บทที่ 24

            “ไหวไหมคุณ...เจ็ดต่อสอง” อัมรานหันไปถามหญิงสาวข้างกาย

            “ไม่มีปัญหา...กลัวที่ไหน...สิบต่อสองยังได้เลย” พันไมล์คุยโว นัยน์ตาของเธอทอประกายฮึกเหิมเต็มเปี่ยม

            จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มเปิดฉากการต่อสู้กับคู่ต่อสู้อย่างดุเดือด แม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะมีดาบเป็นอาวุธ ในขณะที่สองหนุ่มสาวสู้ด้วยมือเปล่า แต่ด้วยชั้นเชิงของการต่อสู้ที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี

            ประกอบกับความคล่องแคล่วว่องไว และการใช้ไหวพริบปฏิภาณเพื่อชิงความได้เปรียบ ไม่นานทั้งคู่ก็จัดการให้พวกมันลงไปกองอยู่กับพื้นได้สำเร็จ

            หลังจากปะทะมือกันได้ไม่นานอัมรานก็เริ่มจับสังเกตได้ว่า ฝีมือพวกนี้ไม่ใช่โจรกระจอกปลายแถวแต่เป็นนักฆ่ามืออาชีพ ขืนสู้กันต่อไปมีแต่จะเสียเปรียบ อัมรานใช้โอกาสที่พวกมันทรุดลงไปกองกับพื้นฉุดมือพันไมล์วิ่งตรงไปที่ม้า เขากระโดดขึ้นหลังม้าด้วยความว่องไว

            “ขึ้นมาเร็ว” ชีคหนุ่มสั่ง พร้อมกับดึงตัวหญิงสาวขึ้นมานั่งซ้อนหลังตัวเอง จากนั้นก็ควบม้าหนีคนร้ายกลุ่มดังกล่าว

            แต่เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่าพวกมันควบม้าตามมาเช่นกัน อัมรานตะโกนสั่งให้หญิงสาวหยิบปืนที่เหน็บไว้บนหลังม้าขึ้นมา

            “พันไมล์...หยิบปืน”

            “หยิบไม่ได้” เธอตะโกนตอบ

            “ทำไม กลัวหรือไง”

            “ไม่ ก็คุณยังไม่อนุญาต”

            อัมรานทั้งขำปนฉุน บทแม่ตัวยุ่งจะเชื่อฟังเขา ก็ช่างเลือกเวลาที่จะเชื่อฟังจริงๆ

            “พันไมล์หยิบปืนเดี๋ยวนี้!” ชีคหนุ่มคำรามสั่งซ้ำ

            “ได้เลย...จัดให้”

            พันไมล์หยิบปืนขึ้นมา และหันกลับไปยิงสกัดคนร้ายตามคำสั่งของชีคหนุ่มทันที เธอสอยพวกมันร่วงไปสอง และเมื่อเสียงปืนดังขึ้นทำให้พวกมันต้องพากันหลบหนีไป เพราะรู้ว่าเสียงปืนจะทำให้พวกทหารแห่กันออกมาช่วยเจ้านายของตัวเอง

            เมื่อเห็นว่าพวกมันยุติการตามล่า พันไมล์ก็ตะโกนบอกชีคอัมราน

            “คุณลดความเร็วได้แล้ว พวกมันหยุดตามเราแล้ว”

            เมื่อเหตุการณ์เข้าสู่ความสงบ โรคกลัวการขี่สัตว์หน้าขนก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง

            แต่อัมรานไม่สนใจ เขายังควบม้าตรงกลับค่ายด้วยความเร็วเช่นเดิม ทำให้หญิงสาวต้องกอดเขาไว้แน่นด้วยกลัวว่า ถ้าไม่ทำเช่นนั้นเธอก็อาจจะตกจากหลังม้าได้ บนใบหน้าของชีคหนุ่มปรากฏรอยยิ้มบาง หลังจากนั้นไม่นานผู้นำบารัซก็ขี่ม้ากลับมาถึงค่ายพักแรม

            ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ยะห์ซินและจาบริน จะนำกำลังทหารออกไปติดตามหาท่านชีค หลังจากที่พวกเขาได้ยินเสียงปืนดังขึ้น ด้วยเกรงว่าจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นกับเจ้านายหนุ่มของตนเอง

            "เฮ้ย! ยะห์ซิน ไม่ต้องไปแล้ว นั่นท่านชีคกลับมาแล้ว มาพร้อมคุณพาย" จาบรินเอ่ยออกด้วยความโล่งใจ และรีบไปดูท่านชีคที่กำลังขี่ม้าเข้ามา

            "เกิดอะไรขึ้นครับท่านชีค พวกผมได้ยินเสียงปืน ก็เลยจะนำกำลังทหารออกไปดู" ยะห์ซินถามขึ้น

            สีหน้าของเขาร้อนใจ เมื่อเห็นสภาพขะมุกขะมอม ราวกับไปสู้กับใครมาของท่านชีคและอาคันตุกะสาว

            "พวกเราโดนลอบทำร้าย" ชีคหนุ่มตอบ ก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องคนสนิทของตน

            "ยะห์ซินนายรีบพาคนออกไปดูซิว่าเป็นพวกไหน"

            “ครับท่านชีค”

            ยะห์ซินรีบนำกำลังทหารไปจัดการตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่มทันทีโดยไม่รีรอ

          “จาบรินเดี๋ยวนายไปสำรวจตรวจตรารอบบริเวณค่ายพักแรมของเรา และจัดเพิ่มเวรยามคุ้มกันให้แน่นหนา โดยเฉพาะในจุดเสี่ยง" ชีคอัมรานสั่งจาบริน

            แต่ครั้นเหลือบมาเห็นพันไมล์ แม้หญิงสาวจะไม่พูดอะไร แต่ใบหน้าที่ซีดเผือดเพราะตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็ยืนยันถึงความกลัวของเธอได้เป็นอย่างดี เขาจึงหันมาบอกจาบริน

            "ก่อนไปทำงานพาพันไมล์ไปพักผ่อนที่กระโจมของเธอด้วย”

            “เชิญทางนี้ครับคุณพาย”

            พันไมล์ลังเล ลอบมองสีหน้าเครียดขรึมของชีคหนุ่ม แต่เขาเหมือนจะหมดความสนใจในตัวเธอ เพราะหลังจากสั่งงานเสร็จชายหนุ่มก็หมุนตัวเดินกลับที่พัก

            "เดี๋ยวค่ะ...” อาคันตุกะสาวเอ่ยพร้อมกับเดินตรงไปยืนดักหน้าเขาไว้

            “คุณไม่คิดที่จะอธิบายอะไรให้ฉันฟังหน่อยหรือคะ โดนลอบทำร้ายเกือบตาย นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะคะ"

            อัมรานหันกลับมาคิ้วหนาเลิกสูงขึ้น "คุณสงสัยอะไร"

            "ไม่สงสัย...แต่ข้องใจ"

            “ในเมื่อคุณปลอดภัย ไม่มีอะไรบุบสลาย ก็กลับไปพักผ่อนซะ"

            แต่คราวนี้พันไมล์ไม่หลงกล เธอกอดอกยืนตั้งหลักมั่น หวังต้องการคำอธิบาย

            "มีเรื่องอะไรที่คุณต้องกังวล" ชีคย้อนถาม

            “ฉันก็กังวลเรื่องความปลอดภัยในชีวิตของฉันน่ะสิ เพราะชีวิตฉันตอนนี้ต้องมาผูกติดอยู่กับคุณ จริงอยู่ที่ครั้งนี้เราปลอดภัย แต่ใครจะรับประกันได้ว่าเราจะปลอดภัยเช่นนี้ทุกครั้ง ฉันมีบ้านให้กลับ มีพ่อแม่ที่รักรออยู่ แค่ต้องมาดูแลรับใช้คุณก็แย่พออยู่แล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาอีก ฉันไม่อยากโดนหางเลขไปด้วย”

            "ที่พูดมายืดยาวทั้งหมดนี่ต้องการอะไร"

