยามที่น้องชายคนเล็กของเฉินจางหย่งยังอยู่ และยามหลี่ถงฮว่ามาอาศัย แต่ก็เพียงช่วงสั้น ๆ นั้นเท่านั้น เพราะแค่สองคนนั้นก้าวเท้าออกนอกประตูบ้านไป ทุกอย่างก็กลับมาเงียบเหงาเช่นเดิมจนกระทั่งเฉินอวี้เกิดมานั่นเล่าที่บ้านสกุลเฉินคึกครื้นขึ้นอีกครั้งเฉินอวี้ในวัยเด็กซุกซนมาก สมัยยังเดินไม่ได้ก็คลานไปทั่วบ้าน บางครั้งเยี่ยอี้เฉินนึกว่ากล่อมบุตรหลับสำเร็จแล้วจึงผละจากทารกในเปลไปเก็บของเล่นที่

  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 28 แต่หัวใจยังตามไม่ทัน

    ขณะหลินซีและเฉินอวี้ไล่ตามโจรลักพาตัวและหวังต้าเหยียนบนหลังคา อันวาร์และซานหลินผู้ตัดสินใจไปขอกำลังจากผู้ตรวจการมา ก็ส่งม้าเร็วคนหนึ่งไปแจ้งเหตุด่วนเหตุร้ายนี้แก่องค์จักรพรรดิหม่าเยว่แจ้งเหตุร้ายนี้ด้วยใบหน้าซีดเผือด และทันทีที่ทราบเรื่องจากขันทีคู่ใจ การประชุมของราชสำนักและองค์จักรพรรดิก

    last updateآخر تحديث : 2026-03-28
  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 20 มันต้องปังปุริเย่มากแน่ ๆ

    เพราะอีกไม่กี่วันสมาชิกใหม่จะมาเยือนวังหลวง อันวาร์จึง......ออกจากวังหลวงไปปรากฏตัวที่หน้าร้านตัดเสื้อของช่างตัดฉลองพระองค์คนโปรดตั้งแต่เช้าตรู่ ไปยืนรอร้านเปิดเสียด้วย ประมาณว่า แค่มีคนออกมาปลดกลอนประตูร้านก็จะเห็นเขาและซานหลินเลยแค่คิดถึงสีเสื้อนอกที่จะสั่งตัด อันวาร์ก็ได้แต่ส่ง

    last updateآخر تحديث : 2026-03-24
  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 19 หวังต้าเหยียน

    มีเพียงผู้ที่สวรรค์ประทานนัยน์ตาทองคำให้เท่านั้นที่มีสายเลือดหยางมารดาไม่ค่อยเล่าเรื่องของบิดาให้นางฟังนัก บอกเพียงว่า นางมีใบหน้าคล้ายเขาอยู่มากโดยเฉพาะนัยน์ตาทองคำจริงอยู่ที่แปดแคว้นไม่มีกฎห้ามสตรีเป็นทหาร แต่เพราะดำเนินอยู่ในสังคมปิตาธิปไตย ทหารที่เป็นสตรีจึงมีน้อ

    last updateآخر تحديث : 2026-03-24
  • เดี๋ยวก่อน! นายเป็นนายเอกไม่ใช่เหรอ!?   บทที่ 15 แค่เห็นก็ได้กลิ่นคลอรีนในสระว่ายน้ำ

    องค์จักรพรรดิอยากพบเขา?อันวาร์ยืนมองร่างของหยางซิงอีที่สะท้อนมาในกระจก แม้จะผ่านมาเดือนกว่าแล้ว เขาก็ยังไม่ชินกับการตื่นมาเห็นตัวเองร่างใหม่นัก อย่างว่าเขาอยู่กับร่างเดิมมายี่สิบหกปี อยู่ ๆ ตื่นมากลายเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด มันก็ต้องมีปรับตัวใหม่กันบ้าง แต่เรื่องชินไม่ชินมันก็เรื่องหนึ่ง

    last updateآخر تحديث : 2026-03-21
فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status