บทที่ 25

            เมื่อพันไมล์เดินจากไปอัมรานก็เดินตรงไปยังกระโจมที่พักของตนเอง ใจก็หวนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอ นัยน์ตาของเขาเป็นประกาย เมื่อนึกย้อนไปถึงสัมผัสกอดรัดแนบชิดระหว่างกัน อะไรในตัวพันไมล์ทำให้การควบคุมตัวเองที่ฝึกฝนมาอย่างดีของเขาพังทลาย รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะขยายกว้างเป็นเสียงหัวเราะ เมื่อย้อนคิดไปถึงคำขู่สุดท้ายของหญิงสาว

            ขู่จะตัดไอ้นั่นของเขา...คงจะมีแต่พันไมล์คนเดียวเท่านั้นแหละที่กล้าทำเช่นนี้!

            ความคิดของอัมรานต้องหยุดลงเพียงแค่นั้น เมื่อยะห์ซินเดินเข้ามาภายในกระโจมของเขา เพื่อมารายงานความคืบหน้า

            "พวกมันหนีไปหมดแล้วครับ" ยะห์ซินรายงาน "ผมให้ลูกน้องตรวจเช็คดูรอบๆ บริเวณนั้น แต่ก็ไม่พบอะไรครับ"

            "ร่องรอยที่หลงเหลือยู่น้อยมาก น่าจะเป็นพวกมืออาชีพ" องครักษ์กล่าวเสริม

            “พวกนั้นมันก็เป็นแค่นักฆ่าที่ถูกจ้างวานมาอีกที”

            ชีคหนุ่มมิได้กังวลเรื่องที่จับตัวคนลอบทำร้ายเขาไม่ได้ แต่กังวลว่าการเดินทางมาในครั้งนี้ของเขาจะไม่ใช่ความลับ ท่านอาน่าจะเริ่มรู้ระแคะระคายถึงเหตุผลแท้จริง ที่ทำให้เขาต้องออกเดินทางมาในครั้งนี้

            “ท่านชีคคิดว่าเป็นฝีมือของพวกไหนครับ”

            “ถ้าเดาไม่ผิดท่านอาน่าจะเป็นคนบงการเรื่องนี้”

            “แล้วเราจะจัดการอย่างไรต่อครับท่านชีค”

            “เราคิดไว้แล้ว..." อัมรานบอกแผนการทั้งหมดให้ยะห์ซินฟัง โดยเน้นว่าเรื่องนี้จะช้าไม่ได้เด็ดขาด

            "ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่ท่านชีควางไว้ พรุ่งนี้บ่ายพวกเราคงถึงซาเนีย”

            “ใช่...คืนนี้เราเหนื่อยกันมามากแล้ว นายไปพักผ่อนเถอะยะห์ซิน เพราะพรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางกันแต่เช้า"

            แต่ยะห์ซินยังคงเป็นกังวลกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนหัวค่ำ เขารู้สึกเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้านายหนุ่มและอาคันตุกะสาว จนเป็นเหตุให้เขาถึงกับต้องเอ่ยปาก

            “เหตุการณ์ในคืนนี้ทำให้รู้ว่า ท่านชีคตกเป็นเป้าสังหารของพวกมัน แม้ครั้งนี้พวกมันจะล้มเหลว แต่ผมเชื่อว่าพวกมันจะต้องกลับมาอีกแน่ ท่านชีคต้องระวังตัวนะครับ"

            “เรื่องนั้นฉันรู้ยะห์ซิน ต่อไปจะระวังตัวให้มากขึ้น พอใจไหม!" อัมรานตอบเสียงขรึมแต่สีหน้าระบายยิ้ม

            ยะห์ซินพยักหน้า สีหน้าคลายกังวลที่เจ้านายหนุ่มเข้าใจถึงความห่วงใยของเขา

            “สำหรับเรื่องการลอบทำร้ายท่านชีค พวกผมจะพยายามสืบรู้ให้ได้ว่า นักฆ่าที่ส่งมาเป็นกลุ่มไหน ใครก็ตามที่มันกล้าลอบทำร้ายชีคอัมราน เราจะไม่ปล่อยให้พวกมันลอยนวลครับ”

            “ได้เรื่องอย่างไรก็มารายงานด้วยแล้วกัน ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้วนายไปพักเถอะ เราเองก็อยากพักผ่อนเหมือนกัน”

            ยะห์ซินลุกขึ้นทำความเคารพชีคอัมราน ก่อนจะเดินออกไปจากกระโจมที่พักของผู้เป็นนาย

            “บัดซบ!”

            ฮาร์มาลคำรามก้อง หลังได้ยินลูกน้องคนสนิทรายงาน ถึงความล้มเหลวของการลอบสังหารหลานชายของตนเอง

            “เจ้าคนไร้ประโยชน์” ฮาร์มาลปาที่ทับกระดาษใส่หน้าดีนาส จนเลือดออกมาเป็นทาง

            “ท่านอัมรานฝีมือไม่ใช่ย่อย...แถมยัง...”

