บทที่ 32

            "จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม" เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

            พันไมล์จำใจต้องเดินเข้ามาใกล้ชีคหนุ่มอย่างไม่อาจเลี่ยงได้ เธอกลืนน้ำลายก่อนจะเงยหน้ามองเขา สองแก้มแดงปลั่ง

            "ดูเหมือนคุณจะอาบน้ำและเช็ดตัวเสร็จแล้ว ฉันขอตัวไปเก็บที่นอนนะคะ"

            ว่าแล้วก็เตรียมจะไปเก็บที่นอน เพื่อรักษาระยะห่างจากแผงอกล่ำชวนอึดอัดใจนั้น

            "คุณกลัวผม..." เขาลากเสียงเยาะเปรยขึ้นมาลอยๆ  

            แต่ก็มีพลังมหาศาล เพราะสามารถหยุดฝีเท้าของร่างเล็กบาง ที่กำลังจะโดดหนีได้ชะงัดนัก

            "คนเหมือนกันมีอะไรต้องกลัว" พันไมล์เชิดหน้าตอบ

            "ถ้าอย่างนั้นก็มานี่..."

            น้ำเสียงวางอำนาจและดวงตาคมคาดคั้น ทำให้พันไมล์หมดทางเลี่ยง และจำต้องเดินกลับไปหาเขา

            "ต้องการใหัทาสรับใช้คนนี้ทำอะไรคะ" เธอประชด ในใจทั้งเดือดทั้งอาย

            "ยังไม่ชินอีกหรือ..."

            “ไม่...มี...วัน” หญิงสาวเน้นคำพูดช้าชัด

            อัมรานพยักหน้า "ก็เห็นพูดอย่างนี้ทุกคน แต่สุดท้าย...”

            “สุดท้ายทำไม!” พันไมล์กระชากเสียงถาม

            “ไม่เห็นมีใครเคยบ่น...ไล่ยังไม่ค่อยจะไป”

            น้ำเสียงมั่นใจเต็มเปี่ยมที่เขาบอกมา ทำให้พันไมล์แทบจะกรี๊ดด้วยความคับแค้นใจ แต่ด้วยเธอไม่เคยกรี๊ดจึงได้แต่กัดฟัน เดินมายืนตรงหน้าชีคหนุ่มสีหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจชัดเจน

             ” ถ้าคุณไม่เต็มใจ...ก็เชิญตามสบาย..." เขาพูดต่อหน้าเธอ พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบใบมีดโกนขึ้นมา

            พันไมล์ชะงักคิดว่าเขาจะมาไม้ไหนอีก แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายมองมาอย่างรอคำตอบ เธอก็ยิ้มกว้างเตรียมเผ่นอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก "ขอบคุณค่ะ ฉันไปนะคะ"

            "ผู้หญิงก็แบบนี้เชื่อถือไม่ได้"

            เท้าเล็กหยุดชะงักกึก!!  เธอหันกลับมามองเขา ด้วยสีหน้าจะกินเลือดกินเนื้อ

          พันไมล์คันปากยิบๆ นึกอยากจะด่าชีคเจ้าเล่ห์ให้สาแก่ใจ

            แต่เมื่อทำไม่ได้ เธอก็ได้แต่เดินกระแทกเท้าโครมๆ กลับไปหาเขาอีกครั้ง

            "ด้วยความเต็มใจ..." เขาพูดขึ้นเหมือนจะถาม

            พันไมล์กัดฟันตอบ "เต็มใจมากกกก"

            น้ำเสียงที่เอ่ยประโยคนี้ออกมา ช่างตรงข้ามกับคำตอบที่เขาได้รับ

            และเหมือนชีคหนุ่มจะรู้อารมณ์ของหญิงสาว คราวนี้เขาจึงเลือกที่จะเงียบ แต่ยื่นใบมีดโกนให้เธอแทน พันไมล์มองใบมีดแบบโบราณนิ่งงัน ก่อนจะเอื้อมมือไปรับมาถือไว้ในมือด้วยความงุนงง

            "โกนหนวดให้ผม" เขาสั่ง

            คิ้วเรียวสวยของพันไมล์ขมวดเข้าหากัน ก่อนจะย้ำถามเขาอีกครั้ง

            “เอาจริงหรือคุณ  แน่ใจนะ...ว่าจะให้ฉันโกนหนวดให้คุณ”

            อัมรานพยักหน้า ยืนเป็นหุ่นให้หญิงสาวปฏิบัติตามคำสั่ง

            พันไมล์ถอนใจ "ฉัน...ไม่เคยทำ...และก็ทำไม่เป็น"

            เกิดมาเธอเคยโกนหนวดให้ใครซะที่ไหน ขนาดพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองอย่างแทนไท เธอก็ยังไม่เคยทำให้

            "ฉันไม่ได้แกล้งนะ แต่ทำไม่เป็นจริงๆ หนวดของพี่แทนเขาก็โกนของเขาเอง ไม่เคยมาใช้ให้ฉันทำให้สักที และฉันก็เพิ่งจะมาเรียนรู้งานจากฟาร์ฮาได้ไม่นาน ที่สำคัญเธอก็สอนแต่เฉพาะทฤษฎี เพราะฉะนั้นงานนี้ขอผ่านได้ไหมคะ"