            "ต้องการจะรู้ต้นสายปลายเหตุ ชัดไหม"

            "เรื่องนี้เรากำลังสืบกันอยู่ครับคุณพาย" จาบรินพูดขึ้น

          "ยะห์ซินนำทหารออกไปแล้ว อีกไม่นานก็คงจะได้ร่องรอยอะไรกลับมาบ้าง"

            "ในเมื่อได้รับคำตอบแล้ว จะกลับไปพักผ่อนได้หรือยัง" ชีคหนุ่มถาม

            "ยัง..." เธอตอบอึกอัก

            แก้มของเธอแดงก่ำ และแอบลอบมองไปที่จาบริน กิริยาเหล่านี้ไม่อาจรอดพ้นสายตาของอัมรานไปได้

            ทำให้เขาหันไปบอกจาบรินว่า "นายนำทหารไปตรวจดูรอบค่ายอีกครั้งตามที่สั่ง ส่วนพันไมล์ฉันจะพาไปส่งเอง"

            แม้ว่าจาบรินจะสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขารับคำและไปทำตามหน้าที่อย่างรวดเร็ว องครักษ์หนุ่มรู้สึกได้ว่าบรรยากาศระหว่างสองหนุ่มสาวนั้น มีอะไรที่แปลกออกไปจากเดิม  

            "จาบรินไปแล้ว อยากจะพูดอะไรก็พูดมา" เขาถามขึ้นด้วยสีหน้ารำคาญ

            "ฉันต้องการให้คุณลืม..." เธอกลืนน้ำลาย "เรื่องเมื่อตอนหัวค่ำให้หมด"

            "เรื่องไหน...เรื่องที่คุณแก้ผ้าอาบน้ำ หรือเรื่องที่เราจูบกัน" เขาถามหน้าตาย แต่ตาเป็นประกาย

            "คุณ ไม่รู้ล่ะ ทุกเรื่องเลยลืมให้หมด ห้ามนึกถึง"

            "เผอิญผมมันเป็นคนความจำดีซะด้วยสิ"

            "ลืมให้หมดเลยนะ ห้ามนึกถึงเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะตัด...จะตัด..." พันไมล์อึกอัก สองแก้มแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอาย

            "คุณกล้าขู่ผม" อัมรานคำราม เดินย่างสามขุมไปยังพันไมล์อย่างเอาเรื่อง

            "หยุดเดี๋ยวนะชีคหื่น"

            "ไม่เข็ด" ชีคมองหน้านิ่ง

            พันไมล์ถอยล่นโดยอัตโนมัติ แต่ความแค้นยังคับอก ทำให้เธอตอบโต้กลับไปด้วยการขู่

            "ถ้าคุณไม่ทำตามที่ฉันบอกละก็...ฉันจะ...จะตัดไอ้นั่นคุณ" จากนั้นก็วิ่งกลับยังกระโจมของตัวเอง

            อัมรานส่ายหน้าและยิ้มบางๆ เกิดมาในชีวิตก็เพิ่งจะมีคนกล้าขู่ว่าจะตัดไอ้นั่นเขา

            หลังจากพันไมล์เดินกลับเข้ามาในกระโจมที่พัก เธอกลับนอนไม่หลับได้แต่พลิกตัวกลับไปกลับมา ใจก็คิดวนเวียนถึงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเธอและเขาที่แหล่งน้ำนั้น เธอบอกให้เขาลืมแต่เธอกลับไม่ยอมลืมเหตุการณ์เหล่านั้น พันไมล์สัมผัสริมฝีปากเรียวบางของตนเอง ใบหน้าของเธอกลายเป็นสีชมพูระเรื่อขึ้นทันที เมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับเธอ

             “บ้าไปแล้วเรา...ไปคิดถึงเขาทำไม...บอกให้เขาลืม...แต่ตัวเองกลับจำ...หยุดฟุ้งซ่านเดี๋ยวนี้นะพันไมล์แล้วนอนซะ”

            หญิงสาวพยายามข่มตาให้หลับ เธอนอนพลิกไปพลิกมาอยู่นานพอควร กว่าจะผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว