บทที่ 23

            อัมรานยืนตะลึงไปชั่วขณะเมื่อมองหญิงสาว ร่างบางเกือบเปลือยท่ามกลางแสงจันทร์ แม้ว่าจะตกตะลึงแต่เขาก็ตอบกลับไป

            "ก็ผมนะสิ หรืออยากให้เป็นคนอื่น”

            "คุณ...ไอ้ถ้ำมอง" พันไมล์ต่อว่าเขาอย่างไม่ไว้หน้า

            "ยังจะปากดีอีก...หายไปแบบนี้รู้ไหมว่าทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วงมากแค่ไหน...นี่มันทะเลทรายนะไม่ใช่กรุงเทพฯ ใช่ว่าใครก็จะออกมาเดินเล่นได้ตามใจชอบ"

            แม้ปากจะต่อว่า แต่สายตาของเขากลับจ้องมอง ไปที่ร่างบางเกือบเปลือยของเธอโดยไม่เกรงใจ ผมสีดำเปียกแนบมาตามศีรษะ บางส่วนตกลงมาปกปิดเนินอกงามอวบอิ่ม ที่แม้จะมีเสื้อยืดสีขาวสวมทับอยู่ แต่ก็ไม่อาจจะซ่อนความงดงามตามธรรมชาตินั้นไว้ได้

            สายตาคมเข้มเป็นประกาย เมื่อยามที่เขากวาดสายตามอง ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งบนเรือนร่างงาม ไล่ลงมายังสะโพกกลมกลึงที่มีชั้นในตัวจิ๋วเกาะเกี่ยวไว้

            "หยุดมองเดี๋ยวนี้นะ ชีคหื่น ชีกอ" พันไมล์โวย พร้อมกับรีบหยิบผ้ามาพันตัว

            แม้อากาศจะเย็นและตัวเธอยังคงเปียก หยาดน้ำยังเกาะพราวตามตัว แต่ร่างกายกลับรุ่มร้อน สองแก้มนวลร้อนผ่าว หัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ ยิ่งเมื่อประสานสายตากับดวงตาคมเข้มคู่นั้นของเขา พันไมล์ก็เริ่มวางตัวไม่ถูก มือไม้เกะกะไปหมด แต่ยังทำเก่ง

            "ปากร้าย ขัดคำสั่ง สร้างความวุ่นวาย" อัมรานคำรามเดินตรงไปหมายจะจับตัวยุ่งมาลงโทษ

            "หยุด...นะ" พันไมล์เริ่มถอย

            "ไม่หยุดฉันสู้นะ” พันไมล์ขู่

            แต่อัมรานไม่สนใจ ชายหนุ่มก้าวเดินไปหมายจะคว้าตัวหญิงสาวมาลงโทษ ให้สมกับที่สร้างความเดือดร้อนให้กับคนทั้งค่าย เมื่อเขาเข้ามาใกล้พันไมล์ก็ปล่อยหมัดตรง หวังจะหยุดความบ้าระห่ำของชีคหนุ่ม อัมรานคว้ากำปั้นนั้นไว้แน่นและดึงเข้ามาหาตัว จนใบหน้าของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน

            "ระวังจะโดนอีกหนึ่งข้อหา...ทำร้ายผู้นำเผ่า"

            พันไมล์หายใจสะท้าน ยกมืออีกข้างเหวี่ยงใส่เขา

            อ้มรานคว้าหมับ "ฤทธิ์เยอะนักใช่ไหม..."

            หญิงสาวเหมือนจะรู้ชะตาตัวเอง คราวนี้เธอดิ้นรนขัดขืนเต็มแรง แต่ยิ่งดิ้นอ้อมแขนแกร่งยิ่งรัดแน่น

            “ปล่อยนะ...ฉันบอกให้ปล่อย" พันไมล์ออกคำสั่ง พร้อมกับพยายามผลักตัวเขาออกห่างแต่ก็ไร้ผล

            ชีคหนุ่มเลือกที่จะทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับคำร้องขอของเธอ เขากอดกระชับเธอแนบแน่นจนเนินอกเต่งตึงของเธอแนบชิดบดเบียดไปกับแผ่นอกอันแข็งแกร่งของเขา สายตาที่เขาจ้องมองมาที่เธอนั้นร้อนแรง แฝงไว้ด้วยเพลิงปรารถนา ใบหน้าของพันไมล์ร้อนผ่าว และกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ

            เรือนร่างแกร่งของชายชาตรีที่บดเบียดแนบชิด กระตุ้นความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่คุ้นเคย แม้จะไร้ประสบการณ์ และไม่เคยถูกบุรุษคนไหนเข้าประชิดจู่โจมเช่นนี้มาก่อน แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

            “"ปล่อยฉะ..." ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะกรีดร้อง ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาก็บดขยี้ลงมา ปิดกลั้นคำพูดของเธอให้หายไปในลำคอ

            ริมฝีปากของอัมรานรุกไล่บดเบียดซอกซอน บีบบังคับจนเธอจนต้องเผยอริมฝีปากนุ่มรับสัมผัสแนบชิดจากเขาอย่างไร้ทางเลี่ยง ตอนแรกเธอก็พยายามดิ้นรนขัดขืน