            “ไร้ฝีมือ! แล้วยังจะมีหน้ามาแก้ตัว” ฮาร์มาลด่า

            “คนที่ผมคัดไป ล้วนเป็นมือหนึ่งทั้งนั้น แต่ชีคอัมรานเหมือนจะรู้ว่าถูกสะกดรอยถึงได้ระวังตัวตลอดเวลา และยังผู้หญิงคนนั้นอีกครับ”

            “ผู้หญิง อย่าบอกนะว่า ที่เจ้าพลาดครั้งนี้เพราะผู้หญิงคนหนึ่ง” ฮาร์มาลคำราม

            ดีนาสคุกเข่า “ขอโอกาสผมอีกครั้งนะครับ คราวนี้ผมจะจัดคนลงไปให้มากกว่าเดิม จะไม่ยอมให้ชีคอัมรานได้มีลมหายใจและกลับมาที่บารัซทันคืนวันบุหลันโซฮาอย่างเด็ดขาด”

            "คิดจะฆ่าอัมรานตอนนี้คงไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะหลานตัวดีของข้าคงจะรู้ตัวและป้องกันเต็มที่"

            "ถ้าเช่นนั้นท่านคิดจะทำอะไรครับ"

            “เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องรู้...” ฮาร์มาลตอบด้วยสีหน้าเหี้ยมโหด ดวงตาของเขาวาวโรจน์

            “ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง...แค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะ ถ้าเจ้ายังขืนทำพลาดอีกก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายละกัน” เน้นคำคำรามเสียงต่ำ

            “ครับ...ผมจะรีบไปจัดการทุกอย่างตามคำสั่งของท่านเดี๋ยวนี้เลยครับ”

            ผู้สำเร็จราชการของบารัซยืนมองลูกน้องเดินจากไป เขาไม่ได้รู้สึกผิดสักนิดที่สั่งการลงไปเช่นนั้น เพราะอำนาจมันไม่เข้าใครออกใคร และเป็นสิ่งหอมหวานที่ใครต่างก็อยากได้ไว้ในครอบครอง แม้ทุกวันนี้อำนาจในการสั่งการโดยส่วนใหญ่จะตกอยู่ในมือของเขาแล้ว แต่เขาก็ยังไม่พอใจ ตราบใดที่อัมรานยังมีชีวิตอยู่เขาก็ยังต้องคอยระแวงว่า หลานชายจะกลับมาทวงอำนาจที่อยู่ในมือของเขากลับคืนไปเมื่อไร วิธีเดียวที่จะทำให้เขาวางใจได้ในเรื่องนี้ก็คืออัมรานจะต้องหมดสิ้นลมหายใจเท่านั้น

            “อัมรานข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ามีลมหายใจ เพื่อกลับมาเป็นเสี้ยนหนามตำใจข้าอีกต่อไป สิ้นเจ้าสักคนทุกอย่างก็จะตกเป็นของข้าอย่างสมบูรณ์ และอย่าหวังว่าจะมีโอกาสหาสร้อยเส้นนั้นพบ”

            ฮาร์มาลเอ่ยพร้อมกับหัวเราะเสียงดังกึกก้อง เขาวาดฝันถึงวันที่จะขึ้นดำรงตำแหน่งชีคผู้นำคนใหม่แห่งบารัซ ที่ทุกคนต่างก็ต้องให้ความเคารพยำเกรง และตั้งตารอที่จะให้วันนั้นมาถึงโดยเร็ว

            เช้าวันต่อมาอัมรานพาคณะออกเดินทางมุ่งหน้าตรงไปยังซาเนีย โดยอาศัยการล่าจิ้งจอกทะเลทรายเป็นข้ออ้างบังหน้า แม้จะทำให้การเดินทางช้าลงกว่าปกติ แต่ก็เป็นไปตามแผนของเขา

            พันไมล์ได้มีโอกาสเปิดหูเปิดตา ดูวิธีการไล่ล่าจิ้งจอกทะเลทรายของชาวบารัซ หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ทุกคนจะขี่ม้าไล่ต้อนพวกมันไปยังทิศทางที่คิดไว้ จากนั้นก็จะใช้ปืนรมยาสลบยิง

            “พวกมันน่ารักกันจังเลยค่ะ” เธอมองจิ้งจอกหลายสิบตัวที่ถูกจับไว้อยู่ในกรง โดยมีทีมสัตวแพทย์ทำเครื่องหมายติดไว้ที่ตัวพวกมัน เพื่อจัดเก็บจำนวนจิ้งจอกทะเลทรายเหล่านี้ไว้เป็นสถิติ ก่อนจะปล่อยมันคืนสู่ธรรมชาติในเวลาต่อมา

            “ตอนแรก...ที่ฉันรู้ว่าจะได้มาล่าจิ้งจอกก็ตื่นเต้นนะคะ แต่พอคิดว่าต้องใช้ปืนยิงสัตว์พวกนี้ก็นึกสงสาร” พันไมล์บอกยะห์ซินและจาบริน

            “สมัยก่อนก็ใช้ปืนจริงครับ ปัจจุบันก็มีพวกที่ชอบลอบล่าจิ้งจอกพวกนี้เหมือนกัน แต่ท่านชีคมีคำสั่งให้อนุรักษ์สัตว์พวกนี้ไว้ ทุกปีเราจึงออกมาทำเครื่องหมายและจดสถิติไว้ครับ”

            พันไมล์เหลือบมองชีคหนุ่ม พลันสายตาเธอก็ประสานเข้ากับดวงตาคมเข้มของชีคอัมราน หัวใจที่เคยสงบนิ่งก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ และเมื่อเขาควบม้าวนผ่านตัวเธอไป เธอจึงรู้ว่าตัวเองได้กลั้นหายใจไว้

            “บ้าจริง...” หญิงสาวเผลอบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิดตัวเอง

            “สัตว์พวกนี้ไม่มีเชื้อบ้าหรอกครับ เพราะเราฉีดยากันไว้ทุกปี” จาบรินเอ่ย

            พันไมล์ทำหน้าไม่ถูก ที่อีกฝ่ายเข้าใจผิดไปคนละทิศคนละทาง สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยกับจาบริน โดยพยายามดึงสมาธิให้กลับมาอยู่ที่การสนทนา ซึ่งการไล่ล่าจิ้งจอกเป็นเช่นนี้จนกระทั่งบ่ายจัด อัมรานจึงสั่งให้ตั้งกระโจมอีกครั้ง และสั่งให้ทุกคนพักได้