            "ไม่ยากหรอก...แค่ผมแนะให้นิดหน่อย เดี๋ยวคุณก็ทำได้ ไม่มีอะไรที่คนอย่างพันไมล์ทำไม่ได้ จริงไหม"

            ว่าแล้วเขาก็คว้ามือข้างที่ถือใบมีดโกนรั้งเบาๆ ให้มายืนใกล้ตัวเขา จากนั้นก็โอบประคองเธอจากด้านหลัง เพื่อสาธิตวิธีการโกนหนวดให้เธอดู

            “เฮ้ย..คุณ” พันไมล์ชะงักค้างในขณะที่มองภาพสะท้อน ของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่โอบประคองเธอไว้ มือข้างหนึ่งของเขากุมมือเล็กบางของเธอ หญิงสาวยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนแกร่ง และเผลอกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว  

            พันไมล์มองใบมีดคมกริบในมือของชายหนุ่ม ที่กำลังกดเบาๆ ลากปาดไปบนผิวแก้มของตนเอง อัมรานเห็นหญิงสาวยืนตะลึงตัวแข็งค้าง ก็นึกขำ

            "พันไมล์! โกนหนวด” เขาสั่งพร้อมกับปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ

            ‘ชีคบ้า...สาธิตประชิดติดตัวแบบนี้บ่อยๆ มีหวังโรคหัวใจต้องถามหาแน่’ หญิงสาวได้แต่คิดในใจอย่างเคืองๆ

            คราวนี้พันไมล์ขยับเข้ามาใกล้ชายหนุ่มอย่างกล้ากล้ากลัวกลัว โดยไม่มีข้อโต้แย้งใดใด

            เธอเงยหน้ามองสองข้างแก้ม ซึ่งรกไปด้วยหนวดเคราของเขาที่อยู่สุดเอื้อม ทำให้เธอต้องเอ่ยปากขอร้องเขาเสียงสั่น เพราะยังไม่หายตื่นเต้นกับเหตุการณ์เมื่อครู่

            "คุณย่อตัวลงหน่อยได้ไหมคะ”

            อัมรานไม่ย่อตัว แต่เขาเดินไปหยิบเก้าอี้มาแล้วทรุดตัวลงนั่ง เพื่อให้หญิงสาวปากกล้าขาสั่นทำงานที่ได้รับมอบหมายด้วยความสะดวก

            พันไมล์ขยับเข้าไปใกล้ มือเล็กประคองแก้มสากระคายเขาไว้ ส่วนตัวเองก็เดินเข้าไปยืนตรงหว่างขาของเขาทั้งนี้เพื่อความถนัด ทำให้ใบหน้าของเขาและเธออยู่ในระดับเดียวกัน ดวงตาสองคู่สบประสานกัน เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง บรรยากาศภายในกระโจมคุกรุ่นก่อเป็นไอร้อน อบอวลโอบรัดสองหนุ่มสาวไว้ให้ตกอยู่ในภวังค์ของกันและกัน

            ชีคหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปจนเกือบชิดใบหน้างามของเธอ ใบหน้าทั้งคู่เลยเฉียดกันโดยไม่ได้ตั้งใจ หญิงสาวหน้าแดงขึ้นมาทันตาเห็น แต่ก็พยายามตั้งสมาธิให้อยู่กับงานตรงหน้า

            อัมรานแอบยิ้มเมื่อเห็นพันไมล์หน้าแดงด้วยความเขินอาย สายตาคมเข้มของเขาโลมไล้ไปทั่วเรือนร่างบางของเธอโดยไม่เกรงใจ

            พันไมล์พยายามข่มกลั้นความรู้สึกของตนเอง พร้อมกับตวัดเสียงถามกลับไปว่า "มองอะไร!"

            ชีคหนุ่มเลิกคิ้วสูง ดวงตาทอประกายแพรวพราว "มีอะไรน่ามอง"

            "หยุดมองเดี๋ยวนี้เลยนะ...ไอ้ชีคเถื่อน!" พันไมล์สั่ง

            มือข้างที่ถือใบมีดตวัดปาดไปที่ใบหน้าของเขา อย่างระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่ แต่อัมรานก็คว้ามือข้างนั้นไว้ได้ ก่อนที่เธอจะจารึกบาดแผลไว้บนใบหน้าเขา เมื่อมือข้างนั้นถูกสกัดไว้ มืออีกข้างก็ซัดเข้าใส่เขาทันที แต่มือใหญ่ของเขาก็รับไว้ได้เช่นกัน เมื่อโดนสะกัดทุกทางพันไมล์ก็ดิ้นเต็มแรง เธอยกเท้าขึ้นหมายจะซัดไปตรงจุดวิกฤตของชายหนุ่ม แต่เหมือนเขาจะรู้เท่าทันความคิดของเธอ สองขาของเขาจึงบีบรัดร่างเธอไว้ เธอถูกร่างสูงใหญ่ของเขาล็อกไว้ทุกทาง เธอพยายามที่จะดิ้นรนแต่ก็ไม่สำเร็จ เธอดิ้นรนจนเหนื่อยหอบ