            แต่อัมรานสยบการกระทำของเธอด้วยจุมพิตเร่าร้อน พันไมล์เกือบจะขาดใจไปกับจูบอันอ่อนหวานรัญจวนใจที่เขามอบให้ เธอตอบสนองจูบเขากลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ มันทำให้จูบที่เธอได้รับกลับมานั้นทำเอาเธอยิ่งกว่าอ่อนแรง

            ชายหนุ่มจูบละไปทั่วใบหน้าของเธอ ก่อนจะเปลี่ยนไปไล้ที่ติ่งหูอย่างแผ่วเบา ระเรื่อยลงมาจนถึงซอกคอหอมกรุ่น เขาดูดเม้มซอกคอของเธอจนปรากฏรอยแดง ก่อนจะหวนกลับมาจุมพิตริมฝีปากของเธออีกครั้ง มือของเขาสัมผัสไปทั่วร่างเพรียวบาง โดยเฉพาะทรวงอกคู่งามของเธอ

            เพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของหญิงสาวให้ร้อนแรงขึ้น สัมผัสที่เขาจงใจมอบให้เธอนั้น มันปลุกทุกอณูของผิวกายเธอให้ตื่นไปกับสัมผัสอันเร่าร้อนของเขา

            ลีลาและชั้นเชิงที่เหนือชั้นของชีคอัมราน ทำให้พันไมล์เผลอครางเสียงแผ่ว เธอเรียกชื่อเขาราวกับคนละเมอ และมันทำให้เขาได้สติว่าเขาควรจะรีบหยุดตัวเอง ซะตั้งแต่ตอนนี้ก่อนที่มันจะสายเกินไป อัมรานยุติการเล้าโลมเธอไว้แต่เพียงเท่านั้น เหลือเพียงแค่การกอดกระชับร่างบาง ที่กำลังสั่นสะท้านไปกับเพลิงปรารถนาที่ไม่คุ้ยเคยนิ่งนาน จนรู้สึกว่าหญิงสาวในอ้อมกอดหยุดสั่น เขาจึงคลายอ้อมแขน

            “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และรอกลับพร้อมผม”

            พันไมล์รู้สึกมึนงงกับการกระทำของเขา แต่แล้วก็ต้องตาลุกวาวเมื่อร่างกายของเธอ สัมผัสไปโดนจุดสำคัญของเขาโดยบังเอิญ เธอรับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับเขาด้วยตัวเธอเอง พันไมล์หน้าร้อนผ่าวและรู้ทันทีว่าเพราะอะไร เขาถึงหยุดการกระทำทุกอย่างไว้แต่เพียงเท่านี้ คงต้องขอบคุณที่เขายอมหยุดตัวเอง ก่อนที่อะไรๆ มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

            เมื่อได้สติพันไมล์ก็อ้าปากเตรียมจะปฏิเสธ

            "หรืออยากจะต่อ..." อัมรานถามขึ้น

            ริมฝีปากบวมช้ำหุบฉับ หันหลังกลับเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาเปลี่ยน แต่ก็ยังไม่วายแอบมอง แต่เมื่อเห็นว่าอัมรานยืนกอดอกหันหลังให้ พันไมล์ใช้ความว่องไวจัดการเปลี่ยนเสื้อให้ตัวเอง แล้วกลับมานั่งรอเขาตามคำสั่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังแหวกว่ายอยู่ในสายน้ำที่เย็นฉ่ำ

            อัมรานเลือกที่จะใช้ความเย็นของสายน้ำดับความรุ่มร้อนในจิตใจ เขาแหวกว่ายต่ออีกครู่ใหญ่ จากนั้นจึงเดินกลับขึ้นมาสวมใส่เสื้อผ้า พันไมล์รีบเมินหน้าหนีไปอีกทางเมื่อเห็นว่า ชายหนุ่มเดินเนื้อตัวเปล่าเปลือยขึ้นมาจากน้ำโดยมิได้มีอาการเขินอายให้เห็น ปากก็ค่อนขอดเขาทันที

            “อีตาบ้า! นึกจะเปลือยกายเดินโชว์ก็ทำได้ไม่อายฟ้าดิน ไม่รู้จักเกรงใจกันซะบ้างเลย”

            ในขณะที่สองหนุ่มสาวกำลังจะเดินทางกลับที่พัก พลันอัมรานก็สัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติ เขาตะโกนขึ้น

            “นั่นใคร!”

            ไม่มีเสียงตอบกลับมา ทุกอย่างดูเงียบสงบ แต่อัมรานมั่นใจว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เพื่อความไม่ประมาทเขาคว้าข้อมือบางกุมกระชับ เร่งฝีเท้าพาพันไมล์เดินไปยังม้าที่เขาผูกทิ้งไว้

            พันไมล์มองมือใหญ่ที่กำมือเรียวบางเธอไว้ ตอนแรกคิดจะสะบัดและต่อว่าตามประสาคนปากไว แต่สัญชาตญาณในตัวก็สัมผัสได้ถึงสิ่งผิดปกติ จึงนิ่งไว้และตามชายหนุ่มไปเงียบ

            ยังไม่ทันที่สองหนุ่มสาวจะไปถึงจุดหมายที่ตั้งใจไว้ ก็มีชายชุดดำกลุ่มใหญ่ถือดาบโค้งเสี้ยวพระจันทร์ดักรออยู่